Ο συγγραφέας Γιώργος Αδαμαντιάδης μιλά στη «δημοκρατία» για το «Mute», τα 53α Δημήτρια και για παθογένειεςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Μute» ή αλλιώς σίγαση ή αλλιώς παύση ή αλλιώς το βουβό που μας τυλίγει. Αυτή η παράσταση έχει πολλά να μας πει και θα μας τα πει στις 6 και τις 7 Οκτωβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Ανετον, με αφορμή το 1ο Θεατρικό Showcase των 53ων Δημητρίων, σε σκηνοθεσία Στέλιου Πατσιά. Εδώ άνθρωποι συγκρούονται με όλες τις κρατικές και τις παρακρατικές δομές.
Η δράση απέναντι στην κρατική διαφθορά οδηγεί όχι μόνο στη μυθοποίηση των δύο αδελφών ληστών αλλά και στη μετατροπή τους σε λογοτεχνικούς ήρωες στα αστικά κέντρα. «Δυστυχώς, το βλέπουμε τα τελευταία χρόνια σχεδόν καθημερινά. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα δολοφονήθηκε μέρα μεσημέρι εν ψυχρώ ένας συνάνθρωπός μας και υπήρξαν κάποιοι που επιδοκίμασαν χωρίς κανένα ίχνος ντροπής και άλλοι που είπαν “ναι, αλλά…”. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα καταλήξουμε κλειδωμένοι σε μαύρα δωμάτια αδιαφορίας και θα καταπιούμε και το κλειδί, μην τυχόν και χάσουμε τη βόλεψή μας» δηλώνει ο συγγραφέας του «Mute» Γιώργος Αδαμαντιάδης.
Ο ίδιος μιλά για το θέατρο σε σχέση με τις παθογένειες μιας κοινωνίας. «Το θέμα δεν είναι να σταματήσουμε τη βία. Δεν ξέρω αν μπορούμε. Το θέμα είναι να κατανοήσουμε πως κάθε φυλετική, πολιτική, κοινωνική και θρησκευτική διάκριση από μόνη της μπορεί να οδηγήσει σε μια τεραστίων διαστάσεων εκστρατεία βίας, εάν δεν καταπολεμηθεί σε πολύ πρώιμο στάδιο. Δεν ξέρω αν μια θεατρική παράσταση είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε τι πραγματικά μπορεί να συμβεί. Είναι ζήτημα παιδείας.
Στο “Mute” παρουσιάζουμε την αλήθεια με την πιο σκληρή μορφή της – δεν επιθυμούμε να διασκευάσουμε τα γεγονότα, ώστε να φαίνονται καλλιτεχνικά ομορφότερα. Οταν ένας θεατής παρακολουθεί το έργο μας, θέλουμε να συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος δεν ανήκει σε κανένα έθνος, κράτος, κυβέρνηση» επισημαίνει και τονίζει ότι ήταν έκπληξη και ταυτόχρονα τιμή και ευθύνη η συμμετοχή στο Showcase των Δημητρίων.
«Η μιζέρια σκοτώνει»
Ο συγγραφέας έχει τη δική του φιλοσοφία για την καλλιτεχνική έμπνευση. «Μόνο από τη ζωή έρχεται η έμπνευση. Μόνο από την πράξη. Δυστυχώς, τείνουμε να μην ασχολούμαστε με τίποτε άλλο πέρα από το θέατρο. Συζητάμε μόνο για το θέατρο, σκεφτόμαστε μόνο το θέατρο και στο τέλος καταλήγουμε βαρετοί. Πήγαινε παίξε μπάσκετ με τους κολλητούς σου, ταξίδεψε, βγες για μπίρες, κάνε έρωτα, αλλά μην περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου πίνοντας καφέ μέσα σε συζητήσεις κρίνοντας τη δουλειά άλλων. Θα καταλήξεις κακεντρεχής και μίζερος, και η μιζέρια σκοτώνει την έμπνευση» καταλήγει ο συγγραφέας του «Mute».
