«Αδυνατώ να ανασύρω από τη μνήμη μου έστω ένα επίτευγμα αυτής της κυβερνήσεως»
Από τον
Ραφήλ Καλυβιώτη*
Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα γιγαντώθηκε από έναν λαϊκιστή και ανεπαρκή πολιτικό, τον Γεώργιο Παπανδρέου τον μικρότερο, με αποτέλεσμα να ανέλθει στην εξουσία ένας άλλος ακραίος πολιτικός, ο Αλέξης Τσίπρας. Αδυνατώ, ακόμα και τώρα, να ανασύρω από τη μνήμη μου ένα, έστω ένα, επίτευγμα αυτής της κυβερνήσεως. Αντιθέτως, ανατρέχω στη «λεβέντικη» διαπραγμάτευση, κόστους 15 δισ. ευρώ, στο εμφυλιοπολεμικό δημοψήφισμα και στα capital controls, που οδήγησαν σε ακόμα ένα πιο επώδυνο Μνημόνιο-ταφόπλακα για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Πλέον, μία μέση τετραμελής οικογένεια αποδίδει εν συνόλω 45% του εισοδήματός της σε Εφορία και εισφορές, ενώ όποιος είναι ελεύθερος επαγγελματίας πρέπει να βρίσκεται στα όρια της σχιζοφρένειας για να δηλώσει όλα τα εισοδήματά του, εκτός κι αν είναι κομμουνιστής εκ πεποιθήσεως.
Ταυτόχρονα, το νεο-κομμουνιστικό καθεστώς καλά εδραιώνεται. Επαναπροσλήφθηκαν όλοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ με την υποχρέωση να ασκούν κυβερνητική προπαγάνδα αλά Β. Κορέα, οι συμπαθέστατες καθαρίστριες αναβαθμίστηκαν σε δικαστικούς λειτουργούς και, όλως τυχαίως, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ αισθάνονται άνετα και κάπως σταθερά στην καρέκλα τους. Ο καημός της κυβέρνησης ήταν η δημιουργία τεμένους στον Βοτανικό, η παραχώρηση απεριόριστων δικαιωμάτων στους ΛΟΑΤΚΙ, η συντήρηση – αύξηση του δημόσιου τομέα, ο αφελληνισμός της Παιδείας και η προάσπιση του τρομοκράτη δολοφόνου Κουφοντίνα.
Η κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου μπορεί να έφυγε, αλλά το δόγμα των «λουόμενων» μεταναστών των ανοιχτών συνόρων παρέμεινε. Κατά την κυβέρνηση, δεν υπάρχουν «λαθραίοι άνθρωποι» και όλοι βαφτίζονται πρόσφυγες. Πρόκειται περί ενός νέου, ριζοσπαστικού δόγματος, που έχει ως στόχο να επιλύσει το ασφαλιστικό πρόβλημα. Με 1.000.000 νέους φορολογουμένους από όλα τα μήκη και τα πλάτη του μουσουλμανικού κόσμου θα καταφέρουμε όχι μόνον να ανασχέσουμε το κόψιμο των συντάξεων, αλλά και να τις αυξήσουμε. Ουάου, όπως θα έλεγε και ο σύντροφος Γιάνης!
Στην πεζή πραγματικότητα, βέβαια, που αντιλαμβανόμαστε όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί ο κ. Τσίπρας κατάφερε να αναβαθμίσει τον ρόλο της Τουρκίας, να εμπεδωθεί σε όλο τον δυτικό κόσμο ότι τα Σκόπια λέγονται Μακεδονία. Τα πράγματα φάνηκαν εν τη γενέσει τους ότι έβαιναν προς τη λανθασμένη κατεύθυνση. Ενα κρατίδιο, η υπόσταση και η επιβίωση του οποίου διέρχεται μέσω της βούλησης της Ελλάδος για το εάν θα έχει δικαίωμα ένταξης στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., εξ ορισμού δεν έχει το πάνω χέρι στη διμερή διαπραγμάτευση. Διότι τόσο καιρό ο χρόνος κυλούσε προς όφελος της Ελλάδος, αφού η πίεση μετακυλίετο στους Σκοπιανούς. Και αφού τα Σκόπια είχαν τέτοια αφόρητη πίεση εξαιτίας των αντιτιθέμενων εθνοτικών ομάδων εντός των συνόρων τους, ο καινούργιος γύρος διαπραγμάτευσης θα έπρεπε να εκκινήσει από την αρχή.
Τον μόνο επιθετικό προσδιορισμό που θα έπρεπε η ελληνική πλευρά να δεχτεί να συζητήσει μπροστά από το όνομα Μακεδονία ως ύστατη υποχώρηση ήταν το -Σλάβο. Ενώ η επίσημη πρόταση όφειλε να ήταν, όπως πολύ ορθώς έχει τονίσει ο καθηγητής Μάζης, «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία». Ταυτόχρονα, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο ότι η κυβέρνηση θα ζητούσε αντικατάσταση του αποτυχημένου και ορισμένες φορές μεροληπτικού υπέρ των Σκοπιανών Μάθιου Νίμιτς. Φυσικά, ούτε αυτό εζητήθη.
Τώρα, όσον αφορά τη συμφωνία αυτή καθεαυτή, τα ελάχιστα οφέλη δεν αντισταθμίζουν τη συνολική αποτυχία. Ακόμα και να συμφωνήσει κανείς με το όνομα, όλοι οι σοβαροί, που διαθέτουν ίχνος πατριωτισμού μέσα τους, αναλυτές τονίζουν την πλήρη αποτυχία στο γεγονός ότι από τη στιγμή που αποδέχεται κανείς πως οι κάτοικοι της Βόρειας Μακεδονίας είναι «Μακεδόνες» και όχι Βορειομακεδόνες, η ονομασία Βόρεια Μακεδονία δεν διαχωρίζει τη γειτονική χώρα από την ελληνική Μακεδονία. Επιπρόσθετα, η κυβέρνηση εδέχθη να καλείται και η γλώσσα τους «μακεδονική». Επομένως, αυτά τα δύο πολύ κρίσιμα στοιχεία από μόνα τους όχι μόνο δεν ανακόπτουν τον αλυτρωτισμό της γείτονος, αλλά τον ενισχύουν. Στην περίπτωση δε που καταφέρουν και εισέλθουν στο ΝΑΤΟ, η ήδη σε ισχύ συνεργασία τους με την Τουρκία θα καταστεί και πιο οργανωμένη αλλά και λιγότερο προβληματική αφ ης στιγμής και οι δύο θα ανήκουν στην ίδια οικογένεια με την Ελλάδα και, ως γνωστόν, οι μεγάλες δυνάμεις ποτέ δεν παρεμβαίνουν μεταξύ δύο (και πιθανώς σε λίγο τριών) νατοϊκών χωρών.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πρώτη φορά Αριστεράς. Δυστυχώς, όμως, και από την αντίπερα όχθη η δημοκρατία της μεταπολίτευσης έχει εκφυλιστεί σε μία κληρονομική ολιγαρχία με τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά και βλέπει τους πολίτες αυτής της χώρας ως υπηρέτες της. Οταν, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί, φεουδάρχες, γόνοι κ.λπ., επιχειρούν να αντιμετωπίσουν τον κ. Τσίπρα ως πολιτικό του οποίου τα αποτελέσματα των ενεργειών του οδηγούν τη χώρα σε τριτοκοσμική κατεύθυνση, αντιλαμβάνεστε ότι δεν πείθουν. Διότι για να πείσεις, πρέπει να λάμπεις διά του υποδείγματός σου. Και δεν λάμπουν.
*Πολιτικός επιστήμων και πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (diesy.gr) – [email protected]
