Στη ζωή συναντάς δεκάδες φανατικούς και κολλημένους. Ωστόσο, κανείς δεν παραδέχεται ότι είναιΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Ολη μέρα έγραφε στο διαδίκτυο ωραίους ορισμούς για το τι είναι η Εκκλησία και το βραδάκι χαστούκισε τον γιο του που άργησε να γυρίσει από τη βόλτα. Τη γυναίκα του δεν τη χαστούκισε. Αυτή τη χώρισε πέρυσι, γιατί τον εμπόδιζε στις υψηλές πνευματικές «πτήσεις» του. Και τώρα απολαμβάνει ελεύθερος τα πετάγματα στον χαοτικό ουρανό του «εγώ» του.
Είπε ο απλός παπάς της ενορίας στο ζευγάρι που πήγε να εξομολογηθεί μαζί: «Οσο δεν κλείνεις το στοματάκι σου από το να κατακρίνεις, να διαδίδεις διάφορα και να κουτσομπολεύεις τους πάντες -το νιώθεις, άλλωστε, μέσα σου-, δεν κάνεις ούτε χιλιοστό μπροστά. Ακόμα και αν έχεις πάει σ’ όλα τα προσκυνήματα του κόσμου δεκάδες φορές. Ακόμα και αν έχεις όλους τους μοναχούς, τους αρχιμανδρίτες και τους δεσποτάδες φίλους σου. Ακόμα και αν ξέρεις απέξω όλα τα δόγματα. Ακόμα και αν μυρίζουν λιβάνι το κορμί σου και τα ρούχα σου, και κοινωνάς συνέχεια. Η ψυχή σου, σκέτος βάλτος. Κρίμα. Κρίμα. Κρίμα. Τόσα χρόνια κοντά στον Χριστό και ιδού το αποτέλεσμα». Ρωτάς αν τα είπε στον άνδρα ή στη γυναίκα. Δεν απαντώ. Αφήνω να πλανάται ένα πέπλο μυστηρίου στο ερώτημα αυτό. Πάντως, αφορά κι εμένα κι εσένα. Κι όλους μας.
Στη ζωή σου συναντάς δεκάδες φανατικούς, συντηρητικούς, παλαιολιθικούς και κολλημένους. Ομως κανείς δεν παραδέχεται ότι είναι. Ούτε γονείς ούτε θείες και μπαρμπάδες, ούτε γιαγιάδες ούτε χριστιανοί ούτε θεολόγοι. Καλά, από ιερείς, ούτε εις!! Κανείς. Μα ούτε ένας, σου λέω. Η συντήρηση πάντα θα ζει κάπου αλλού. Μακριά μας. Στο υπερπέραν.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
