Η ιδεοληπτική αντιμετώπιση από τον ΣΥΡΙΖΑ των πράξεων βίαςΑπό τον
Παναγιώτη Κωστόπουλο*
Τις τελευταίες ημέρες γίναμε θεατές ακόμα μίας επίθεσης σε αστυνομικούς από αναρχικούς. Λίγες ημέρες νωρίτερα, το ίδιο σκηνικό είχε επαναληφθεί στην Πάτρα, στο Αστυνομικό Μέγαρο. Μάλιστα, οι αναρχικοί έβγαλαν ανακοίνωση ανάληψης ευθύνης και δήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους που δεν κάηκε ο φρουρός! Αν αντιδρούσε κάποιος αστυνομικός στο πλαίσιο της αυτοάμυνας και είχαμε θύματα, θα καιγόταν πάλι η Ελλάδα; Αντίδραση της Αστυνομίας δεν υπήρχε. Μια συντεταγμένη κοινωνία, όταν δεν αντιδρά μέσω των νόμιμων οργάνων της και ανέχεται τέτοιες πράξεις, αφενός τρέφει το θράσος τους και την επιθετικότητά τους, αφετέρου αφήνει περιθώρια για αντιδικία, αυτοδικία και την επικράτηση οργανωμένων ομάδων βίας.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει ιδεοληπτικά τις καταστάσεις επιτρέποντας τέτοιες πράξεις. Οι αστυνομικοί, προφανώς, δεν είχαν λάβει εντολές να αντιδράσουν. Ο πρωθυπουργός δεν επισκέφθηκε το Α.Τ. Ομονοίας, ενώ αντίθετα σπεύδει να συναντήσει οποιονδήποτε τον βοηθά να ενισχύσει το «αριστερό» προφίλ του, που έχει καταρρακωθεί από την ακροφιλελεύθερη πολιτική του και τον άκρατο φιλοαμερικανισμό του. Η κυβέρνηση κατάργησε την πολύ αποτελεσματική ομάδα ΔΕΛΤΑ. Οι αναρχικοί του Ρουβίκωνα μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι όπου επιθυμούν, ακόμα και στο Πεντάγωνο και στα υπουργεία, και ανοίγουν παράρτημα σε πανεπιστήμια.
Σε μια ευνομούμενη, συντεταγμένη κοινωνία, ο μόνος που έχει δικαίωμα να εξασκεί βία είναι το κράτος μέσω του οργάνου του, της Αστυνομίας. Οι αστυνομικοί είναι οι υπερασπιστές της καθημερινότητάς μας και της έννομης τάξης. Σε πολλούς, για παράδειγμα, μεταξύ αυτών και εμού, δεν άρεσε η χρήση βίας στο Πισοδέρι και στη ΔΕΘ εναντίον αυτών που διαδήλωναν για τη Μακεδονία. Πέρα από μεμονωμένα περιστατικά, οι αστυνομικοί εκτελούν εντολές των προϊσταμένων τους και αυτοί με τη σειρά τους εκτελούν εντολές των πολιτικών προϊσταμένων τους. Οπότε, η στάση της Αστυνομίας είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Οι αστυνομικοί, όπως φαίνεται, έχουν εντολές να μην αντιδρούν στις επιθέσεις. Ακόμα, όμως, και εντολές να πάρουν για να αμυνθούν γνωρίζουν ότι μπορεί να μην έχουν την απαραίτητη κάλυψη και να μπλέξουν ακόμα περισσότερο.
Δυστυχώς, ακόμα και η κοινωνία, η οποία θα έπρεπε να αντιδράσει και να σπάσει τον φόβο και την τρομοκρατία που της επιβάλλουν, σιωπά. Σε αντίθεση με τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε μια «κοινότητα» για τον θάνατο του Ζακ, επιβάλλοντας την «ατζέντα» της. Σε σημείο, μάλιστα, ο εισαγγελέας να εξετάζει το ενδεχόμενο η επίθεση στον Ζακ να είχε ρατσιστικά κίνητρα!
Από εδώ και στο εξής, τα κοινωνικά ανακλαστικά μας θα πρέπει να είναι πιο άμεσα για να μη φτάσουμε σε χειρότερες καταστάσεις.
*Ιδιωτικός υπάλληλος, ιστορικός
