Η λιτανεία της προσμονής ενός θερινού θαύματος και η ολιγάρκεια ως μέθοδος για την υπέρβασή τηςAπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο
Βαρύς μήνας ο Αύγουστος. Βαρύς κι ασήκωτος. Αμφιβάλλω αν άλλος συνάδελφός του στον χρόνο είναι φορτωμένος με τόσες και τέτοιας έντασης ανθρώπινες προσδοκίες. Γι’ αυτό προσπάθησε ο λαός μας να του δώσει λίγο παραπάνω χρόνο, μπας και μπορέσει να ανταποκριθεί: «Αύγουστε, καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές τον χρόνο»!
Τον βαραίνει και τ’ όνομά του από μόνο του. Αugustus στα λατινικά θα πει Σεβαστός. Γι’ αυτό το διάλεξε και ο νονός του, ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας, ο Οκταβιανός, για να το προσθέσει στο δικό του όνομα προτού βαφτίσει και τον δικό του μήνα. Τίποτα δεν του πήρε όμως ο βαφτισιμιός! Σπουδαία έργα από τον αυτοκράτορα, που οδήγησαν στην ευημερία της pax romana (ρωμαϊκή ειρήνη) την υφήλιο, χύμα στο κύμα και όλοι αραχτοί στις μέρες του μήνα του. Ασυγκίνητος ακόμη και μπροστά στα θέλγητρα της Κλεοπάτρας έμεινε εκείνος, στο κόκκινο όλες οι αισθήσεις και οι επιθυμίες μας.
Θλιβερό και σημαδεμένο θα μείνει το φετινό καλοκαίρι. Καθώς πλησιάζει στο τέλος του, ίσως δώσει την ευκαιρία να ξανασκεφτούμε μερικά πράγματα και να αναθεωρήσουμε περισσότερα από αυτά που είτε εκλαμβάνουμε ως αυτονόητα είτε μας θλίβουν, έστω ανεπαισθήτως.
Θέες απέραντου γαλάζιου, ξωκλήσια κρεμασμένα στον αέρα, εικόνες που θα ξεθωριάσουν στη μνήμη σκονισμένων υπολογιστών, διακόσμηση στους τοίχους «τυφλών» δωματίων, ακουμπισμένες πάνω σε «κουτσά» έπιπλα. Ιδρωμένες ανάσες που δεν θα σμίξουν, μακροβούτια που δεν θα αναδυθούν στον ίδιο αφρό, βιβλία που δεν διαβάστηκαν, παραλίες που δεν κολυμπήθηκαν, ταξίδια που δεν έγιναν, έρωτες που δεν ήρθαν.
Ισως έτσι απελευθερωθούν και οι… διακοπές μας. Αν εμείς παραιτηθούμε από την προσπάθεια να οργανώσουμε το χάος. Να πετύχουμε παράλυση με πρόγραμμα. Και να γίνει λιγότερο αδηφάγος ο «μύθος» που πρέπει να εξιστορήσουμε στους γύρω μας για τα «θερινά κατορθώματά» μας. Αυτά που δεν έγιναν και μας αναγκάζουν να μεταθέσουμε τη λύτρωση για του χρόνου. Τότε θα αποκτήσει νόημα και η απότιση φόρου τιμής στα λίγα και πολύτιμα. «Πάλι καλά. Μια ανάσα την πήραμε. Την υγειά μας να ’χουμε. Και του χρόνου».
Τότε, κοιτώντας πίσω, τη θέση της θλίψης που μας προκαλούν το ανεκπλήρωτο και το φαντασιακό θα πάρει η πραγματική μας ζωή. Και θα μας φανούν αλλιώτικα κι αξέχαστα τα ξενύχτια ελπίδας σε βρόμικα ταβερνεία, τα πλακόστρωτα σοκάκια που ελπίζαμε πως κάπου βγάζουν, τα αναστάσιμα ξημερώματα προσευχή στην προσμονή της δικής μας ανατολής, τα βυθισμένα μεσημέρια, οι σκόρπιες κουβέντες που δεν έγιναν πρόταση ούτε διάλογος.
Τότε μπορεί να ησυχάσουμε πραγματικά μέσα στο καλοκαίρι. Τον ορισμό της ανεκπλήρωτης προσμονής. Το πιο κοινό και αγαπημένο επαναλαμβανόμενο τραύμα των ανθρώπων. Να απολαύσουμε αυτή την άσκηση ολιγάρκειας μέσα στον πακτωλό της προσφοράς αισθήσεων, γεύσεων, βλεμμάτων, των πάντων. Τι πιο χριστιανικό; Μετάνοια για αμαρτίες που δεν θα γίνουν!
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
