Οι παθογένειες της Αριστεράς ως κυβέρνηση και αντιπολίτευσηΑπό τη
Βάσω Κόλλια
Πόσα χρόνια τώρα ακούμε και διαβάζουμε γι’ αυτό το περιβόητο ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα της Αριστεράς; Μας έχει γίνει πραγματική πλύση εγκεφάλου, θα έλεγα, και μάλλον σε τέτοιο βαθμό που τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται βουλευτής της αντιπολίτευσης μέσα στη Βουλή να αποδέχεται και να υπερασπίζεται αυτό το ηθικό πλεονέκτημα, το οποίο -υποτίθεται- έχει η Αριστερά σε σχέση με όλους τους άλλους, κατά συνέπεια και με το κόμμα του και τον ίδιο προσωπικά! Τι είναι, όμως, στην πολιτική το ηθικό πλεονέκτημα, η ηθική υπεροχή;
Οταν στην πολιτική αναφερόμαστε στο ηθικό πλεονέκτημα, ουσιαστικά εννοούμε την αξίωση των πολιτών για τη συλλογική ηθική των κομμάτων αλλά και την ατομική ηθική των στελεχών τους. Τι γίνεται στην πράξη; Γνωρίζουμε ότι η εξουσία διαφθείρει. Γνωρίζουμε, ακόμη, ότι ο δρόμος που διανύουν τα πολιτικά κόμματα μπορεί μεν να είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, αλλά είναι γεμάτος από πολλές ασυνέπειες, όταν αναλαμβάνουν την εξουσία και γίνονται κυβέρνηση. Αρα το ηθικό πλεονέκτημα που είχε η Αριστερά έως τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 το έχει χάσει πλέον, γιατί έπειτα από τριάμισι χρόνια διακυβέρνησης δεν της έχει μείνει ούτε ένα επιχείρημα για να το επικαλείται, επειδή η ίδια δεν φρόντισε γι’ αυτό. Κυβέρνησε, άσκησε εξουσία και το έχασε.
Γιατί και το ηθικό πλεονέκτημα τελικά κρίνεται στην πράξη. Ομως ένας πολιτικός χώρος χάνει το ηθικό πλεονέκτημά του μόνον όταν κυβερνά τελικά; Υποστηριζόταν μέχρι να γίνει κυβέρνηση, ότι η Αριστερά δεν έχει αναμειχθεί σε σκάνδαλα, είχε παλέψει σπατάλες κ.λπ. Πόσες φορές, όμως, με την αντιπολιτευτική στάση της δεν λειτούργησε εις βάρος της χώρας και της κοινωνίας; Πόσες φορές δεν κράτησε για ψηφοθηρικούς λόγους τη χώρα στάσιμη στο παρελθόν, πόσες φορές δεν καταπολέμησε οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό, όπως αυτός του εκπαιδευτικού συστήματος, μόνο και μόνο για να μη χάσει την «πελατεία» της, πόσες φορές ο λαϊκισμός της ή η «επαναστατική γυμναστική της» δεν κατέστρεψαν;
Επειδή κανένας δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του γι’ αυτήν την παρατεταμένη κρίση της πατρίδας μας, που έχει εξελιχθεί πλέον σε παρακμή, ας αφήσουμε τις συζητήσεις και τα πολιτικά επιχειρήματα περί ηθικού πλεονεκτήματος, γιατί αρχίζει να γίνεται μια κακή κωμωδία.
Ας καταλάβουμε ότι καθένας μας έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης γι’ αυτήν την κατάσταση. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις που δεν εφάρμοζαν τα προγράμματα για τα οποία είχαν εκλεγεί, υποχωρώντας μπροστά στην αντίδραση της αντιπολίτευσης, αλλά και η Αριστερά που σε κάθε προσπάθεια μιας ουσιαστικής αλλαγής για τη χώρα αναστάτωνε με τον δήθεν κινηματικό χαρακτήρα της τα πάντα, για να μας κρατήσει στο παρελθόν. Ενα παρελθόν που ταλαιπωρεί και την ίδια σήμερα που έγινε κυβέρνηση!
Η χώρα χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Οσο δεν περνάμε από τα μεγάλα λόγια σε συγκεκριμένα έργα, όσο δεν οραματιζόμαστε και δεν επιδιώκουμε μια επανάσταση του συγκεκριμένου τόσο θα παρακμάζουμε. Eνα restart για τη χώρα είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε!
