Ο Ν. Μαραντζίδης περιγράφει λάθος σήμερα τη ΝΔ για να αποκηρύξει κάθε σχέση μαζί τηςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Με τον πανεπιστημιακό Νίκο Μαραντζίδη βρεθήκαμε δύο φορές σε πάνελ εκδηλώσεων φιλελεύθερων οργανώσεων. Την πρώτη φορά σε ημερίδα του Κέντρου Αστικής Μεταρρύθμισης Θεσσαλονίκης, τον Σεπτέμβριο του 2015. Τη δεύτερη το φθινόπωρο του 2017, στην αίθουσα του «Παρνασσού», όπου βραβεύτηκε για την άγνωστη αντιστασιακή της δράση μία προσωπικότητα-σύμβολο της ελληνικής Κεντροδεξιάς, η Σύλβια Ιωαννίδου. Πράος χαρακτήρας, ήρεμος, νηφάλιος ο Νίκος. Μου έκανε, ωστόσο, εξαιρετική εντύπωση ότι και τις δύο φορές που συμπέσαμε απέτυχε να αποκτήσει επαφή με το ακροατήριό του – αμφιβάλλω και αν το επιδίωξε.
Ηταν γνωστός και δημοφιλής στο κοινό της Κεντροδεξιάς λόγω ενός βιβλίου με το οποίο κατέρριψε αριστερούς μύθους («Εμφύλια Πάθη»), ωστόσο, όταν ελάμβανε τον λόγο, αποτύγχανε να συγκινήσει τον κόσμο. Βεβαίως τότε ήταν η εποχή που διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο αντικομμουνισμός αρκούσε, ο τηλεφωνικός καβγάς με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήρθε πολύ αργότερα, στις αρχές του 2018. Δεν στέκομαι στο γεγονός ότι ο… «αποστάτης» ταρακούνησε τη Ν.Δ. περιγράφοντας με ακρίβεια τις διεργασίες στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και στην απόπειρα μετατροπής του σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.
Αυτός είναι ο ιδεολογικός χώρος από τον οποίο κατάγεται η οικογένειά του, λογικό είναι να τον αναλύει σωστά. Μου κάνει, όμως, τεράστια εντύπωση πόσο λάθος περιγράφει σήμερα τη Ν.Δ. προκειμένου να αποκηρύξει κάθε σχέση μαζί της. Στο τελευταίο άρθρο του στο Protagon.gr ο Μαραντζίδης ταυτίζει τη Ν.Δ. με τα άκρα και με τον Αδωνι Γεωργιάδη. Ακρο, λοιπόν, ο… Αδωνις; Θα διαμαρτυρηθούν τα άκρα με όσα γράφει ο συμπαθής πανεπιστημιακός! Ακρα σημαίνει ριζοσπαστισμός, έστω κακώς εννοούμενος. Ακρα σημαίνει εκτός συστήματος, αποκλεισμένος. Ακρα σημαίνει καμία σχέση με τις οικονομικές ελίτ. Ακρα σημαίνει επαναστάσεις. Είναι κάτι από όλα αυτά ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ.; Με στασίδι στα κανάλια κάθε μέρα, με ιδιαίτερες σχέσεις με κορυφαίους επιχειρηματίες της χώρας, με άριστες σχέσεις με την τρόικα και τον ξένο παράγοντα, ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. ανήκει στην καρδιά του συστήματος. Είναι τόσο σύστημα όσο και ο Νίκος Μαραντζίδης προτού τα «σπάσει» με τον Κυριάκο. Το να προσπαθεί, λοιπόν, να αποστασιοποιηθεί από τη Ν.Δ. με όχημα τον Αδωνι στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με το να καταγγέλλει τον εαυτό του. Με την αναφορά στον Αδωνι ο κύριος Μαραντζίδης προσχωρεί στη Ν.Δ., δεν αποσκιρτεί.
Είναι πράγματι εκπληκτικό πόσο λανθασμένα ερμηνεύουν αυτόν τον χώρο οι διανοούμενοι. Πόσο λάθος ποντάρουν. Πιστεύουν ότι, αν «κολλήσουν» στη Ν.Δ. τις λέξεις «Αδωνις», «Σαλβίνι», «Ορμπαν», θα την απομονώσουν στο δεξί άκρο του πολιτικού συστήματος και θα καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ τον χώρο του Κέντρου. Τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσουν ότι το εκκρεμές γέρνει περισσότερο προς Κεντροδεξιά, άρα όσοι κινούνται προς τα εκεί όχι απλώς δεν περιορίζονται, αλλά έχουν περισσότερο χώρο να καταλάβουν. Τους είναι αδύνατον να κατανοήσουν ότι η στροφή αυτή γίνεται εντός της ελληνικής κοινωνίας σιωπηρά τέσσερα χρόνια τώρα. Φαντασιώνονται ότι είναι έργο… Τραμπ. Κούνια που τους κούναγε. Αλλά εδώ υποτίμησαν τη δυναμική που θα ανέπτυσσε το Μακεδονικό στην κοινωνία, θα καταλάβουν τώρα τη μεγάλη κίνηση της κοινωνίας; Αστεία πράγματα. Ζούμε σε συντηρητικούς καιρούς, αγαπητοί. Είτε αρέσει είτε όχι, κατανοήστε τους.
