Διάχυτη είναι η ανησυχία ότι δεν υφίσταται εθνική μεταναστευτική πολιτικήΑπό τον
Χρήστο Ξενοκώστα*
Παρατηρώντας τα πολυπληθή κύματα προσφύγων, τα οποία άρχισαν να εισρέουν στη χώρα μας πριν από δύο χρόνια, ο ελληνικός λαός κατέδειξε τη γεναιόδωρη φιλοξενία του και προσέτρεξε με το υστέρημά του εν μέσω της οικονομικής κρίσης να συνδράμει στην προσωρινή ανακούφιση αυτών των ανθρώπων.
Δύο χρόνια αργότερα εγείρονται, όμως, επίκαιρα ερωτήματα εθνικής εμβέλειας. Ολοι αυτοί οι πρόσφυγες θα ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία ή θα επαναπροωθηθούν στη χώρα προέλευσής τους; Εχουμε εθνική μεταναστευτική πολιτική και κριτήρια εισόδου και παραμονής στη χώρα μας; Σε μελλοντικές κρίσεις, οι οποίες προοιονίζονται ουκ ολίγες, η χώρα μας διατίθεται να φιλοξενήσει απεριόριστο αριθμό προσφύγων και μεταναστών ή έχουν τεθεί όρια;
Διάχυτη είναι η ανησυχία ότι δεν υφίσταται ολοκληρωμένη εθνική μεταναστευτική πολιτική, αλλά και πολιτική για τους πρόσφυγες, η οποία θα δομηθεί με βάση τα εθνικά χαρακτηριστικά μας και θα υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντά μας. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, συνεπικουρούμενοι από Ευρωπαίους εταίρους μας, έχουν συνδέσει τις προσφυγικές ροές με την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας μας, διαπράττοντας εθνικό ιστορικό στρατηγικό ατόπημα.
Σε μια χώρα όπου οι νέοι οικογενειάρχες μεταναστεύουν λόγω της οικονομικής κρίσης, εντείνοντας το δημογραφικό πρόβλημα, θα επιλεγεί να ενισχυθεί οικονομικά η παραμονή των προσφύγων ως μέσο επίλυσης του μεγάλου αυτού προβλήματος ή θα πρέπει να αποτελέσει εθνική προτεραιότητα η ανακοπή των εκροών και η επιστροφή των Ελλήνων μεταναστών στις οικογένειές τους και στην πατρίδα που τους γέννησε; Σε μια χώρα όπου οι νέοι αδυνατούν να κάνουν οικογένεια και παιδιά λόγω της οικονομικής κρίσης θα επιλεγεί να ενισχυθεί οικονομικά η παραμονή των προσφύγων ως μέσο επίλυσης του μεγάλου αυτού προβλήματος ή θα δώσουμε στους νέους μας σημαντικά οικονομικά, εργασιακά και φορολογικά κίνητρα με γνώμονα το δημογραφικό;
Η παραμονή μεταναστών και προσφύγων στη χώρα μας, όπως συμβαίνει σε όλες τις προηγμένες χώρες, οφείλει να ανταποκρίνεται σε κάποια πολιτικά, επιστημονικά, αλλά και ποιοτικά εθνικά κριτήρια και όρια. Τα όρια και τα κριτήρια δεν μπορεί να υπαγορευτούν από τρίτες χώρες, οι οποίες επιδιώκουν να πετάξουν την «καυτή πατάτα» σε εμάς, αλλά από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας, οι οποίες οφείλουν να αναδείξουν ξεκάθαρα τις πολιτικές θέσεις τους σε αυτό το μείζον θέμα, θέτοντάς το ως κυρίαρχο στην πολιτική ατζέντα στις επερχόμενες εκλογές. Το μέλλον των απογόνων μας στα εδάφη που έχουμε κληρονομήσει επαφίεται στις αποφάσεις μας σήμερα!
* Συγγραφέας, αρθρογράφος
