Η Εθνοσυνέλευση, ο διαχωρισμός των πολιτικών παρατάξεων και η αιματηρή κρίση
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Ως γνωστόν, εμείς οι Ελληνες δανειζόμαστε συχνά πυκνά ιδέες και πρακτικές από το εξωτερικό. Αυτό συνέβαινε κατά κόρον την περίοδο μετά την Επανάσταση του ’21, οπότε το ελληνικό κράτος βρισκόταν στα σπάργανα, με αποτέλεσμα οι επιρροές από την Ευρώπη να είναι πλείστες και καθοριστικές. Αμέσως μετά την έξωση του βασιλιά Οθωνα το 1862, οι επαναστάτες προκήρυξαν εκλογές για τη συγκρότηση Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα ψήφιζε νέο Σύνταγμα. Μετά τις εκλογές, στην Εθνοσυνέλευση δημιουργήθηκαν οι πυρήνες δυο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων, των Πεδινών και των Ορεινών.
Αν και η έμπνευση προήλθε σαφώς από τη Γαλλία, ωστόσο η πολιτική σημασία ήταν εντελώς διαφορετική, μια και η ονομασία τους προέκυψε επειδή οι Ορεινοί είχαν την υποστήριξη του ορειβατικού πυροβολικού και οι Πεδινοί του πεδινού. Οι Ορεινοί είχαν αρχηγούς τον Κωνσταντίνο Κανάρη και τον Δημήτριο Γρίβα. Η παράταξή τους, σύμφωνα με τους ιστορικούς της εποχής, δεν επιδίωξε ριζοσπαστικές λύσεις, ενώ ήταν και φίλα διακείμενη στους οθωνιστές. Η παράταξη υποστηρίχτηκε κυρίως από μικροκαλλιεργητές, κτηνοτρόφους, εμπόρους και πλοιοκτήτες. Οι αντιτιθέμενοι που αποκλήθηκαν Πεδινοί σχημάτισαν πολιτική μερίδα υπό τον Δημήτριο Βούλγαρη και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν η δεξιά παράταξη της εποχής.
Οπαδοί των Πεδινών ήταν άτομα που είχαν διοριστεί παρατύπως στο Δημόσιο και στον Στρατό, άνεργοι με πτυχίο, καθώς και μικροκαλλιεργητές. Ο διαχωρισμός αυτός κράτησε για αρκετά χρόνια, έως ότου τον Φεβρουάριο του 1863 παραιτήθηκε από την κυβέρνηση ο Κωνσταντίνος Κανάρης. Η παραίτησή του οδήγησε σε μείζονα κρίση αλλά και σε αιματηρές συμπλοκές, με θύματα εκατοντάδες πολίτες και στρατιώτες. Μετά την τραγωδία, ο διαχωρισμός Ορεινοί και Πεδινοί άρχισε να εγκαταλείπεται σταδιακά. Η οριστική απόσυρση του όρου έγινε στις απαρχές του 20ού αιώνα. Ωστόσο, ακόμα και στις μέρες μας η φράση «ορεινά» της Ολομέλειας παραμένει, για να προσδιορίσει τα τελευταία έδρανα της αίθουσας.
