Το νέο Ντουμπάι και η λύση που κυοφορείται για το Κυπριακό
Eίναι αντιδημοφιλές να πάει κανείς αυτή την εποχή κόντρα στην κυοφορούμενη λύση για το Κυπριακό. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα στη Μεγαλόνησο, ο Δημοκρατικός Συναγερμός και το ΑΚΕΛ, πρωταγωνιστούν σε κλίμα ενότητας στις διεργασίες για την τελική λύση, ο λαός διψά να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες από όπου εκδιώχθηκε ως πρόσφυγας, η Ελλάδα μόνο το ζήτημα των εγγυήσεων θέτει, ο διεθνής παράγων βάζει τα δυνατά του να μη χαθεί η ευκαιρία, η αγορά τρίβει τα χέρια της. Οχι λίγοι στο νησί ονειρεύονται ένα νέο Ντουμπάι. Το λιμάνι της Λεμεσού θα κατασκευαστεί απαρχής (ήδη έχουν κατατεθεί 14 προσφορές), η ανακατασκευή της πόλης της Αμμοχώστου αποτελεί μήλον της Εριδος για κατασκευαστικά συμφέροντα (μελετάται ήδη η ανέγερση ουρανοξύστη 33 ορόφων και οι συζητήσεις που γίνονται μεταξύ κυπριακών και τουρκικών καατσκευαστικών εταιριών αφορούν τους συντελεστές δόμησης), ενώ ήδη προγραμματίζεται η κατασκευή δύο νέων αεροδρομίων και, φυσικά, του αγωγού φυσικού αερίου. Το κλίμα είναι τέτοιο που οι όποιες επιφυλάξεις δεν ακούγονται. Στην Κύπρο, διότι ισχυρό τμήμα του λαού καθοδηγείται από τον πόθο της επανένωσης.
Στην Ελλάδα, γιατί έτσι και αλλιώς είμαστε βυθισμένοι στα προβλήματά μας για να αποτελούν θέμα συζήτησης οι μελλοντικές συνέπειες μιας λύσης. Τυχόν αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων θα θεωρηθεί άλλωστε μεγάλη διπλωματική νίκη και ας προσπερνάται το γεγονός ότι οι Τούρκοι βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής· όποτε το θελήσουν εισβάλλουν, εάν δεν υπάρχει μάλιστα Συνθήκη, τόσο το καλύτερο. Το αυτό ισχύει σε Αθήνα – Λευκωσία για το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας του νέου κράτους. Η κυπριακή ταυτότητα που προωθούν για Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους οι μεγάλες δυνάμεις απομακρύνει τους αδελφούς μας από το πάλαι ποτέ εθνικό κέντρο, τους χειραφετεί και αδυνατίζει το μέτωπο. Η κυπριακή ηγεσία ονειρεύεται τη Λευκωσία οικονομική μητρόπολη και την Αθήνα πολιτικό δορυφόρο της.
Ξέρετε κάτι, όμως; Η Ιστορία του Ελληνισμού έχει πολλές στροφές, πολλά πάνω και πολλά κάτω, έτσι ώστε σε αυτήν τη φάση επιχειρήματα σαν αυτό που αναπτύσσω να μην αφορούν κανέναν. Οταν ανέφερα κάποτε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη την άποψη ενός συναδέλφου μου υπέρ της ντε φάκτο διχοτόμησης και ενός βελούδινου διαζυγίου, εκείνος μου έδωσε μια αποστομωτική απάντηση που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Αυτός έχει πατρίδα, δεν τον νοιάζει. Εμείς όμως, φίλε μου, δεν έχουμε πατρίδα!» Σεβόμενος απολύτως τη σκέψη του Προέδρου, ένα έχω να ευχηθώ: να είναι η λύση λειτουργική. Διότι αν δεν είναι λειτουργική, η μέρα που οι Τούρκοι θα αποκτήσουν επιρροή και θα πατήσουν πόδι στο νότιο τμήμα της Μεγαλονήσου μας δεν θα αργήσει.
Μανώλης Κοττάκης
