Η ποιότητα και η εμπιστοσύνη στις συμμαχίες τώρα και… μετάΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. πράγματι βρίσκεται σε αποδρομή, αλλά αν θέλουμε να είμαστε εντάξει με τους εαυτούς μας και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, οφείλουμε να σημειώσουμε με θάρρος τα εξής:
Από την αύξηση της παρουσίας των μελών των Ανεξάρτητων Ελλήνων στο νέο σχήμα Τσίπρα σαφώς και τεκμαίρεται πως οι δύο εταίροι του κυβερνητικού συνασπισμού θα πάνε μαζί μέχρι τέλους, θα κόψουν παρέα το νήμα της τετραετίας. Κατά συνέπεια, η στρατηγική της αντιπολίτευσης να διαλύσει τον ετερόκλητο συνασπισμό ασκώντας συστηματική πίεση στον υπουργό Αμυνας με την επίκληση ποικίλων επιχειρημάτων και την ανάδειξη συγκεκριμένων υποθέσεων (Σαουδική Αραβία, επικοινωνίες Καμμένου με υποδίκους, Σκοπιανό) δεν εστέφθη τελικώς από επιτυχία. Ηταν αδιέξοδη. Η κυβέρνηση δεν έπεσε στη Βουλή… Ακόμη και τις κοινοβουλευτικές απώλειες που εμφάνισε ο συνασπισμός μετά την αποχώρηση των Δημήτρη Καμμένου και Γιώργου Λαζαρίδη οι εξουσιομανείς εταίροι κατάφεραν να τις αναπληρώσουν με τη μετεγγραφή της Κατερίνας Παπακώστα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Επισημαίνω το γεγονός της αδιέξοδης στρατηγικής της αντιπολίτευσης στο σύνολό της (στο σχέδιο μετείχαν και το ΚΙΝ.ΑΛ. διά γνωστών βουλευτών, και το Ποτάμι, και το ΚΚΕ, και μόνο ο προσεκτικός Λεβέντης απείχε) για να προχωρήσω σε συγκεκριμένες διαπιστώσεις.
• Πρώτον, οι συμμαχίες αυτές διαλύονται στη βάση τους, στον λαό, όχι με αποστασίες στο Κοινοβούλιο και πάντως όχι με στρατηγικές που χαράσσονται σε γραφεία επιχειρηματιών.
• Δεύτερον, η συμμαχία Τσίπρα – Καμμένου για όσους γνώριζαν ήταν μακράς πνοής από την αρχή, γιατί βασιζόταν και βασίζεται στην κοινή αντίληψη των δύο -σωστή, λάθος, δεν έχει σημασία- για πρόσωπα και πράγματα στην πατρίδα μας. Και δεν υπήρχε περίπτωση να διαλυθεί, διότι ο Καμμένος στην τετραετία υπήρξε πιο πιστός και υπάκουος σύμμαχος για τον Τσίπρα από όσο οι δικοί του στον ΣΥΡΙΖΑ. Η σταθερότητα της συνεργασίας τους πρέπει να αποτελέσει υπόδειγμα για το είδος και την ποιότητα των συνεργασιών που θα συνάψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός. Μακάρι το ΚΙΝ.ΑΛ. να είναι τόσο πιστό στη Ν.Δ. όσο οι ΑΝ.ΕΛ. στον ΣΥΡΙΖΑ.
• Οφείλουμε, επίσης, να επισημάνουμε ότι σε εποχές που η αντιπολίτευση στο σύνολό της εμφανίζει την κυβέρνηση πλήρως απομονωμένη εντός του πολιτικού συστήματος, κολλώντας της μάλιστα τη ρετσινιά του εθνολαϊκισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει και πείθει στενούς συνεργάτες του «εθνομηδενιστή» κ. Σημίτη να συμπορεύονται μαζί του ως υπουργοί, όπως η κυρία Ζορμπά. Το παράρτημα Σημίτη άνοιξε ήδη καιρό τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ με γέφυρα των «53» και άλλων (ο υφυπουργός Σημίτη Χρήστος Ροζάκης, πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ) κι αν απορώ για κάτι, είναι για το εξής:
Πώς αισθάνεται η ηγεσία της Ν.Δ. που έχει εντάξει στον κύκλο συνεργατών της άλλους συνεργάτες του κ. Σημίτη; Πώς αισθάνεται για τους χαιρετισμούς που αντάλλαξε μαζί του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ; Τον εμπιστεύεται; Διότι αν κάτι διαπιστώνουμε εσχάτως είναι πως όλο και περισσότεροι συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού (εσχάτως και ο Νίκος Μπίστης, ακούω) λοξοκοιτούν προς ΣΥΡΙΖΑ.
Και πάλι οι συμμαχίες της Ν.Δ. είναι το θέμα μου. Πόσο στέρεες θα είναι μετεκλογικά. Αμφιβολία για το αποτέλεσμα, με βάση τα δεδομένα της περιόδου αυτής, δεν έχω μεγάλες. Πρώτη θα είναι η Ν.Δ. και με διαφορά. Αμφιβολίες για την ευστάθεια των συμμαχιών που θα κληθεί να συνάψει πάντως έχω. Η μελλοντική κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς οφείλει να έχει την ίδια ανθεκτικότητα με την απερχόμενη και αντιπαθή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., ενώ οι σχέσεις μεταξύ των εταίρων πρέπει να διέπονται από ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη. Εχει και άλλη ανάγνωση, λοιπόν, ο ανασχηματισμός Τσίπρα και πρέπει να την κάνουμε. Χωρίς φόβο και πάθος.
