Είναι θλιβερό να πανηγυρίζουμε, αν ένα ή το πολύ δύο πανεπιστήμια της χώρας καταφέρνουν να καταταγούν στα πρώτα 500 παγκοσμίως, και βέβαια καμιά συζήτηση για την εκατοντάδαΑπό τον
Αντώνη Αντωνάκος*
Ζούμε στη χώρα της ουτοπίας και του πουθενά. Με αυτές τις ιδεοληψίες και τα στρεβλά στερεότυπα έχουμε καταστρέψει πολλές γενεές νέων, καθηλωμένοι στη φαντασίωση της «δωρεάν» Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ως πυλώνα της ποιότητας και «φύλακα» της ισότητας των ευκαιριών. Ομως, είναι εμφανές εδώ και δεκαετίες -για όποιον δεν είναι τυφλωμένος από τις παρωπίδες της δήθεν προοδευτικής και, στην πραγματικότητα, ακραία οπισθοδρομικής και αδιέξοδης προσέγγισης- ότι ούτε καμιά ποιότητα παρέχεται στα ελληνικά ΑΕΙ ούτε η ισότητα ευκαιριών διασφαλίζεται. Στην πραγματικότητα, αμφιλεγόμενη κατάρτιση παρέχεται, και βέβαια κατά κανόνα ακριβοπληρωμένη.
Η απαίτηση για την απελευθέρωση της Τριτοβάθμιας δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται νεοφιλελεύθερη ή συντηρητική, όπως και η αποκλειστικότητα των δημόσιων ΑΕΙ δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται κοινωνική (σοσιαλιστική). Οχι γιατί την έχουν κατοχυρώσει σε επίπεδο Συντάγματος φιλελεύθερα, κεντρώα και κεντροδεξιά κόμματα, αλλά γιατί στην πράξη όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την ισότητα στην αφετηρία, αλλά στην ουσία διευρύνει τις ανισότητες.
Δεν απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για να τεκμηριωθεί αυτή η αλήθεια, γιατί είναι μπροστά στα μάτια μας και βοά. Αρκεί να δούμε τα βιογραφικά πολλών επιφανών -«επιπλεόντων» θα ήταν η πιο ακριβής διατύπωση για τους περισσοτέρους- για να κατανοήσουμε πώς αναπαράγεται η ηγετική ελίτ. Οχι, πάντως, στα εγχώρια ΑΕΙ.
Είναι θλιβερό να πανηγυρίζουμε, αν ένα ή το πολύ δύο πανεπιστήμια της χώρας καταφέρνουν να καταταγούν στα πρώτα 500 παγκοσμίως, και βέβαια καμιά συζήτηση για την πρώτη εκατοντάδα. Είναι θλιβερό, εδώ και εξήντα χρόνια, δεκάδες χιλιάδες νέοι μας να τριγυρνούν σε διάφορες χώρες του κόσμου αναζητώντας ένα πτυχίο αρκετές φορές αμφίβολης αξίας, αλλά παρ’ όλα αυτά ακριβοπληρωμένο.
Είναι θλιβερό -την ώρα που είναι κοινό μυστικό ότι η αντιγραφή είναι θεσμός, ότι το «πολιτικό» 5 είναι «κατάκτηση» των παρατάξεων, ότι ο «τσαμπουκάς» των ακραία ολοκληρωτικών παρατάξεων, οι οποίες βαυκαλίζονται να θεωρούν τον εαυτό τους «επαναστατική εμπροσθοφυλακή», καθορίζει τους κανόνες- να εξακολουθούν ορισμένοι να μιλάνε για ποιότητα, την οποία δήθεν δεν θα διασφαλίζουν τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Είναι θλιβερό ότι, ενώ εδώ και δεκαετίες οι απόφοιτοι ορισμένων κολεγίων έχουν καλύτερη αποδοχή στην αγορά εργασίας από τους πτυχιούχους, αρνούμαστε τη λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ με το επιχείρημα ότι πολλά θα είναι επιπέδου κολεγίου. Την ίδια στιγμή αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι πολλά δημόσια είναι επιπέδου υπαίθριου καφενείου. Το 2008, η ευκαιρία χάθηκε λόγω της ολιγοψυχίας του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου. Τώρα, η ευκαιρία χάνεται λόγω των ιδεοληψιών του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του.
Το 2015 πληρώσαμε ακριβά στην οικονομία την «πολιτική εφηβεία» της κυβέρνησης. Σήμερα, την πληρώνουμε στην εκπαίδευση, με θύματα τους νέους. Κρίμα… Αλλη μια χαμένη ευκαιρία.
* Πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ
