Το να μπορείς να καθοδηγείς ανθρώπινο δυναμικό, να το εμπνέεις και να εξασφαλίζεις την πρόοδό του είναι σπουδαία αρετή. Προϋποθέτει ταλέντο, τέχνη και τεχνική. Θεμέλιος λίθος της ηγεσίας είναι η εδραία πεποίθηση, το ακλόνητο δόγμα και η προσήλωση στην αρραγή ενότητα των προσώπων που απαρτίζουν το σύνολο.
Αν κυριαρχήσει ο διχασμός, αν διασπαστεί το μέτωπο, τότε δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να υπάρξει πρόοδος ή να σημειωθεί νίκη για λογαριασμό των πολλών. Οποιος επικεφαλής, ηγέτης, διοικητής ή διευθυντής επιτρέψει να καλλιεργηθεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα στις τάξεις της συλλογικότητας που υπερασπίζεται είναι αποτυχημένος. Οποιος το επιδιώκει είναι αχαρακτήριστος και επικίνδυνος. Λειτουργεί ως αντίπαλος, όχι ως σύμμαχος.
Αυτά τα αυτονόητα, στις σπουδαίες και επικίνδυνες ημέρες που περνάει το έθνος, πρέπει να υπενθυμίζονται και να τονίζονται. Η ενότητα της κοινωνίας είναι αδιαπραγμάτευτη και μπορεί να αποτελέσει το βασικό όπλο της αντεπίθεσης του λαού μας για ένα καλύτερο μέλλον.
Η ολέθρια διετία της διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, πέραν των άλλων ανοσιουργημάτων της, προσέθεσε στη μαύρη βίβλο των πεπραγμένων της και το προαναφερθέν έγκλημα καθοσιώσεως: την καλλιέργεια διχαστικού κλίματος: ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον εκείνων του Δημοσίου. Οδηγοί εναντίον ιδιοκτητών ταξί και καταστηματάρχες εναντίον φορτηγατζήδων. Επιβάτες εναντίον λιμενεργατών και ασθενείς εναντίον γιατρών και φαρμακοποιών. Οι «κατεστημένοι» δημοσιογράφοι και τα συστημικά ΜΜΕ εναντίον όλων των… αντικαθεστωτικών!
Αυτή η αντεθνική πρακτική πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα. Τα διχαστικά διλήμματα του πρόσφατου και απώτερου παρελθόντος είναι άκαιρα, ύποπτα και ξεπερασμένα. Βλάπτουν σοβαρά την πνευματική υγεία των πολιτών και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια εξόδου από την κρίση.
Οι ηγεσίες που σέβονται την αποστολή τους πρέπει να ενώνουν δυνάμεις. Οχι να διασπούν.
