Η τακτική Τσίπρα διαστρέφει το νόημα του βέτο που είχε ασκήσει ο ΚαραμανλήςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Απέλπιδες προσπάθειες να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι η στρατηγική που ακολουθεί στο Σκοπιανό βασίζεται στο βέτο του Βουκουρεστίου κάνει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας σε κάθε δημόσια τοποθέτησή του – με προφανή στόχο, βεβαίως, να δημιουργήσει αμηχανία στη Ν.Δ. Και θα το επιτύγχανε, αν πράγματι έλεγε την αλήθεια. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν τη λέει, αλλά με την πολιτική του -ακριβώς το ίδιο έκανε και με τον βασικό μέτοχο- διαστρέφει, παραβιάζει το Βουκουρέστι. Επιδιώκει να το φέρει στα μέτρα του. Το Βουκουρέστι, καταρχάς, μιλά, σε ό,τι αφορά την ονομασία των Σκοπίων, για «γεωγραφικό προσδιορισμό». Οχι για χρονικό προσδιορισμό, όπως το όνομα «Μακεδονία του Ιλιντεν», ο οποίος (σωστά είπε ο Κουτσούμπας) είναι εθνοτικός προσδιορισμός. Εθνοτικός – ούτε καν χρονικός, όπως υποστήριξε ο πρωθυπουργός. Και, βεβαίως, τι είδους εθνοτικός, παρέλκει να το επισημάνω!
Οι μνήμες των κομιτατζήδων Βουλγάρων και Σλαβομακεδόνων, που «κάνουν όρεξη» όλη την αιγαιατική Μακεδονία, είναι ακόμη ισχυρότατες στον πληθυσμό της βορείου Ελλάδος. Ολα όσα συνέβησαν στον Μακεδονικό Αγώνα στην περίοδο της Κατοχής τα θυμούνται οι Ελληνες Μακεδόνες. Στην τελευταία συνάντηση Τσίπρα – Μπορίσοφ στην Καβάλα, η οποία φιλοξενήθηκε σε γνωστό ξενοδοχείο της πόλης, η ιδιοκτήτρια αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του Βούλγαρου πρωθυπουργού να υψώσει τη σημαία της χώρας του στον ιστό.
Από την άλλη πλευρά της Μακεδονίας, στη Φλώρινα, στην Καστοριά, γνωρίζουν τι σημαίνει να είσαι υιός Σλαβομακεδόνα κομιτατζή, όπως ο Δημητρόφ. Εάν απέφυγα να τον πλησιάσω και να φωτογραφηθώ μαζί του στο κτίριο του ελληνικού συνδέσμου στα Σκόπια, στις 21 Μαρτίου 2018, όπως έκαναν άλλοι Ελληνες δημοσιογράφοι, ήταν γιατί έχω -έχουμε- μνήμη.
Αντί λοιπόν πράγματι με το όνομα να λυθούν προβλήματα που ταλανίζουν τις σχέσεις των δύο χωρών, δεχόμαστε να συζητήσουμε όνομα με αλυτρωτικό χαρακτήρα; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω… Καταλαβαίνω άριστα τον Ζάεφ, ο οποίος το άφησε να διαρρεύσει για να δείξει στους ξένους ότι προσπαθεί, «αλλά πάλι αυτοί οι Ελληνες αρνούνται», δεν καταλαβαίνω όμως γιατί εμείς δεχτήκαμε να μπούμε επί της αρχής σε αυτή τη συζήτηση, σε σημείο που τώρα να αποτελούμε «φόντο» της τακτικής του Ζάεφ!
Η πολιτική του Βουκουρεστίου, όμως, παραβιάζεται και σε δεύτερο σημείο – στο erga omnes. Ο Ζάεφ έκανε έναν έξυπνο ελιγμό για τις δικές του ανάγκες: Συνέδεσε τη νέα σύνθετη ονομασία των Σκοπίων με την αναθεώρηση του Συντάγματος και το erga omnes.
Εως τώρα, η συζήτηση ήταν «πρώτα αναθεωρείς το Σύνταγμα, πρώτα αφαιρείς το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” από το προοίμιο και τους αλυτρωτισμούς για τις μειονότητες και μετά, αφού το αφαιρέσεις, συζητάμε για ενιαία ονομασία». Ο Σκοπιανός πρωθυπουργός, όμως, ανέτρεψε τη σκακιέρα.
Με το όνομα «Μακεδονία του Ιλιντεν» λέει στη διεθνή κοινότητα ότι «ναι, θα προσπαθήσω να αλλάξω με μια κίνηση-πακέτο Σύνταγμα και όνομα, και προϋπόθεση για αυτό είναι το αλυτρωτικό όνομα που θα ικανοποιήσει τις επιθυμίες του εθνικιστικού VMRO»! Ονομα που, όμως, κρατά σε ισχύ τα υπό κατάργηση άρθρα 3-41 του Συντάγματός του σε ενιαία συσκευασία!
Λυπάμαι πολύ, αλλά το Βουκουρέστι δεν μιλά για αλυτρωτικό erga omnes! Οι γείτονες εγκαταλείπουν τη μάχη για τον σφετερισμό της αρχαίας Μακεδονίας και μεταφέρουν τη μάχη στη γένεση του νεομακεδονισμού στον 20ό αιώνα! Μεγάλη πρόοδος. Εξακολουθούν να βλέπουν την Ιστορία ως «φυλακή» και θέλουν να φυλακίσουν και εμάς!
Ρωτώ ξανά: Εμείς γιατί συζητάμε; Γιατί συζητάμε όνομα πριν αλλάξουν Σύνταγμα; Και, τέλος, αν είναι κάπου σε ισχύ σήμερα το Βουκουρέστι, αυτό βρίσκεται στο εξής: Χωρίς το βέτο Καραμανλή το 2008, με 140 αναγνωρίσεις των Σκοπίων, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Δέκα χρόνια απομόνωσης εκτός Ε.Ε. – ΝΑΤΟ συνέτισαν κάπως τους Σκοπιανούς. Αυτό το τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα, που πέρασε από τα χέρια όλων των πρωθυπουργών πριν φθάσει σε αυτά του κ. Τσίπρα, τουλάχιστον ας αξιοποιηθεί σωστά. Να μη χάσουμε και από τα τσικό…
ΥΓ.: Ηδη, αν κρίνω από την κλήση του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Πενς, η πίεση μεταφέρεται και σε εμάς.
