Η ακραία ρητορική του Τραμπ δεν μεταφράστηκε έως τώρα σε ανάλογη πολιτικήΑπό τον
Τηλέμαχο Χορμοβίτη*
Στις τελευταίες αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ενώ η αγαπημένη των ΜΜΕ Χίλαρι Κλίντον υποσχόταν νέες πολεμικές σταυροφορίες, ο Ντόναλντ Τραμπ, παρά τις αντιφάσεις του, μιλούσε για βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, αμφισβητούσε την παρουσία των αμερικανικών στρατευμάτων στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη και ασκούσε σκληρή κριτική στις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ.
Σήμερα, σχεδόν έναν χρόνο μετά την ορκωμοσία του, ο Ντόναλντ Τραμπ μοιάζει να έχει προσχωρήσει πλήρως στο πολεμοχαρές στρατόπεδο των «νεοσυντηρητικών», που τόσο τον πολέμησαν προεκλογικά.
Ο πρόεδρος φαίνεται έτοιμος να αναμειχθεί στην κορεατική κρίση, δήλωσε πως δεν πρόκειται να επικυρώσει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, ενώ και η προσέγγιση με τη Ρωσία έχει κολλήσει.
Ομως, για σταθείτε. Μπορεί ο Τραμπ να απειλεί ακόμη και με πυρηνικά τη Βόρεια Κορέα, όμως τόσους μήνες μετά ακόμη τον περιμένουμε τον Αρμαγεδδώνα. Μπορεί να δήλωσε ότι δεν θα επικυρώσει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, αλλά ουσιαστικά άφησε το θέμα στα νομοθετικά σώματα, όπου δεν υπάρχει πλειοψηφία για μια τέτοια απόφαση. Μπορεί να ανακοίνωσε πως θα μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, η μεταφορά όμως δεν θα γίνει σήμερα, αλλά σε δυο χρόνια το λιγότερο, όπως διευκρίνισε ο Ρεξ Τίλερσον. Τέλος, στη Συρία, μπορεί να άρχισε τη θητεία του με έναν βομβαρδισμό στη μέση τού πουθενά, αλλά, στην πράξη, άφησε τη Ρωσία να καθαρίσει την περιοχή από τους τζιχαντιστές και απέφυγε να έρθει σε σύγκρουση μαζί της, όπως απειλούσε η Χίλαρι Κλίντον.
Σίγουρα ο Τραμπ δεν έκανε τις μεγάλες τομές που υποσχόταν προεκλογικά, αλλά η ακραία ρητορική του δεν μεταφράστηκε έως τώρα σε ανάλογη πολιτική. Και προσωπικά θα προτιμήσω έναν φωνακλά πρόεδρο, που όμως δρα με μετριοπάθεια, από έναν πρόεδρο γλυκομίλητο και μειλίχιο, σαν τον Μπαράκ Ομπάμα, που όμως δεν δίστασε να βομβαρδίσει τη Λιβύη και να ενισχύσει τους τρομοκράτες του ISIS στην προσπάθειά του να ανατρέψει τον Ασαντ.
Αναμφισβήτητα, είναι ακόμη νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα. Αναμφισβήτητα, η εμπρηστική ρητορική μπορεί, τελικά, να έχει ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Εως τώρα, όμως, στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ φαίνεται ότι ταιριάζει η λαϊκή ρήση «σκύλος που γαβγίζει δεν δαγκώνει». Και ευτυχώς!
*Νομικός
