Η ταινία του «The Favourite» κέρδισε Αργυρό Λέοντα και Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο 75ο Φεστιβάλ ΒενετίαςΑποστολή
Ακης Καπράνος
Σ ε μια γρήγορη, αλλά αρκούντως επίσημη τελετή, ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο απέδειξε ότι ήταν ο καλύτερος πρόεδρος της Μόστρα εδώ και χρόνια: Καμία ταινία δεν έμεινε παραπονεμένη – τουλάχιστον καμία εξ αυτών που πραγματικά το άξιζαν. Την επιτροπή συμπλήρωναν οι Σίλβια Τσανγκ, Τρίνε Ντίρχολμ, Νικόλ Γκαρσιά, Πάολο Τζενοβέζε, Μαλγκορζάτα Ζουμόφσκα, Τάικα Γουαϊτίτι, Κριστόφ Βαλτς και Ναόμι Γουότς.
Το Χρυσό Λιοντάρι πήγε στο δραματικό «Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν, μια παραγωγή του Netflix, του τηλεοπτικού συνδρομητικού καναλιού που έχει αλλάξει ριζικά τον τηλεοπτικό χάρτη και δείχνει έτοιμο να «επέμβει» και στον κινηματογραφικό. «Για να δω αν μπορώ να προφέρω το όνομά του σωστά» αστειεύτηκε ο (επίσης Μεξικανός) Ντελ Τόρο ανακοινώνοντας το όνομά του, ενώ ο Κουαρόν αφιέρωσε το βραβείο στην νταντά του, στην ιστορία της οποίας βασίστηκε η ταινία. Οπως θα γνωρίζετε πια, το Αργυρό Λιοντάρι – Μεγάλο Bραβείο της Eπιτροπής πήγε στο «The Favourite» του Γιώργου Λάνθιμου, που λάτρεψαν οι Αγγλοι κριτικοί. Ο Λάνθιμος βραβεύεται για δεύτερη φορά στη Βενετία, και μάλιστα με την πιο «προσβάσιμη» ταινία του. Αυτή η μαύρη κωμωδία εποχής έχει λαμπερούς σταρ που δεν παίζουν… ρομποτικά, ενώ δεν ξέρω αν θα πρέπει οι νίκες του πλέον να λογίζονται ως νίκες του ελληνικού σινεμά, ασχέτως αν το μοντάζ υπογράφει ο πάντα εξαιρετικός στη δουλειά του Μαυροψαρίδης.
Αργυρό Λιοντάρι Σκηνοθεσίας στον Ζακ Οντιάρ για το «The Sisters Brothers», που παρέθεσε ένα γουέστερν μπολιασμένο τόσο με τον μύθο του Γουέστ όσο και με αυτόν του αφηγηματικού σινεμά. Είναι ένα μικρό σκηνοθετικό διαμάντι αυτό το φιλμ – για εμάς, πολύ καλύτερο από το προηγούμενό του («Ντιπάν»), που είχε βραβευτεί, υπερβολικά, με τον Χρυσό Φοίνικα.
Παρεμπιπτόντως, τότε πρόεδροι της επιτροπής των Καννών ήταν οι αδελφοί Κοέν, οι οποίοι βραβεύτηκαν με το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου για το «The Ballad of Buster Scruggs», επίσης παραγωγή του Netflix. Θυμηθείτε αυτά που γράψαμε στο χθεσινό φύλλο: Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο, και οι Βενετσιάνοι ανταπέδωσαν αρκούντως τη χειρονομία του καναλιού να επιλέξει τη Βενετία για να προωθήσει τις παραγωγές του. Το βραβείο δεν παρέλαβαν οι Κοέν, που απουσίαζαν, αλλά ο Τιμ Μπλέικ Νέλσον, ο οποίος πρωταγωνιστούσε σε μία από τις έξι ιστορίες της ταινίας. Ο ηθοποιός ευχαρίστησε τους αδελφούς Κοέν, επειδή «εκτός από την κινηματογραφική ιδιοφυΐα τους, είναι δύο από τους πιο έντιμους ανθρώπους που ξέρω» όπως είπε.
Σείστηκε η αίθουσα στο Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας, που πήγε στον Γουίλεμ Νταφόε για το «At Eternity’s Gate» του Τζούλιαν Σνάμπελ, στο οποίο ενσαρκώνει τον Βαν Γκογκ. Λίγα χρόνια πριν, ο Νταφόε ήταν υποψήφιος ενσαρκώνοντας μια άλλη μεγάλη προσωπικότητα της τέχνης, τον Πιερ Πάολο Παζολίνι. Παραδόξως, το χθεσινό ήταν το πρώτο μεγάλο βραβείο σε ολόκληρη την καριέρα του – αν είναι δυνατόν, δηλαδή! Το δε Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας πήγε στην Ολίβια Κόλμαν για «The Favourite» του Γιώργου Λάνθιμου, που, στον ρόλο της βασίλισσας, «έδωσε ρέστα», φτιάχνοντας ένα πολυσχιδές πορτρέτο, από αυτά επί των οποίων οι σκηνοθέτες στήνουν μικρά θαύματα. Η επιτυχία της ταινίας οφείλεται τόσο στον Λάνθιμο όσο και σ’ εκείνη. Και να πούμε εδώ ότι δεν θα ήταν απίθανο να τη συναντήσουμε στις υποψηφιότητες των Οσκαρ που έρχονται.
Το Βραβείο «Μαρτσέλο Μαστρογιάνι» για νέο ηθοποιό δόθηκε στον Αβορίγινα Μπεϊκάλι Γκανάμπαρ για το «The Nightingale» της Τζένιφερ Κεντ, η οποία πήρε και το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής για την ταινία της, δηλώνοντας: «Η γυναικεία δύναμη είναι η πιο θεραπευτική δύναμη στον κόσμο».
Τι μας λένε, λοιπόν, τα βραβεία; Πρώτον, ότι ο Γιώργος Λάνθιμος είναι η πιο υπολογίσιμη δύναμη των διεθνών φεστιβάλ – και αυτή εδώ η νέα ταινία του ενδέχεται να έχει τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία απ’ όλες της φιλμογραφίας του. Σοβαρά, από τον «Κυνόδοντα» και μετά, ο άνθρωπος μαζεύει βραβεία όπου και να πάει. Δεύτερον, η βιομηχανία της τηλεόρασης και η βιομηχανία του κινηματογράφου απέχουν πλέον λίγα χιλιοστά η μία από την άλλη. Μια νέα πραγματικότητα αναδύεται. Τρίτον, η Μόστρα διατηρεί εκείνο το παλιό, σχεδόν αρχέγονο πρεστίζ: Το νησί του Λίντο κόντεψε να βουλιάξει τη νύχτα των βραβείων!
