Το «θέατρο σκιών» στη Βουλή απογοητεύει τους πολίτες, δημιουργώντας ζωτικό χώρο για τους ακραίους • Από την Ντόρα Πάλλη*Στα 44 χρόνια της σύγχρονης δημοκρατίας μας από την αποκατάστασή της, παρ’ όλα τα προβλήματα και τις προκλήσεις που κατά καιρούς αντιμετωπίζαμε ως χώρα, ο πολιτικός κόσμος, σε γενικές γραμμές, επέδειξε συνέπεια στην τήρηση των δημοκρατικών αρχών και σεβασμό στους θεσμούς της δημοκρατίας.
Αδιαμφισβήτητα υπήρξαν φαινόμενα παρέκκλισης από τον κανόνα, ως προς την αισθητική, την έκφραση, ακόμη και τις πρακτικές στον δημόσιο βίο. Ωστόσο, όποιες παραφωνίες ήταν εξαιρέσεις που απομονώνονταν από τον δημοκρατικό πολιτικό κόσμο στο σύνολό του.
Σε κάθε περίπτωση, ποτέ δεν επλήγησαν τόσο η λειτουργία όσο και το κύρος των δημοκρατικών θεσμών, στον βαθμό που γίνεται την τελευταία τετραετία! Τα παιχνίδια με τους θεσμούς και το «θέατρο σκιών» στη Βουλή, ο υποβιβασμός του πολιτικού λόγου και η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής απογοητεύουν τους πολίτες, δημιουργώντας ζωτικό χώρο για τους ακραίους και αμετανόητα αρνητές της δημοκρατικής νομιμοποίησης!
Στη δημοκρατία, οι «άρχοντες» εκλέγονται από τον λαό, η πλειοψηφία κυβερνά, η μειοψηφία, με ίσα δικαιώματα, ελέγχει, ενώ η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και το κράτος λειτουργεί ως κράτος δικαίου, σύμφωνα με τους νόμους, και όχι σύμφωνα με την αυθαίρετη βούληση των κυβερνώντων!
Ομως, δυστυχώς, η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και το κράτος δικαίου δεν συνάδουν με την αντίληψη που έχουν κορυφαία κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, τα οποία συστηματικά εξαπολύουν προσβολές, απειλές και εκβιασμούς κατά δικαστικών λειτουργών και οργάνων! Επιδιώκουν φανερά να χειραγωγήσουν τη Δικαιοσύνη, ώστε να πλήξουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους.
Ετσι, ακυρώνουν το κράτος δικαίου, την πιο ισχυρή ζώνη άμυνας της δημοκρατίας και των πολιτών.
Η απαξίωση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας είναι πρωτοφανής. Η Βουλή, από ελεγκτής της κυβέρνησης, έγινε υπηρέτης της. Ο Κανονισμός της Βουλής αντιμετωπίστηκε ως «εργαλείο» έναντι του απροκάλυπτου εκβιασμού του πρώην κυβερνητικού εταίρου, προκειμένου να διασώσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του, και ο πρόεδρος της Βουλής έγινε υφιστάμενος και εντολοδόχος του πρωθυπουργού.
Μετά τα παιχνίδια με την αλλαγή του Κανονισμού, εφευρέθηκε ένα νέο υβρίδιο για την εξασφάλιση της χαμένης πλειοψηφίας – οι βουλευτές «ανταλλακτικά»!
Το Κοινοβούλιο από ναός της δημοκρατίας έγινε χώρος συναλλαγής, με ανταλλάγματα προφανή και μη, χωρίς να τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Δυστυχώς, η κακοποίηση της ίδιας της ιδέας του κοινοβουλευτισμού πέρασε σε άλλο στάδιο!
Μετά τη φαρσοκωμωδία, κατά την οποία άλλοι βουλευτές έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ενώ άλλοι κύρωσαν τη Συμφωνία των Πρεσπών, περάσαμε στην τελευταία πράξη ενός δράματος, που θέλει να αποδομούνται τα «ιερά και τα όσια» του κοινοβουλευτισμού, η ψήφος κατά συνείδηση!
Η εκ προοιμίου, σε κάθε περίπτωση, εξασφάλιση της πλειοψηφίας με την ψήφο των έξι βουλευτών, που ποτέ δεν εντάχθηκαν οργανικά στο κυβερνών κόμμα, αλλά ούτε προσχώρησαν σε αυτό ύστερα από προγραμματικές συγκλίσεις και συναινέσεις, δεν είναι παρά ανοσιούργημα στο σώμα της δημοκρατίας!
Η μετατροπή των έξι βουλευτών σε «συμπληρώματα» για την εξασφάλιση της πλειοψηφίας κατά τις ψηφοφορίες, με γνώμονα την κομματική γραμμή ενός κόμματος του οποίου δεν αποδέχθηκαν τον ιδεολογικό πυρήνα ούτε το προγραμματικό πλαίσιο -αντιθέτως, μέχρι πρότινος το στηλίτευαν-, δεν προσβάλλει απλώς την κοινοβουλευτική διαδικασία, αλλά χτυπά τη δημοκρατία στον πυρήνα της – την έκφραση γνώμης και την ψήφο ως αποτέλεσμα της ελεύθερης βούλησης! Το μέλλον φαντάζει ακόμη πιο ζοφερό υπό το πρίσμα μιας τέτοιας παρακαταθήκης!
Χρειάζονται επειγόντως εκλογές για να αποφευχθούν τα χειρότερα!
*Στέλεχος Νέας Δημοκρατίας, σύμβουλος Εκπαιδευτικών και Κοινωνικών Θεμάτων
