Ψάξε το λάθος σου! Δεν είναι σωστό να «αλληθωρίζεις» και να κοιτάς τη ζωή των άλλωνΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Αν περνάς καλά στον γάμο σου, δεν υπάρχει λόγος να ζηλέψεις. Αλλο να εμπνευστώ, άλλο να θαυμάσω τη ζωή του άλλου και άλλο να βλέπω τον δικό μου δρόμο ως παρακατιανό, ως αποτυχία ή λάθος επιλογή. Οταν είσαι παντρεμένος και διαβάζεις βίους ασκητών, είναι βασικό να επικεντρώνεσαι σε σωστά σημεία, που θα βοηθήσουν και εσένα εκεί που βρίσκεσαι. Αυτό που θα θαυμάσεις δεν θα ‘ναι η σωματική εγκράτειά τους – εφόσον εσύ έχεις σχέσεις με τον άνθρωπό σου! Αρα δεν μπορεί να γίνει ιδανικό σου το να μην έχεις σχέση με τον άνθρωπό σου, σαν τον άγιο τάδε!
Διότι ο άγιος αυτός ήταν άγαμος! Κάτι που εσύ δεν είσαι. Αντικείμενο θαυμασμού, όμως, θα ‘ναι ο αγώνας της ταπείνωσης του οσίου! Θα θαυμάσεις την αγάπη, την προσευχή, την ελεημοσύνη, την ενότητα που είχε με όλους. Κυρίως την αγάπη. Πάνω απ’ όλα αυτό ζηλεύω στους αγίους. Είσαι παντρεμένος. Και παντρεμένη.
Αν, λοιπόν, ζηλεύεις αυτόν που δεν έχει παντρευτεί και τον θεωρείς ανώτερό σου, επειδή αυτός τηρεί εγκράτεια και παρθενία και αγνότητα, είναι σαν να υποτιμάς αυτό που κάνεις. Με μια τέτοια «ανάγνωση» είναι σαν να συμπεραίνεις ότι εσύ είσαι ένας άνθρωπος πρόστυχος. Ομως, επιτρέπεται να πεις κάτι τέτοιο; Ενώ, μάλιστα, παντρεύτηκες με εκκλησιαστικό μυστήριο! Είναι δυνατό να θεωρείς ότι αυτό που κάνεις εσύ είναι πρόστυχο και ότι μόνο η αφιερωμένη ζωή του οσίου είναι ανώτερη; Ο άλλος αφιερώθηκε και είναι ολόψυχα δοσμένος στον Θεό. Ναι. Αγια η πράξη του. Μα είναι ανώτερη απ’ τη δική σου επιλογή; Γιατί είναι ανώτερη; Μήπως δεν είναι ο ίδιος Θεός που ευλόγησε τον δικό σου δρόμο και το δικό σου χάρισμα;
Αυτή η αίσθηση που έχεις φανερώνει κυρίως μια έλλειψη ευτυχίας. Σίγουρα στη ζωή σου υπάρχει ένα έλλειμμα. Κάτι σου λείπει. Δεν απολαμβάνεις τον γάμο σου, μάλλον. Γι’ αυτό συνέχεια αλληθωρίζεις και κοιτάς τη ζωή των άλλων. Κάνει εντύπωση αυτό: Να ‘σαι παντρεμένος και να ζηλεύεις διαρκώς τη ζωή των αγάμων. Και το παράξενο είναι ότι το βλέπει και ο άνδρας σου και η γυναίκα σου αυτό που κάνεις. Και καταλαβαίνει ότι δεν χαίρεσαι αυτό που ζεις, αλλά θες αυτό που δεν ζεις.
Εχω βρεθεί μπροστά σε ζευγάρια με τα παιδιά τους. Και λέει ένας απ’ τους δύο συζύγους: «Αχ, πάτερ, σας ζηλεύω! Σας καμαρώνω, που τα αφήσατε όλα και είστε έτσι όπως είστε. Μακάρι να ‘μασταν κι εμείς σαν κι εσάς». Ακου λογική! Γιατί να είστε σαν κι εμένα, ρε παιδιά; Τι είναι αυτό που κάνω εγώ και δεν μπορείτε να κάνετε κι εσείς; Αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα της ερωτικής αποχής κυρίως. Διότι, αν το καλοσκεφτείς, όλα τ’ άλλα μπορείτε να τα κάνετε κι εσείς οι παντρεμένοι.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
