Ο Φ. Γεωργίτσης «έσβησε» σε ηλικία 80 ετών έπειτα από μάχη με τον καρκίνοΑπό τη
Γιώτα Βαζούρα
Τον αποκαλούσαν «Ελληνα Τζέιμς Ντιν» όχι μόνο γιατί ήταν και αυτός ένας μέγας καρδιοκατακτητής, αλλά και γιατί κουβαλούσε την εύθραυστη γοητεία του Αμερικανού σταρ. Δύσκολα μπορούσε κάποια να αντισταθεί στα θέλγητρα του Φαίδωνα Γεωργίτση, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή χθες το μεσημέρι έπειτα από μια σύντομη αλλά παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο, που τον είχε χτυπήσει στο κεφάλι.
Η κατάσταση της υγείας του ήταν γνωστή σε φίλους και συναδέλφους του, ενώ, όπως λένε και εκείνοι, ο γόης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου ποτέ δεν έχασε την πίστη του ότι θα μπορούσε να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Δυστυχώς, δεν τα κατάφερε… Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 12.30 από το Νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.
Η μεγάλη απώλεια
Γεννημένος το 1939 στην προσφυγική γειτονιά της Νέας Σμύρνης, ο Φαίδων Γεωργίτσης ήταν γιος αξιωματικού του Ναυτικού. Στα 10 του χρόνια έχασε τη μικρή του αδερφή Καίτη, μια απώλεια την οποία δεν ξεπέρασε ποτέ. Η εντυπωσιακή εξωτερική εμφάνισή του -ήταν χαρακτηριστικά τα γαλάζια μάτια του- έκανε τον νεαρό Φαίδωνα Γεωργίτση να μην είναι αδιάφορος στο γυναικείο φύλο. Ασχολήθηκε με το μπάσκετ στην ομάδα του Πανιωνίου, ενώ το 1956, ακολουθώντας την επιθυμία του πατέρα του, μπήκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, την οποία και εγκατέλειψε, διότι δεν άντεχε. Μάλιστα, ο πατέρας του για να τον μεταπείσει απειλούσε να αυτοκτονήσει!
Ο Γεωργίτσης μαγεύτηκε από τον χώρο του θεάτρου τυχαία, όταν, βρίσκοντας μια πρόσκληση για μια παράσταση του Λόρκα, συγκινήθηκε τόσο από την τέχνη της υποκριτικής που αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη δραματική σχολή. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι, όταν τον αντίκρισε ο Κάρολος Κουν (ήταν καθηγητής στη σχολή) στο σανίδι να ερμηνεύει έναν μονόλογο, του ανακοίνωσε αυτοστιγμεί ότι τον ήθελε μαζί του.
Το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη έγινε στην ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» το 1960, ενώ ακολούθησαν η ταινία «Ουρανός» του Τάκη Κανελλόπουλου (1962), «Τα Κόκκινα φανάρια» (1963), «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (1965), αλλά και τα φιλμ «Φαίδρα» και «Ερόικα». Το 1966 άρχισε τη μεγάλη συνεργασία του με τον Γιάννη Δαλιανίδη, αναλαμβάνοντας χαρακτηριστικούς ρόλους σε ιδιαίτερα εμπορικές ταινίες που άφησαν εποχή, όπως οι «Θαλασσιές οι χάντρες» με τη Ζωή Λάσκαρη και τη Μαίρη Χρονοπούλου, από την οποία έμεινε και η θρυλική ατάκα «αυτή μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις», αλλά και τα φιλμ «Ολγα, αγάπη μου», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Γοργόνες και μάγκες», «Ενας ιππότης για τη Βασούλα», «Οταν η πόλις πεθαίνει», «Ιλιγγος», «Νύχτα γάμου». Τη δεκαετία του ’80 έπαιξε στον «Σεξοκυνηγό» και στην «Κατάσκοπο Νέλλη», στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Φαίδωνα Γιωργίτση ήταν στην ταινία του Κάρολου Ζωναρά «Ο γιος του Τσάρλυ» το 2008.
Θέατρο – τηλεόραση
Ιδιαίτερα πλούσια ήταν η παρουσία του και στο θέατρο. Ο Φαίδων Γεωργίτσης είχε παίξει σε μια σειρά από αξιόλογες παραστάσεις ρεπερτορίου, μεταξύ αυτών οι «Μήδεια», «Ιούλιος Καίσαρ», «Ευρυδίκη», «Λεωφορείον ο πόθος». Ακόμη, είχε συμμετάσχει σε εμβληματικές σειρές της μικρής οθόνης, όπως ο «Γιούγκερμαν», οι «Πανθέοι» αλλά και στα σίριαλ του Νίκου Φώσκολου «Λάμψη» και «Καλημέρα ζωή».
Ο Φαίδων Γεωργίτσης είχε ασχοληθεί με τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, ενώ τα τελευταία χρόνια είχε δημιουργήσει μαζί με τη σύζυγό του Μπέτσι τον δικό του θεατρικό θίασο στο Κορωπί.
Οι γυναίκες της ζωής του
Με την πρώτη του σύζυγο, την ηθοποιό Μπέτυ Αρβανίτη, γνωρίστηκαν ενώ ήταν μαθητές ακόμη στη δραματική σχολή. Οι δυο τους μάλιστα είχαν παίξει και στην κωμωδία «Νύχτα γάμου», με συμπρωταγωνιστές τον Κώστα Βουτσά και τη Μάρθα Καραγιάννη. Ομως χώρισαν λίγα χρόνια αργότερα, ενώ ο έρωτας του ξαναχτύπησε την πόρτα, όταν γνώρισε τη δεκαετία του ’70 στην Ιταλία τη Γαλλοφλαμανδή Μπέτσι.
Μοντέλο στο επάγγελμα η Μπέτσι, η φιγούρα της οποίας κοσμούσε τα εξώφυλλα των περιοδικών με δημιουργίες της Chanel, δεν δίστασε για χάρη του να εγκαταλείψει τη δουλειά της και να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Παντρεύτηκαν και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ραφαέλο και τη Μαρίζα.
Δεν… ξύρισε το μουστάκι, αλλά έδωσε το χαστούκι!
Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, στο πλαίσιο ενός αφιερώματος στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, ο ηθοποιός είχε αναφερθεί εκτενώς και στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες» και είχε κάνει μεταξύ άλλων μια αποκάλυψη για την περιβόητη σκηνή με τη Ζωή Λάσκαρη.
«Το μουστάκι που είδατε στην ταινία ήταν ψεύτικο. Δεν έχω αφήσει ποτέ στη ζωή μου μουστάκι. Οσο για την περιβόητη σκηνή με το χαστούκι, γυρίστηκε μόνο μία φορά. Μία και καλή. Είχα εντολή από τον Δαλιανίδη το χαστούκι να είναι αληθινό. Η Ζωή δεν το γνώριζε αυτό. Οταν ήρθε λοιπόν η ώρα της σκηνής και της έσκασα το χαστούκι, ξαφνιάστηκε. Τα έχασε. Αυτό ακριβώς το ξάφνιασμα ήθελε να αποτυπώσει ο Δαλιανίδης.
«Συγχαρητήρια»
Πριν προλάβει να αντιδράσει, μπήκε στη μέση εκείνος: “Εγώ του είπα να σου δώσει αυτό το χαστούκι, σταμάτα. Συγχαρητήρια. Ησουν εξαιρετική, καταπληκτική”. Τα άκουσε η Ζωή αυτά και όλα καλά» είχε εξομολογηθεί ο Φαίδων Γεωργίτσης σε εκείνη τη συνέντευξη, τονίζοντας δε ότι όταν αντίκρισε πρώτη φορά την ξανθιά ηθοποιό θαμπώθηκε από την ομορφιά της.
«Τη Ζωίτσα τη συνάντησα πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1963. Οταν είδα πρώτη φορά τη Ζωίτσα, έμεινα ξερός. Ηταν τόσο όμορφη, που δεν μπορούσες να την κοιτάξεις. Ηταν σαν τον ήλιο, που δεν μπορείς να τον δεις, δεν μπορείς να τον κοιτάξεις κατάματα» είχε πει χαρακτηριστικά.
