Η κατανίκηση του Αδη από τον μεγαλύτερο σύμμαχο της ανθρωπότητας, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα από την αυγή της περιπέτειας του είδους μας σ’ αυτόν τον πλανήτη. Η ήττα του θανάτου και η ζωή που απλόχερα μοιράζει ο Δημιουργός μας είναι τα ακατάσχετα αποθεματικά που διαθέτουμε όλοι – αρκεί να τα ζητήσουμε με ειλικρινή μεταμέλεια για τα λάθη και τις αβλεψίες μας και με αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Το έθνος μας, είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, είναι ευλογημένο. Πρωτοστάτησε στη διάδοση του θεϊκού Λόγου, με τα Ευαγγέλια που γράφτηκαν στα ελληνικά και θεμελίωσε μια υπερχιλιετή αυτοκρατορία, τη Βυζαντινή, η οποία στηρίχτηκε στην Ορθοδοξία και στον Ελληνισμό. Ακόμα και μετά την κατάλυσή της, το άσβεστο φως της θερμαίνει την Ιστορία και τις ψυχές των πολιτισμένων ανθρώπων.
Το φετινό αναστάσιμο μήνυμα για τους Ελληνες είναι το ίδιο με το παρελθόν και ταυτόσημο με εκείνο που θα μεταδίδεται από τις συνειδήσεις μας στις Λαμπρές του μέλλοντος. Να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με τον Θεό και να ξαναμοιράσουμε απλόχερα αγάπη και δικαιοσύνη στον περίγυρό μας.
Η οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν ξεκίνησε από τους υπολογιστές των υπουργείων Οικονομικών ούτε από τα γραφεία των τραπεζιτών. Πρώτα έπληξε τις ψυχές, τις καρδιές μας κι ύστερα διαχύθηκε στο υλικό πεδίο. Η αρχή της καταστροφής ήταν η απομάκρυνσή μας από τον Κύριο, η ενασχόλησή μας με τιποτένιες μέριμνες, με την ηδονοθηρία και την κούφια ευμάρεια.
Ξεχάσαμε την Εκκλησία, δηλαδή την κοινωνία, τον πλησίον και επικεντρωθήκαμε στο ψεύτικο είδωλο του εγωισμού μας. Λησμονήσαμε την ελληνικότητα και την Πίστη μας και προσφέραμε σπονδές στα θηρία της παγκοσμιοποίησης και του «πολυπολιτισμού» και στη χίμαιρα ενός αφελληνισμένου τιμαρίου μιας υπερεθνικής Ενωσης που, ως διά μαγείας, θα μας «αφαιρούσε» τα προβλήματα.
Τελικά, όπως απέδειξαν τα πράγματα, το εξωτερικό χρέος μας αναγνωρίστηκε ως «εθνικό», όχι ως ευρωπαϊκό – παρόλο που κάποιοι από εμάς σπεύδουν να χαρακτηρίσουν «ευρωπαϊκά» τα «ασημικά» της πατρίδας. Εκείνοι που πρέπει να βρουν τρόπο να απαλλαγούν από το χρέος είναι οι Ελληνες, όχι κάποιοι άγνωστοι σε εμάς «πεφωτισμένοι» γραφειοκράτες.
Η οφειλή μας, ασφαλώς, δεν είναι προς τρίτους. Δεν χρωστάμε κάτι στους ξένους. Στους εαυτούς μας οφείλουμε, στους νεκρούς προγόνους μας και στις μελλοντικές γενιές. Να σταθούμε στο ύψος της αποστολής μας, να αγωνιστούμε όπως έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε και να νικήσουμε το σκοτάδι με το αναστάσιμο φως του Χριστού και του Ελληνισμού.
Ανάκαμψη, ανάπτυξη και έπειτα Ανάσταση. Καλή Λαμπρή!
