Γιατί το 2018 θα είναι μια συγκλονιστική χρονιά για την πατρίδα μαςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Το 2018 θα είναι η πλέον συγκλονιστική χρονιά για την πατρίδα μας, μετά το 2011, για έναν απλό λόγο: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να καταλάβει την εξουσία. Θα προσπαθήσει να ανατρέψει συσχετισμούς δεκαετιών. Θα αποπειραθεί πράγματι να γίνει καθεστώς, υπό την έννοια ότι δεν είναι περαστικός από τα πολιτικά μας πράγματα. Ο,τι συμβαίνει στη δημόσια σφαίρα αυτή τη στιγμή χαρακτηρίζεται από ένα διακύβευμα: Ποιος έχει το πάνω χέρι στη χώρα; Υπέρ ποιου ο συσχετισμός δύναμης; Οι μετριοπαθείς αστικές δυνάμεις του τόπου με τις ποικιλώνυμες εκφράσεις τους ή η νεόκοπη αυθάδης Αριστερά; Στην πραγματικότητα, τώρα κρίνεται με όρους ιστορικού -και όχι πολιτικού- χρόνου αν η Αριστερά θα αποτελέσει παρένθεση στην ηγεσία μιας δυτικής χώρας – μέλους της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ ή όχι.
Γι’ αυτό η μάχη συστημάτων για την κατάληψη της εξουσίας είναι αβυσσαλέα και θα έχει πολλές παράπλευρες απώλειες. Ο Τσίπρας ήδη θυσίασε δύο υπουργούς του για να διατηρήσει αυτό που εκείνος έχει την ψευδαίσθηση ότι διαθέτει: το ηθικό πλεονέκτημα. Θα είναι αβυσσαλέα, γι’ αυτό δεν θα πρέπει να εντυπωσιαζόμαστε από τις αλλεπάλληλες εκρήξεις σε διάφορους φαινομενικά άσχετους θύλακες του συστήματος. Ολες οι μάχες έχουν το ίδιο διακύβευμα, τον έλεγχο της εξουσίας. Από το αν η δικογραφία Novartis θα αφαιρεθεί από την εισαγγελέα Διαφθοράς Τουλουπάκη για να ανατεθεί σε εφέτες ανακριτές (με ό,τι αυτό σημαίνει) μέχρι το ποιος θα κερδίσει τη δικαστική μάχη για το πρωτάθλημα και το ίδιο το πρωτάθλημα μετά τα επεισόδια στην Τούμπα, ο Σαββίδης ή ο Μαρινάκης.
Το θέμα είναι το ίδιο αδιακρίτως: Ποιοι δικαστές ποιας δυνητικής επιρροής θα επικρατήσουν, ποιοι πρόεδροι ΠΑΕ που είναι ταυτόχρονα καναλάρχες και εκδότες θα επιβληθούν, της προηγούμενης κατάστασης ή της νέας. Υπέρ ποιου θα λάβει επίσης θέση ο Αμερικανός πρέσβης, με αφορμή την έρευνα του FBI: υπέρ του κατεξοχήν δυτικού κόμματος στην Ελλάδα, της κεντροδεξιάς Ν.Δ. ή υπέρ του νεόκοπου συμμάχου του ΣΥΡΙΖΑ, που δίνει μεν άδειες σε τρομοκράτες, αλλά «σκουπίζει» μια χαρά το πάτωμα για τα αμερικανικά συμφέροντα; Η μάχη που δίνεται σήμερα στο Κοινοβούλιο, στη Δικαιοσύνη, στον αθλητισμό, στις διεθνείς σχέσεις δόθηκε τα προηγούμενα χρόνια και στον νευραλγικό χώρο των μέσων ενημέρωσης, των τραπεζών, της αγοράς (ΣΕΒ). Οι αριστερές δυνάμεις ήταν επιτιθέμενες και οι αστικές αμυνόμενες, όπως και τώρα.
Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, δεν ήταν καλό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μεν τη μάχη στους θεσμούς (Συμβούλιο Επικρατείας), αλλά την κέρδισε στο τερέν της ελεύθερης αγοράς. To Mega έκλεισε, το «Εθνος» άλλαξε χέρια, «Το Βήμα» άλλαξε εκδότη, το συγκρότημα δεν είναι αυτό που ήταν, οι περισσότεροι τηλεοπτικοί σταθμοί -πλην ενός- πολιτεύονται με ευμενή ουδετερότητα για την Αριστερά (ακολουθώντας γεωπολιτικά κριτήρια και συμφέροντα των ιδιοκτητών τους). Ακόμη και ο ΣΕΒ υπό τη νέα του ηγεσία δεν είναι εχθρικός προς την κυβέρνηση.
Ούτε ο τραπεζικός χάρτης είναι ο ίδιος. Εμβληματικά πρόσωπα που στόχευσε ο ΣΥΡΙΖΑ, με την προτροπή και της Μέρκελ, πρόσωπα που επηρέαζαν καταλυτικά το πολιτικό παιχνίδι, είναι σήμερα παροπλισμένα, εξουδετερωμένα και χωρίς μεγάλα περιθώρια κινήσεων σε άμυνα. Μόνο στη διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος έχουν απομείνει ερείσματα της προτέρας κατάστασης.
Στην πραγματικότητα, αγαπητοί φίλοι, μετά και τη σύσταση της επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης, βρισκόμαστε στον τελικό γύρο: Το «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» δεν αφορά μόνο τον κ. Τσίπρα. Αφορά και τον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος άνετα μπορεί να το υιοθετήσει, δεδομένων των περιστάσεων, και να το απευθύνει στο στράτευμά του.
Το διακύβευμα είναι τα κλειδιά της χώρας: στη Βουλή, στη Δικαιοσύνη, στις τράπεζες, στα ΜΜΕ, στην αγορά, στον αθλητισμό, παντού. Και επειδή οι αστικές δυνάμεις του τόπου παίζουν πρώτη φορά στην ιστορία τους με μειονέκτημα έδρας, ο αγώνας που πρέπει να καταβάλλουν για να μη γίνει η Ελλάς η Κούβα των Βαλκανίων πρέπει να είναι τιτάνιος. Το αποτέλεσμα δεν είναι διασφαλισμένο, όπως τον παλαιό καλό καιρό.
