Πρέπει να εξεταστούν και οι ενέργειες των στελεχών αλλά και τα ανταλλάγματα που δόθηκαν στην ΑγκυραΑπό τον
Γιάννη Κουριαννίδη
Τρέξαμε στα συλλαλητήρια για την απελευθέρωσή τους. Υπογράψαμε σε ψηφίσματα καταδίκης της Τουρκίας για την αναίτια κράτησή τους. Νιώσαμε τον πόνο των γονιών τους επί σχεδόν έξι μήνες και προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να τους δώσουμε κουράγιο και δύναμη. Και σωστά πράξαμε, γιατί έτσι έπρεπε.
Τώρα, όμως, μετά την απελευθέρωσή τους, μετά τις πρώτες φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές, είναι, νομίζω, καιρός να σταθούμε με σοβαρότητα στο όλο θέμα και να αξιολογήσουμε τα γεγονότα και τις συνέπειές τους.
Οι δύο Ελληνες στρατιωτικοί, ο ανθυπολοχαγός Μητρετώδης και ο λοχίας Κούκλατζης, εδώ και έξι μήνες έγιναν ο Αγγελος και ο Δημήτρης των Ελλήνων, μάθαμε σχεδόν τα πάντα για την προσωπική ζωή τους, μέχρι και ποια ομάδα υποστηρίζουν, και τους νιώσαμε σαν παιδιά των δικών μας οικογενειών.
Νιώσαμε και υπερηφάνεια, όταν τους βλέπαμε αγέρωχους και με ψηλά το κεφάλι, παρά τη σωματική και ψυχική ταλαιπωρία τους, να μεταφέρονται στις δικαστικές αίθουσες, όλο αυτό το διάστημα της κράτησής τους, προκειμένου να εξεταστούν τα διαδοχικά αιτήματα αποφυλάκισής τους. Συγκινηθήκαμε από την πληροφορία που διέρρευσε από την οικογένεια του Μητρετώδη ότι ο ανθυπολοχαγός έδωσε εντολή στους γονείς του να μην παρακαλέσουν κανέναν, Ελληνα ή Τούρκο, για την αποφυλάκισή τους.
Τώρα πια, όμως, είναι η στιγμή που ο Αγγελος και ο Δημήτρης πρέπει να ξαναγίνουν στα μάτια μας ο ανθυπολοχαγός και ο λοχίας του Ελληνικού Στρατού. Πρέπει δηλαδή να γίνουν πάλι τα υπεύθυνα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεών μας, που είναι επιφορτισμένα με συγκεκριμένα καθήκοντα για την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της πατρίδας.
Για τον λόγο αυτόν, μετά τις (υπερβολικές σίγουρα) εκδηλώσεις υποδοχής τους, θα πρέπει να ενεργοποιηθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες, προκειμένου να εξεταστεί αν τα δύο στελέχη του Ελληνικού Στρατού ενήργησαν κατά τα προβλεπόμενα και αν όσα έκαναν ήταν σύμφωνα με διαταγές και οδηγίες ανωτέρων τους.
Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το επιζητήσουν και οι ίδιοι, ώστε, σε περίπτωση που πράγματι είναι έτσι, να φύγει από πάνω τους οποιαδήποτε σκιά αμφιβολίας για την υπηρεσιακή κατάρτιση, συμπεριφορά και υπευθυνότητά τους. Ας μην ξεχνούμε, εξάλλου, το αγωνιώδες ερώτημα του ανθυπολοχαγού Μητρετώδη προς τον πατέρα του, κατά τη διάρκεια της πρώτης συνάντησής τους στις τουρκικές φυλακές: «Πατέρα, τώρα καταστράφηκε η καριέρα μου; Πώς θα μπορέσω να σταθώ πάλι ως αξιωματικός, πώς θα διοικήσω στρατιώτες που θα ξέρουν ότι έπεσα σε χέρια Τούρκων χωρίς να αντιδράσω και να προβάλω αντίσταση;»
Αυτή η αγωνία μπορεί να εκλείψει μόνο με μία απόφαση (διοικητική ή δικαστική), η οποία θα κρίνει πως όλα έγιναν κατά τα προβλεπόμενα. Μέχρι να αποδειχθεί αυτό, η αποστολή του πρωθυπουργικού αεροσκάφους με τον Κατρούγκαλο, το τιμητικό άγημα, η υποδοχή και όλα όσα ανάλογα είδαμε ή θα δούμε αποτελούν υπερβολές που ίσως εκθέσουν τελικά αυτούς που τα εμπνεύστηκαν.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι, μετά το ξεπούλημα της Μακεδονίας, το ξήλωμα των νόμιμων μουφτήδων της Θράκης για το χατίρι της Αγκυρας και την εκατόμβη των νεκρών (δολοφονημένων ουσιαστικά τόσο από την προληπτική όσο και από την επιχειρησιακή ανυπαρξία του κράτους) στις πυρκαγιές της ανατολικής Αττικής, η κυβέρνηση της Πρέσπας επιδιώκει να κερδίσει κάποιους πόντους συμπάθειας στον λαό, με την εκμετάλλευση της απελευθέρωσης των στρατιωτικών μας.
Οταν όμως γίνουν αντιληπτά τα ανταλλάγματα αυτής της ενέργειας της Αγκυρας, ίσως όλα αυτά φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα…
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
[email protected]
