Αμαρτία στην εποχή μας είναι η σωματική απόσταση και η ψυχρότηταΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Ναι, διαβάζεις πολλούς βίους κι άλλα ωραία πράγματα. Αλλά είναι και κάτι σημαντικό που αποφεύγεις να διαβάζεις: τα μάτια του ανθρώπου σου. Γιατί, αν τα διάβαζες, θα έβλεπες να σου λένε: «Πεινάω». Ακούς τα μάτια του που σου λένε «πεινάω» και υπεκφεύγεις πάλι, απαντώντας: «Βάλε να φας. Εχει φαΐ. Βάλε φαγητό. Εχει στην κουζίνα, στο ψυγείο. Η κατσαρόλα, γεμάτη». «Οχι, δεν εννοώ αυτό. Σου λέω “πεινάω”». Πεινάω! Γιατί δεν το ακούς αυτό; Πώς ακούς τόσα άλλα πνευματικά λόγια; Πώς ακούς τόσα ωραία κηρύγματα; Τόσες ωραίες διδασκαλίες; Πώς αυτά σου αρέσουν, ενώ αυτή την αγωνιώδη λέξη που λέει ο άνθρωπός σου δεν την ακούς;
Πεινάω για την αγάπη σου. Πεινάω για τη ζεστασιά σου. Πεινάω για την αγκαλιά σου. Κι αν αυτά τα θεωρείς αισχρά, πρόστυχα, ανήθικα και βρόμικα ή, ακόμα χειρότερα, σατανικά και δαιμονικά, τότε πραγματικά ζεις μια τεράστια θεολογική πλάνη.
Το αμάρτημά σου είναι όντως μεγάλο. Μα είναι άλλο! Η αμαρτία σου δεν είναι η σχέση που σε φοβίζει. Μα η ανέραστη εγκράτειά σου, την οποία βαφτίζεις «πνευματικότητα». Αυτό είναι το πραγματικό αμάρτημά σου. Κάποια στιγμή είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν όλα αυτά στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας. Φίλε μου, ξέρεις κάτι; Αμαρτία στην εποχή μας την τόσο σκληρή είναι αυτή η ψυχρότητα και η σωματική απόσταση. Η ερωτική μοναξιά. Που αφήνεις τον άνθρωπό σου να ζει σαν πλάσμα μοναχικό κι έρημο, και δεν τον προσεγγίζεις, ώστε να τον νιώσεις, να τον καταλάβεις και να ενωθείς μαζί του.
Σε όλα τα επίπεδα. Σε όλα τα επίπεδα, ναι. Ωστε να είσαι και να νιώθεις άνθρωπος ολοκληρωμένος. Είσαι ψυχή και σώμα. Δεν μπορεί να μιλάς μόνο για πνευματικά πράγματα. Δεν μπορεί να μιλάς μόνο για ουράνια πράγματα. Εφόσον είσαι και άνθρωπος με ύλη, με σώμα, με ανάγκες, με ορμές, με επιθυμίες, με ένστικτα. Γι’ αυτό, άλλωστε, παντρεύτηκες. Για να ζήσεις και αυτό το κομμάτι σου. Αυτό λένε εκατοντάδες καταπιεσμένοι άνθρωποι ξεσπώντας: «Τότε, πάτερ, γιατί παντρεύτηκα;» Και γυναίκες το ‘χουν πει για τον άντρα τους όταν αυτός τις καταπιέζει. Και άντρες το λένε για τη γυναίκα τους όταν αυτή είναι απόμακρη. Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε ενόχους ούτε να κατηγορήσω όποιον δυσκολεύεται να ανοιχτεί και να δοθεί στον άνθρωπό του.
Το θέμα είναι να σωθεί η σχέση σου. Αν κάποιος δυσκολεύεται να λειτουργήσει ερωτικά, είναι αξιοσυμπάθητος κι αξιαγάπητος, και αξίζει τον απόλυτο σεβασμό μας. Μα πρέπει να κάνεις κάτι για να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Να δεις τι σου φταίει. Να πας σε κάποιον άνθρωπο ειδικό να μιλήσεις. Να επισκεφτείς κάποιον ψυχολόγο ή ψυχίατρο, κάποιον σύμβουλο γάμου, να ρωτήσεις και να σου πει τι να κάνεις. Ρώτα τον εαυτό σου όταν νιώσεις τη δύναμη: «Τι γίνεται; Γιατί λειτουργώ έτσι; Γιατί δεν λειτουργώ όπως τόσα άλλα ζευγάρια, που χαίρονται τον γάμο τους;» Και είναι ωραίο το ρήμα «λειτουργώ». «Δεν λειτουργούμε ως ζευγάρι, πάτερ». Κι είδες ποια λέξη χρησιμοποιεί; «Λειτουργούμε». Διότι κι αυτό, ο έρωτας, είναι πραγματικά μια λειτουργία! Οπως ένας ιερέας κάνει τη θεία λειτουργία του, έτσι και ένα ζευγάρι επιτελεί τη δική του λειτουργία!
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
