Από την 1η Ιανουαρίου έχουν τη δυνατότητα, μετά τα 21 έτη, μόνο για δέκα θεραπείες το εξάμηνοΡεπορτάζ
Μαρία Παναγιώτου
Εγκληματική -κυριολεκτικά- ενέργεια αποτελεί η απόφαση της κυβέρνησης για περικοπή ύψους 40% στον προϋπολογισμό για την Ειδική Αγωγή, την οποία έχουν απόλυτη ανάγκη τα ΑμεΑ για να συνεχίσουν να εξυπηρετούν βασικές λειτουργικές ανάγκες τους. Εκτός, δηλαδή, από τα προβλήματα πρόσβασης σε δημόσιους χώρους, που έχουν να αντιμετωπίσουν αυτοί οι άνθρωποι, σε μια χώρα που επιμένει να ξεχνά την ύπαρξή τους, τώρα αποφασίσαμε να τους στερήσουμε και τη δυνατότητα για εξειδικευμένες αλλά ζωτικές γι’ αυτούς θεραπείες, όπως είναι η φυσικοθεραπεία, η εργοθεραπεία και η λογοθεραπεία.
Σύμφωνα με προσθήκη σε άρθρο κοινής υπουργικής απόφασης που αφορά τον καθορισμό παροχών Υγείας, η οποία έχει ισχύ από 1ης Ιανουαρίου, δίνεται η δυνατότητα για θεραπείες σε παιδιά έως 18 ετών, ο αριθμός των οποίων ορίζεται ανάλογα με τη νόσο. Σε περιπτώσεις, όμως, ασφαλισμένων πάνω από 18 ετών η χορήγηση αυτών των παροχών μπορεί να παραταθεί μόνο, και αναλόγως της γνωμάτευσης, έως την ηλικία των 21 ετών. Μετά τα 21 χρόνια ισχύουν γι’ αυτούς τους ανθρώπους όσα ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους ενήλικες, δηλαδή για όλους εμάς που έχουμε απλά… έναν πόνο στη μέση. Τουτέστιν, δέκα θεραπείες το εξάμηνο.
Το μέτρο, το οποίο προφανώς θεωρεί ότι μετά τα 21 θεραπεύονται δύσκολες παθήσεις, είναι πραγματικά εξωφρενικό. «Μετά τα 21 στα παιδιά με μειωμένη κινητικότητα τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται. Αρα θα καταλήξουν σε έναν ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό μέσα στο σπίτι τους ή σε κάποια κέντρα-αποθήκες όπου θα τα παραπέμψει το κράτος αργότερα» θα πει ο φυσικοθεραπευτής Νίκος Πανώριος.
Νομοσχέδιο
To άλλο θέμα που ανακύπτει είναι πού θα κάνουν αυτοί οι άνθρωποι τις θεραπείες τους.
«Το 2018 βγήκε ένα νομοσχέδιο συμπληρωματικό του ήδη υπάρχοντος για τα ΑμεΑ. Σε ό,τι αφορά τα θεραπευτήρια αναφέρει ότι οι ασφαλισμένοι μπορούν να κάνουν θεραπείες ειδικής αγωγής σε συμβεβλημένους χώρους ή σε χώρους που δέχονται voucher. Μόνο που και το ένα και το άλλο εμπίπτουν στο clawback και το rebate, που σημαίνει ότι υπάρχει ταβάνι στον προϋπολογισμό. Ετσι, στα χέρια των θεραπευτών μπορεί να φτάσουν για μία συνεδρία μόνο 5 ευρώ» θα εξηγήσει ο κ. Πανώριος. Οπως καταλαβαίνετε, υπό αυτές τις συνθήκες τα ειδικά θεραπευτήρια δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Συμβάσεις, δε, με το Δημόσιο έχουν σήμερα στην Αθήνα μόνο τα τρία κέντρα αποκατάστασης (Εταιρεία Σπαστικών, Χατζηπατέρειο και ΕΛΕΠΑΠ). Αλήθεια, αυτά τα τρία κέντρα θα απορροφήσουν όλο τον πληθυσμό;
Ο Γιάννης, για παράδειγμα, είναι 24 ετών και φοιτητής. Σπουδάζει Πληροφορική και τηλεπικοινωνίες, έχει μυϊκή ατροφία τύπου 2 και πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο φυσικοθεραπευτήριο όλη του τη ζωή. «Αν σταματήσω, δεν θα μπορώ να κάνω πολλές από τις κινήσεις που κάνω σήμερα, ακόμη και ν’ ανοίξω τον υπολογιστή». Τον ίδιο προβληματισμό έχει κι ο Χρήστος, επίσης 24 ετών, που σπουδάζει κοινωνικός λειτουργός: «Εχω αξονική πολυνευροπάθεια, μια πάθηση που επηρεάζει κυρίως τα χέρια και τα πόδια. Το νέο μέτρο θα μου στερήσει σε λειτουργικότητα, κι εγώ δεν έχω την πολυτέλεια να στερηθώ άλλη λειτουργικότητα».
