Η γερόντισσα Ειρήνη, που ήταν υπάλληλος σε εταιρία μάρκετινγκ, επιτελεί ένα θαύμα στην ΑμοργόΡεπορτάζ
Κέλλυ Φαναριώτη
Hταν ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό πριν από 30 χρόνια, όταν έπειτα από 20 ώρες ταξίδι επισκέφθηκε πρώτη φορά την… άγονη τότε Αμοργό προκειμένου να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές της. Αρκετά χρόνια μετά, το 2011, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο νησί, ως μοναχή πια, αναβιώνοντας παράλληλα τη Μονή Αγίου Γεωργίου Βαρσαμίτη που ήταν κλειστή από το 1757. Ο λόγος για τη γερόντισσα Ειρήνη, που αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αφοσιωθεί στο θείο κάλεσμα, όπως το αποκαλεί, αφιερώνοντας τη ζωή της στον Χριστό και τον συνάνθρωπο.
«Μόλις κατέβηκα από το πλοίο, ένιωσα κάτι πολύ οικείο. Τότε το νησί ήταν διαφορετικό, δεν είχε αναπτυχθεί τουριστικά, εξέπεμπε μια ηρεμία που με αιχμαλώτισε» διηγείται η ίδια στη «δημοκρατία». Τότε ήταν υπάλληλος σε εταιρία μάρκετινγκ στην Αθήνα, ωστόσο το ανήσυχο πνεύμα της την οδηγούσε συνεχώς σε νέες εσωτερικές αναζητήσεις. Παράλληλα, λοιπόν, με την εργασία της μελετούσε την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία και διαπίστωσε ότι είχε πολλές απορίες. «Κάποια στιγμή βρήκα τον πνευματικό μου, που ήταν καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας, και μέσα από μια διαδικασία βαθιάς αναζήτησης “γνώρισα” τον Χριστό. Στο πρόσωπό Του βρήκα τις ιδιότητες που πάντα έψαχνα στη ζωή μου, δηλαδή την απόλυτη αγάπη, τη συγχώρεση και την ειρήνη» εξηγεί.
Κάπως έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει ένα διαφορετικό μονοπάτι, εκείνο του μοναχισμού, και από το 2011, όταν έγινε η κουρά της, ζει μόνιμα στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην Αμοργό, που ήταν κλειστό για δυόμισι αιώνες. Μάλιστα, το συντηρεί η ίδια αποκλειστικά από τα έσοδα που προέρχονται από τις αγιογραφίες που φιλοτεχνεί.
«Η τελευταία μοναχή που ζούσε εδώ, η Φιλαρέτη, πέθανε το 1757 και ο τάφος της είναι μέσα στον ναό. Από την ημέρα που ήρθα εδώ το μοναστήρι “ζωντάνεψε” και τους περισσότερους μήνες του χρόνου σφύζει από ζωή» αναφέρει. Πράγματι, ο άλλοτε εγκαταλειμμένος ναός έχει μετατραπεί σε επίγειο παράδεισο γεμάτο λουλούδια και δέντρα που φύτεψε η ίδια, και μετά το πέρας της θείας λειτουργίας που τελείται κάθε Σάββατο οι πιστοί κάθονται γύρω από το τραπέζι και τρώνε όλοι μαζί. «Την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο έρχονται άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου. Μόλις μπαίνουν στον μικρό ναό μου λένε ότι αισθάνονται μια πρωτόγνωρη ηρεμία. Εγώ δεν το καταλαβαίνω διότι ζω μόνιμα σε αυτή τη γλυκιά ειρήνη».
«Γνωρίστε τον Χριστό»
Η μοναχή ξυπνά καθημερινά στις πέντε το πρωί και, αφού προσευχηθεί για δύο ώρες, πίνει τον καφέ της και στη συνέχεια φιλοτεχνεί τις αγιογραφίες, μέσα από τις οποίες συντηρεί τον ναό. «Το πρόγραμμα είναι γεμάτο μέχρι το βράδυ. Φέρτε μου κάποιον με κατάθλιψη εδώ και θα γίνει καλά» λέει, τονίζοντας πως η σωματική εργασία σε συνδυασμό με την προσφορά στον συνάνθρωπο και την επαφή με τη φύση δεν αφήνει περιθώρια ψυχικής κατάπτωσης.
Εκείνο που κάθε φορά προτρέπει τους πιστούς που συρρέουν στο γραφικό ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου είναι να προσπαθήσουν να γνωρίσουν τον Χριστό. «Λέω στους ανθρώπους να διαβάσουν την Καινή Διαθήκη και, αφού “γνωριστούν” μαζί Του, μετά ας Του πουν με την ελευθερία της βούλησής τους “χάρηκα που Σε γνώρισα” ή “γεια χαρά, δεν χάρηκα”. Μόνο μέσα από τη γνώση μπορείς να αποδεχθείς ή να απορρίψεις κάτι» καταλήγει.
