Η υπεράσπιση των Μακεδόνων δεν είναι άκρο. Είναι το κέντροΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Η ταν μόλις δύο γραμμές στο βιβλίο της Ιστορίας της έκτης δημοτικού: «Οι Ελληνες συνωστίζονταν στην Προκυμαία της Σμύρνης». Ετος 2006. Οταν άρχισαν οι πρώτες αντιδράσεις από τα προσφυγικά σωματεία, υποτιμήθηκαν. Ο ίδιος είχα μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Λαμβάνοντας συνέντευξη για την ΕΡΤ από τον τότε υφυπουργό Εμπορίου Γιάννη Παπαθανασίου -στον Πύργο Βασιλίσσης στους Αγίους Αναργύρους-, είδα έναν γέροντα με το εγγόνι του να μας πλησιάζει με απειλητικό ύφος. «Ωχ, κάτι θα μας πει για τον τιμάριθμο» αναστέναξε ο Παπαθανασίου. Πέσαμε τόσο έξω! «Δεν μου λέτε, κύριε υπουργέ, τι θα πω σε αυτή την ψυχή; Οτι οι γονείς μου κι εγώ ήμασταν “άλλοι” όταν φύγαμε διωγμένοι από τη Σμύρνη; Οτι… συνωστιζόμασταν;» Και άρχισε έναν φιλιππικό κατά της Ρεπούση. Ημασταν στην αρχή της «φωτιάς» τότε. Οταν φούντωσε, δεν σταματούσε. Με τη βοήθεια ενός πολιτικού αρχηγού και ενός μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού το θέμα εγκαταστάθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Η Ν.Δ. έχασε 3%-4% από το θέμα αυτό και πέντε έδρες στις εκλογές του 2007.
Κάνω σήμερα αυτή τη μακρά αναδρομή για ζήτημα που αφορά την εθνική ταυτότητα και την επίδρασή του στο εκλογικό αποτέλεσμα για έναν απλό λόγο: Διότι ακούω ανοησίες στον δημόσιο διάλογο. Ανοησίες του τύπου «ναι μεν η Συμφωνία των Πρεσπών απορρίπτεται από τον λαό, αλλά δεν θα επηρεάσει την εκλογική συμπεριφορά των Μακεδόνων». Θα χρησιμοποιήσω μια φράση που λέει ο λαός μας γι’ αυτές τις περιπτώσεις: «Τρελός παπάς βάφτισε όποιον το πιστεύει αυτό!» Τα ζητήματα ταυτότητας δεν ξεχνιούνται στην κάλπη. Οπως δεν μπορείς να πεις σε έναν Σμυρνιό τι του συνέβη το 1922, όπως δεν μπορείς να πεις σε έναν Πόντιο τι συνέβη στους παππούδες του στη Γενοκτονία, έτσι δεν μπορείς να πεις σε έναν Ελληνα Μακεδόνα ότι διεκδικεί κι άλλος την υπερήφανη ταυτότητά του.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό και βλέπει παντού ακροδεξιά φαντάσματα. Βλέπει συνωμοσίες, δεν αντέχει αποδοκιμασίες και δυστυχώς για τις ιδεολογικές της καταβολές προσφεύγει πανικόβλητη στις δυνάμεις καταστολής για την προστασία των στελεχών της. Στην πραγματικότητα υποτιμά το πολιτικό της πρόβλημα ή περιμένει άλλου είδους ανταλλάγματα από τους ξένους για να περιορίσει τη ζημιά. Η ζημιά αυτή δεν περιορίζεται. Είναι πολύ ευαίσθητα θέματα αυτά για να κατανοήσει ένα κόμμα διεθνιστών τι είδους εθνικούς κώδικες θίγει με τη συμφωνία αποδοχής του όρου «Μακεδονία – Μακεδόνες». Τι ηφαίστεια ξυπνάει. Μόνο μερικοί σοβαροί στον ΣΥΡΙΖΑ υποψιάζονται το βάθος του ρήγματος, αλλά διστάζουν να κοιτάξουν προς το εσωτερικό του. Μόνο ένα πράγμα θα τους πούμε: Το να υπερασπίζεσαι την καταγωγή των Μακεδόνων δεν είναι άκρο. Είναι το κέντρο. Το κέντρο της ψυχής των Ελλήνων.
