Πετάει στα σύννεφα όποιος νομίζει ότι ζει θεϊκές εμπειρίες, αφήνοντας τον άνθρωπό του μόνο, απαρηγόρητο, αβοήθητο και βαθιά πικραμένοΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Οταν έρθεις σε επαφή κι επικοινωνία με τον άλλον, εκεί θα φανερωθεί η πλήρης αλήθεια. Εκεί θα καταλάβεις πώς τα πας και με τον Θεό. Εκεί θα καταλάβεις σε τι Θεό πιστεύεις. Γιατί είναι εύκολο για όλους μας να λέμε «πιστεύω στον Θεό». Το θέμα, όμως, είναι σε ποιον Θεό. Με αποδείξεις. Αν ο Θεός που πιστεύεις είναι ο αληθινός και αν η σχέση μαζί του είναι ζωντανή και πραγματική, θα φανεί από τα αποτελέσματα!
Από τη μεταμόρφωση. Από τη φλόγα της καρδιάς και την ακτινοβολία της όλης ύπαρξής σου. Θα βγάζεις κάτι που θα λάμπει γύρω σου. Και, κυρίως, θα βγάζεις γλυκασμό. Οχι νοσηρό συναισθηματισμό, αλλά γλυκασμό. Καλοσύνη και ανθρωπιά. Απόδειξη ότι γίνεσαι θεϊκός είναι η ανθρωπιά σου. Το καταλαβαίνεις αυτό; Συνήθως λέμε ότι κάτι είναι θεϊκό όταν είναι υπερφυσικό. Οταν, δηλαδή, συνδέεται με εντυπωσιακά θαύματα, με υπέρβαση των φυσικών νόμων. Τώρα όμως σου λέω ότι θεϊκό τελικά είναι το βαθιά ανθρώπινο.
Κάνω συχνά ομιλίες, το ξέρεις. Και πολλές φορές, όταν τελειώσω μια ομιλία, έρχεται ο κόσμος να μου πει ένα «γεια». Οι πιο πολλοί μού λένε τον πόνο τους μέσα σε δύο προτάσεις. Και μερικοί ούτε καν σε προτάσεις. Μόνο σε ελάχιστες λέξεις. Και είναι και κάποιοι που δεν λένε ούτε λέξεις. Διότι με το που αρχίζουν να μιλούν, βουρκώνουν. Και δεν συνεχίζουν καν την πρόταση. Λένε ελάχιστα. Και καταλαβαίνω πολλά. Σε μια ομιλία, λοιπόν, ήρθε ένας άνδρας στο τέλος. Μέσα στον πολύ κόσμο, τον είδα που περίμενε μέχρι να φύγουν όλοι. Κι ούτε που ήξερα τι θα μου πει. Πλησιάζει. «Πάτερ, σε παρακαλώ, κάνε μια προσευχή για μένα. Η γυναίκα μου είναι πάρα πολύ της Εκκλησίας και έχει δυόμισι χρόνια να μ’ αγκαλιάσει». Εννοούσε ως σύζυγος να τον αγκαλιάσει. Ερωτικά. Αυτό μου είπε μόνο. Κι έφυγε ο άνθρωπος βουρκωμένος. Χωρίς να περιμένει από μένα κάποια λύση. Δεν είχα να του πω συμβουλές ή κάτι συγκεκριμένο, αφού δεν ήξερα άλλες λεπτομέρειες.
Απλώς ήθελε ο άνθρωπος κάπου να ακουμπήσει τον πόνο του. Ομως, εγώ κράτησα αυτό: Οτι η γυναίκα του, που είναι πολύ της Εκκλησίας, δεν μπόρεσε να κερδίσει τον άνδρα της. Δεν τον έχει αγαπήσει. Προσέγγιση μηδέν. Και μάλιστα, η γυναίκα αυτή θεωρεί πολύ πνευματική τη στάση της. Πρόκειται για μεγάλη απάτη και ψευδαίσθηση. Πετάει στα σύννεφα ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν νομίζει ότι ζει θεϊκές εμπειρίες, αφήνοντας τον άνθρωπό του τόσο μόνο, τόσο απαρηγόρητο, αβοήθητο και βαθιά πικραμένο.
Στην πραγματικότητα, τον φτύνει. Πρόκειται για φτύσιμο στον άνθρωπό σου μια τέτοια στάση. Και περιφρόνηση μεγάλη και εξευτελισμό. Δεν είναι; Εξευτελίζεις τον ανδρισμό του, την αξία και την προσωπικότητά του. Αυτή η κυρία, όμως, η «πολύ της Εκκλησίας», νομίζει ότι ζει μια μεγαλειώδη σχέση με τον Θεό. Γι’ αυτό ρώτησα στην αρχή και είπα: «Σε τι Θεό πιστεύεις;»
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα» των εκδόσεων Αθως
