Η άνοδός του αποτελεί και μήνυμα προς το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο που απογοήτευσε τη δική του κοινωνική βάση
Οι μεγάλες μητροπόλεις της Δύσης έχουν μετατραπεί σε τόπους ασφυξίας. Ενοίκια στα ύψη, παραλυτική κίνηση, εγκληματικότητα και ένας ανελέητος, πολυεθνικός ανταγωνισμός συνθέτουν ένα τοπίο όπου η καθημερινότητα μοιάζει με δοκιμασία.
- Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*
Εκεί κυριαρχούν οι λεγόμενοι άνθρωποι του οπουδήποτε – μια μορφωμένη, κοσμοπολίτικη τάξη που κάποτε πίστεψε πως θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της νέας προοδευτικής ελίτ. Ομως, οι αλλεπάλληλες κρίσεις, οικονομική και υγειονομική, συνέτριψαν την υπόσχεση αυτή.
Σε αυτό το σκηνικό η άνοδος του Μαμντάνι δεν αποτελεί απλώς πολιτικό γεγονός, αλλά μήνυμα προς το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο που απογοήτευσε τη δική του κοινωνική βάση. Η εκλογή ενός πολιτικού με μεταναστευτικές ρίζες, ισλαμική ταυτότητα και δεσμούς με τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ο οποίος όμως προτάσσει οικονομικά ζητήματα -πάγωμα ενοικίων, δωρεάν μετακινήσεις-, αντί για ταυτοτικές ατζέντες, δείχνει ότι οι Δημοκρατικοί δοκιμάζουν μια νέα στρατηγική. Μια απόπειρα επανασύνδεσης με τα λαϊκά στρώματα που εγκατέλειψαν, απορροφημένοι από τις πολιτικές της ταυτότητας.
Ωστόσο, η περίπτωση Μαμντάνι δεν στερείται σκοτεινών αποχρώσεων. Η στενή του σχέση με την αμφιλεγόμενη ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ και με οργανώσεις όπως το CAIR εγείρουν ερωτήματα περί διαφάνειας και ιδεολογικής επιρροής. Παράλληλα, οι ρητορικές του επιθέσεις κατά της αστυνομίας της Νέας Υόρκης και οι εκκλήσεις για δραστικές περικοπές προσωπικού εντείνουν τις ανησυχίες για τη στάση του απέναντι στη δημόσια ασφάλεια.
Το πραγματικό του στοίχημα, όμως, βρίσκεται στην αντιπαράθεσή του με την ίδια την πραγματικότητα. Πολιτικές υπερφορολόγησης, που ήδη στο παρελθόν οδήγησαν στη φυγή επιχειρήσεων και κατοίκων, κινδυνεύουν να αποδειχθούν αυτοκαταστροφικές. Εάν, επιπλέον, επιδείξει ανοχή απέναντι στην εγκληματικότητα και τη μαζική μετανάστευση, όπως συνέβη σε άλλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, η Νέα Υόρκη μπορεί να δει μια νέα έξοδο των παραδοσιακών κατοίκων της.
Παρά τις αντιφάσεις το μήνυμα της εκλογής του Μαμντάνι είναι σαφές: οι πολίτες των δυτικών μητροπόλεων ασφυκτιούν. Οι εργαζόμενοι και οι νέοι αδυνατούν να εξασφαλίσουν στέγη ή σταθερό βιοτικό επίπεδο, ενώ οι περιφέρειες παραμένουν στάσιμες. Αν το πολιτικό σύστημα και δη η διακυβέρνηση Τραμπ δεν προτείνει πειστικές λύσεις, η κοινωνική δυσαρέσκεια θα διογκωθεί – και η ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών θα πάψει να αποτελεί απλώς υπόθεση ανάλυσης.
*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
