Η Αριστερά και η διχαστική ρητορική μίσους περί εκδίκησηςΑπό τον
Χαράλαμπο Β. Κατσιβαρδά*
Η φερόμενη ως «Αριστερά» σήμερον διοικεί λίαν αδιαταράκτως, δίχως την ύπαρξη ουσιαστικής κοινωνικής συλλογικής αντιδράσεως, λόγω του γεγονότος ότι το γιγαντωμένο επί πολλά έτη παρακράτος, υπό διάφορες παραλλαγές και εκφάνσεις του, πρόσκειται αναμφιβόλως στο κυβερνών κόμμα.
Είναι, λοιπόν, πρόδηλο ότι, καίτοι η κοινή γνώμη κοχλάζει εναντιωμένη σφόδρα και οξέως προς την ασκούμενη αντιλαϊκή και αντεθνική συλλήβδην κυβερνητική πολιτική, στην πράξη όμως στερείται ενός συντεταγμένου φορέα που θα οργανώσει τη δικαιολογημένη αυτή αγανάκτηση, μετασχηματίζοντάς την δομημένα σε ογκώδη συλλαλητήρια ή πολυπληθείς κινητοποιήσεις.
Η σεσημασμένη «Αριστερά», δηλαδή, σήμερα κατέχει τόσον το κράτος με τους εντεταλμένους αστυνομικούς, οι οποίοι δρουν κατασταλτικά κατά των πολιτών, όσον και το παρακράτος, το οποίο αστυνομεύει εμμέσως, συκοφαντεί και εξουδετερώνει προβοκατόρικα εν τη γενέσει της οιαδήποτε υγιή αντίδραση κατά της παρούσας κυβερνήσεως, υπό τον μανδύα ενός ανεξάρτητου δήθεν οργανισμού, ο οποίος δρα ανυπερθέτως υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ στην ουσία επρόκειτο διά καμουφλαρισμένους έμμισθους πληροφοριοδότες.
Είναι, λοιπόν, πρόδηλο ότι η σημερινή κυβέρνηση, η οποία διά των πράξεων και των παραλείψεών της έχει καταστεί καθεστώς, λόγω του ότι το σύνολο πλέον των αποφάσεών της προσκρούει σφόδρα στη λαϊκή βούληση, την οποία ποδοπατά και αγνοεί απεριφράστως και επιδεικτικώς, απλώς σφετερίζεται τη λαϊκή κυριαρχία, δίχως αιδώ, παρατείνοντας ιδιοτελώς την παραμονή της στη νομή της εξουσίας.
Περαιτέρω η «Αριστερά» θρέφεται με το όραμα της ρεβάνς του Εμφυλίου Πολέμου, εξ ου και τοιουτοτρόπως έχει εκπαιδεύσει τους ένθερμους οπαδούς της, αναπαράγοντας τη διχαστική ρητορική μίσους περί εκδίκησης και καλλιέργειας εμπάθειας προς το έθνος, ενσπείροντας τη διχόνοια, γι’ αυτόν τον λόγο και επιτίθεται διά της βίας ώστε να πατάξει βάναυσα οιονδήποτε αντιφρονούντα και ελευθέρως σκεπτόμενο πολίτη. Με την πολιτική, λοιπόν, της «ντουντούκας» και διά των συνθημάτων ανδρώθηκε παρασιτικώς στην Ελλάδα η Αριστερά, ιδίως μεταπολιτευτικά, καθισταμένη θεραπαινίδα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο εγκαθίδρυσε μία νέα κομματική τάξη πραγμάτων, λεηλατώντας το κράτος και ταυτίζοντας αξεδιάλυτα το κόμμα με το κράτος.
Εν κατακλείδι, η Ελλάδα αποτελεί μία «sui generis» χώρα, την Ιστορία της οποίας συγγράφουν οι ηττημένοι, παραχαράσσοντας και κιβδηλοποιώντας ανενδοιάστως την αλήθεια των γεγονότων, οι οποίοι έχουν καταπείσει τις μάζες ότι το δίκαιο είναι με το μέρος τους, με αποτέλεσμα σήμερα να απολαμβάνουν ιδεολογική ασυλία και να τίθενται στο απυρόβλητο τα εγκλήματα κατά του έθνους, διά τα οποία δεν έχουν εισέτι λογοδοτήσει εις τον ελληνικόν λαό. Ποιος, όμως, άραγε συνεργεί στην κατάσταση αυτή μη αναχαιτίζοντας τη λαίλαπα αυτή επί πολλά έτη;
*Δικηγόρος
