Η ξενόφερτη και ύπουλη θεωρία για τη χώρα μαςΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο*
Προσπαθώ επί πολύ καιρό να συνδυάσω την ορολογία των κυβερνητικών και των συνοδοιπόρων τους περί «σκληρού πυρήνα της Ε.Ε.», στον οποίο… «ανήκομεν», με τoν βαθμό εξυπηρέτησης του γενικού συμφέροντος της χώρας εντός αυτού του «πυρήνος» σήμερα, στους κορυφαίους τομείς της κοινωνικής και της εθνικής ζωής. Μπορεί, νομίζω, να οδηγήσει σε συμπεράσματα μόνο μία εικόνα: χάος, ανυποληψία, βαριά σύννεφα.
Στην πραγματικότητα, ο μόνος χώρος στον οποίο προσφέρει ενεργό εξυπηρέτηση η Ε.Ε. πλέον είναι τα συμφέροντα όσων χαρακτηρίζουν την Ελλάδα… «Ελλαδίτσα», «Ελλαδιστάν», «Μικροελλάδα» ή «Νοτιομακεδονία» και, επί το… ποιητικότερον, «βαλκανική περιφέρεια» («balkan territory»), για να θυμηθούμε ιδέες του Γερμανού πρώην υπουργού Εξωτερικών Χ. Ντ. Γκένσερ… Τους έχοντες δε διαφορετική άποψη περί Ελλάδος τούς χαρακτηρίζουν «εθνίκια», μέχρι και «εθνίκια τού κερατά»! Διαβάστε το σχετικό γλωσσάριο που υιοθετούν κεντρικός σύμβουλος του Μεγάρου Μαξίμου και κειμενογράφοι διάφορων γραφημάτων στις πόλεις μας ως από συμφώνου! Ανάλογη εικόνα σχηματίζεται και από την πρόσφατη ανακοίνωση του υπ. Εξωτερικών, ύστερα από τη διαμαρτυρία της Μόσχας για την απέλαση των διπλωματών της από την Ελλάδα. Ιδού η ανακοίνωση: «Γιατί διαμαρτύρονται οι Ρώσοι; Είμαστε μικρή χώρα, αλλά… υπερασπιζόμαστε τα κυριαρχικά συμφέροντά μας!» Σώπα!
Εδώ η χώρα έχει καταστεί σουρωτήρι δυτικών «εμπόρων των εθνών» και οι δικοί μας ομιλούν περί… κυριαρχίας! Μπράβο σας, λιονταράκια της φακής, κούτσουρα της κουκλοθεατρικής! Διότι, βεβαίως, απαντούν στη Ρωσία οι εντεταλμένοι μας όχι μόνο υπό όρους αγγλοσαξονικού κουκλοθεάτρου, αλλά και με ορολογία και τεχνοτροπία Γκένσερ: «Είμαστε μικρή territory, αλλά για τα συμφέροντά μας… σκίζουμε!»
Οχι, παίζουμε! Ως γνωστόν, ο γράφων, μολονότι υπήρξε κατά κύριο επάγγελμα δικηγόρος-τρεχαντήρι επί περίπου τέσσερις δεκαετίες, είναι ταυτοχρόνως και ενεργός (τακτικός) αρθρογράφος επί 35 χρόνια στον αθηναϊκό Τύπο. Ολο αυτό το διάστημα επέμενα να εισηγούμαι στα άρθρα μου την ανατροπή της θεωρίας του «μικροελλαδισμού», η οποία, μετά την ανεξαρτητοποίησή μας τον 19ο αιώνα, υπήρξε στρατηγικός μοχλός σκέψης και δράσης κέντρων του δυτικού «διαφωτισμού» και ιδεών περί δήθεν «αυθεντίας» του Βατικανού και των προτεσταντών συμμάχων του.
Η ελεύθερη Ελλάδα όμως, σε πείσμα πάσης «διαφωτιστικής» κηδεμονίας και παραπαιδείας πότε από γαλλικές γκιλοτίνες, πότε από βατικάνεια «αλάθητα», πότε από Φραγκογερμανούς μαρξιστές διανοουμένους και πότε από Αγγλοσάξονες καουμπόηδες της χολιγουντιανής κάουντρι σάιντ, είναι -ναι, το λέω άφοβα- μεγάλη χώρα, όχι «μικρή»! Ο ζωτικός χώρος της αρχίζει από την Αδριατική και φθάνει κυκλικώς έως τα δυτικά άκρα του Ισραήλ, ενώ βορείως φθάνει έως την Κριμαία και νοτίως μέχρι την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Αυτή η (απολύτως αληθής…) θεώρηση της γεωπολιτικής ακμής της χώρας είναι… κινέζικα για τους (ποικίλους) μικροφιλελέ ενοίκους του Μαξίμου τον τελευταίο μισό αιώνα! Και χαρακτηρίζεται ακόμη και «εθνικιστικό παραλήρημα» από συμβούλους Στρατηγικής των μεταπολιτευτικών πρωθυπουργών…
*Δικηγόρος Α.Π. – Συγγραφέας
