Η περιφέρεια βρίσκει λύσεις, αλλά εξακολουθεί να είναι θυμωμένηΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Ούτε που μπορούμε να διανοηθούμε τι συμβαίνει κάτω από τη μύτη μας στην ελληνική περιφέρεια. Τη στιγμή που εμείς εδώ, στην Αθήνα, έχουμε εγκλωβιστεί στην -ενδιαφέρουσα για το μέλλον, χωρίς αμφιβολία- συζήτηση για το χρέος, στην καθαρή έξοδο, στο Σκοπιανό, στα ελληνοτουρκικά, στην περιφέρεια συμβαίνουν πράγματα με μεγάλο ενδιαφέρον. Ενας ολόκληρος κόσμος προχωρά ερήμην των Αθηνών. Ψυχολογικά έχει βγει από το Μνημόνιο, υπό την έννοια ότι έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι προώρισται να ζήσει σε μια χώρα που έχει χάσει το μισό ΑΕΠ και η εποπτεία, είτε στενή είτε αραιή, θεωρείται δεδομένη.
Αυτός ο κόσμος, που αρνείται να συμβιβαστεί με τη μιζέρια και τη μετριότητα, προσπαθεί να πάει τη ζωή του πιο κάτω. Ενας εξαιρετικός επιστήμων από τη Λαμία, αρχιτέκτων, μου περιέγραφε τις προάλλες το δράμα του επαγγέλματος αλλά και τις προοπτικές που ενδεχομένως υπάρχουν, αρκεί να μη μένει κανείς με τα χέρια σταυρωμένα. Από τη μία, ο κλάδος των αρχιτεκτόνων ζει μια μεγάλη απογοήτευση.
Νέα παιδιά που σπούδασαν για να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και να σχεδιάσουν τη χώρα βλέπουν την καθίζηση-ρεκόρ στην έκδοση οικοδομικών αδειών. «Μη στέκεστε στα στατιστικά που δείχνουν δήθεν αύξηση. Και μια απλή άδεια για περίφραξη καταγράφεται στις νέες, δεν είναι όμως οικοδομική». Ετσι, ένας ολόκληρος κλάδος νέων επιστημόνων που έμεινε στην πατρίδα για να υλοποιήσει τα όνειρά του αναγκάζεται σήμερα να ασχολείται με τη σύνταξη φακέλων αιτήσεων για τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων και ημιυπαίθριων χώρων. Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Μικροδιευθετήσεις και ανάπτυξη μηδέν. Αυτή είναι, όμως, η μία όψη του νομίσματος. Ο πρωταγωνιστής του σημερινού σημειώματος διδάσκει στον ελεύθερο χρόνο του σε μαθήματα ιδιωτικής εταιρίας «αρχιτεκτονική με βάση το φινλανδικό πρότυπο εκπαίδευσης». Μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Τι σημαίνει «φινλανδικό πρότυπο εκπαίδευσης;» ρώτησα.
Η απάντηση, νομίζω, ενδιαφέρει και τον αρχηγό της Ν.Δ. Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, ο οποίος πασχίζει να οικοδομήσει νέο εκπαιδευτικό σύστημα. Οπως μου εξηγήθηκε, το φινλανδικό δημόσιο έχει πωλήσει τα δικαιώματα του μοντέλου διδασκαλίας του σε ιδιωτική σχολή στην Ελλάδα, η οποία με τη μέθοδο του franchising έχει ανοίξει υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα και προσελκύει σπουδαστές. Τι εννοούμε δικαιώματα; Τρία με πέντε ευρώ το κεφάλι από τις εισπράξεις για κάθε μαθητή εισπράττονται από το φινλανδικό δημόσιο! Η εργασία αυτή είναι σε αρχικά στάδια μεν, αλλά τουλάχιστον ένας κλάδος επιστημόνων στον οποίο επένδυσε η Ελλάς ασχολείται με κάτι δημιουργικό. Μέσω Ελσίνκι, βεβαίως! Θα μπορούσε να το φανταστεί αυτό κάποιος; Οχι. Οπως -αλλάζω πεδίο- κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί τι ποσά διακινούνται στη Θεσσαλία και τη Στερεά για «βιολογικό καπνό» – παράνομη πώληση τσιγάρων κάτω από τα ραντάρ από ιδιώτες παραγωγούς.
Οπως κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι συμβαίνει στη Θεσσαλία με τον ανταγωνισμό που βιώνουν επαγγελματίες του τουρισμού από τον ανταγωνισμό πλουσίων των Αθηνών που μισθώνουν τις βίλες τους μέσω του νέου συστήματος Airbnb. Αυτή η Ελλάς -άλλος έτσι, άλλος αλλιώς- έχει σκύψει το κεφάλι και πορεύεται κάτω από τα ραντάρ, γι’ αυτό και δεν την πιάνουν οι πολιτικοί. Βρίσκει λύσεις, αλλά εξακολουθεί να είναι θυμωμένη.
