Αξιόλογοι μάνατζερ έχουν πολλά να προσφέρουν και να μάθουν εργαζόμενοι σε θέσεις ευθύνης στο ΔημόσιοΤου Γιώργου Κυριακού*
Πριν από οκτώ χρόνια, και ύστερα από 22 χρόνια θητείας στον ιδιωτικό τομέα, κλήθηκα να υπηρετήσω τη χώρα μου από θέση ευθύνης αναλαμβάνοντας τη θέση του γραμματέα ΔΕΚΟ στο υπουργείο Οικονομικών. Η ευθύνη τεράστια, τα μεγέθη πολύ μεγάλα. Ημουν συνυπεύθυνος για τη διοίκηση 180 ΔΕΚΟ και περίπου 90.000 εργαζομένων. Ταυτόχρονα δε σε καθημερινή βάση απετέλεσα μέρος της ομάδας διαπραγμάτευσης του υπουργείου Οικονομικών με την τρόικα.
Τα δύο και κάτι χρόνια που περάσανε ήταν δύσκολα, επίπονα, συναρπαστικά και γεμάτα εμπειρίες ζωής. Ατελείωτα ωράρια, μεγάλο άγχος, μικρές μεγάλες επιτυχίες και απογοητεύσεις. Στον ιδιωτικό τομέα είχα εκπαιδευτεί να κοιτάζω το αποτέλεσμα. Στον δημόσιο τομέα έμαθα να κοιτάζω τη διαδικασία. Οκτώ χρόνια μετά πιστεύω ότι και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά. Αποτέλεσμα χωρίς διαδικασία δεν έχει βάθος και μέλλον, διαδικασία χωρίς αποτέλεσμα δεν έχει παρόν, πόσο μάλλον μέλλον.
Με ρωτάνε πολλοί: Αξιζε αυτή η εμπειρία μου; Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη. Ναι, και με το παραπάνω. Και σε όποιον με ρωτάει του συστήνω ανεπιφύλακτα να το τολμήσει. Η εμπειρία αυτή μου έδωσε γνώσεις, αποτελέσματα, περηφάνια, γνωριμίες, αλλά πάνω απ’ όλα ήξερα ότι υπηρετούσα έναν υπέρτατο σκοπό. Να βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις και τις γνώσεις την πατρίδα μας. Ημουν, βλέπετε, και ρομαντικός. Η εμπειρία αυτή με έκανε να μην έχω πλέον προκαταλήψεις. Γνώρισα στον δημόσιο τομέα δημοσίους υπαλλήλους που πολύ εύκολα θα μπορούσαν να ηγηθούν μεγάλων εταιριών στην Ελλάδα. Γνώρισα πολλούς συναδέλφους με εξαιρετικό ήθος, ικανότητες αλλά και αποτελεσματικότητα. Κατάλαβα ότι ο διαχωρισμός μεταξύ των καλών ιδιωτικών υπαλλήλων και των κακών δημοσίων υπαλλήλων απλά δεν υπάρχει. Αδικεί και τους δύο. Απλά το πλαίσιο δεν ευνοεί. Μια πραγματική αξιολόγηση στο Δημόσιο είναι κάτι που θέλουν οι άξιοι και ικανοί, οι οποίοι δουλεύουν πολλές φορές για δύο και τρεις συναδέλφους τους. Μια ενασχόληση σε τομέα που μπορούν να αναδείξουν τις δεξιότητές τους, αλλά και να παράγουν αποτελέσματα, τη θέλουν πολλοί στον δημόσιο τομέα.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι τώρα που σιγά σιγά θέλουμε να επανέλθουμε σε κάποια κανονικότητα και να μην επανέλθουμε εκεί που ήμασταν πριν από οκτώ χρόνια, οι άνθρωποι -αλλά και οι εταιρίες- του ιδιωτικού τομέα πρέπει να βάλουν πλάτη. Πενήντα με 100 στελέχη του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να βοηθήσουν με μια «θητεία» τριών τεσσάρων ετών στο καινούργιο ξεκίνημα της χώρας μας. Θα πρέπει να βάλουν πλάτη, για το καλό της πατρίδας μας, άρα και για το καλό του καθενός.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επανειλημμένα μιλήσει για την αξιοκρατία.
Πιστεύω ότι οι αξιόλογοι μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα -ανεξαρτήτως πολιτικής πεποίθησης- έχουν πολλά να προσφέρουν -αλλά και να μάθουν- εργαζόμενοι σε θέσεις ευθύνης στο Δημόσιο, όπως παραδείγματος χάριν στη διοίκηση των ΔΕΚΟ. Εχουν να προσφέρουν πολλά γιατί οι κύριες δεξιότητές τους, όπως προσήλωση στον στόχο, έμφαση στην υλοποίηση, διοίκηση ανθρώπων και πόρων, διαπραγμάτευση με τα κεντρικά γραφεία, είναι πολύ επίκαιρες τη σημερινή ημέρα. Και οι εταιρίες του ιδιωτικού τομέα θα ωφεληθούν πολύ από την εμπειρία των στελεχών τους.
Φυσικά -και είναι εύλογο το ερώτημα- γιατί θα πρέπει ένα υψηλόβαθμο στέλεχος να ρισκάρει αφήνοντας την εταιρία του και να συμμετάσχει σε μια θέση «υψηλού» κινδύνου;
Εδώ νομίζω ότι η Πολιτεία θα πρέπει να μελετήσει προσεκτικά τα κίνητρα και τις διασφαλίσεις που θα δώσει στα στελέχη αυτά προκειμένου να κάνουν το βήμα αυτό. Σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει και η εταιρία «πριμοδοτώντας» τον εργαζόμενο.
Σε λιγότερο από 120 μέρες μπαίνουμε στο 2019. Μια χρονιά δύσκολη – όπως εξάλλου όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης. Είναι μια χρονιά που πρέπει να είμαστε δυνατοί. Δεν χωράνε εγωισμοί και ψεύτικα διλήμματα.
Ο καθένας από μας ας βάλει πλάτη όπως μπορεί, για το καλό της χώρας μας και των επόμενων γενιών.
* Σύμβουλος επιχειρήσεων, πρώην γραμματέας ΔΕΚΟ και Αποκρατικοποιήσεων στο υπουργείο Οικονομικών (2010-2012).
