H ελαστικοποίηση της ιδεολογίας και η αυτομαστίγωση της ΔεξιάςΑπό τον
Παναγιώτη Χ. Δούμα*
Δικαιώθηκα για το πρόσφατο άρθρο μου μέσα σε μερικές ημέρες. Μία πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός της κυβερνήσεως Σαμαρά, διαγραφείσα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ανέλαβε χαρτοφυλάκιο από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. Οπως έγραψα, η διαχρονική αποϊδεολογικοποίηση της Ν.Δ. καθιστά εύκολες τέτοιου είδους μετακινήσεις. Διαχρονικά, γιατί αυτό είναι αποτέλεσμα της προσωπικής ματαιοδοξίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που δεν αρκέστηκε στο να είναι ο ηγέτης της ελληνικής Δεξιάς, αλλά θέλησε να γίνει ο Πρόεδρος… των Ελλήνων – κατά το «βασιλεύς των Ελλήνων». Και παρέδωσε την Ελλάδα στον Ανδρέα.
Επιπλέον, τα κόμματα πρέπει να έχουν και έναν παιδαγωγικό ρόλο έναντι της βάσεώς τους. Οχι φυσικά με τη μορφή της κομμουνιστικής αγκιτάτσιας, η οποία στο ΚΚΕ εξασφαλίζει την αναγκαία συσπείρωση και σταθερότητα, αλλά με τη μορφή ενός σαφούς ιδεολογικού στίγματος, που οριοθετεί την όποια ελαστικότητα χρειάζεται ένα κόμμα για να επιβιώσει. Τα κόμματα είναι σαν τους ανθρώπους. Εχουν ψυχή και αυτή διατηρείται μέσα από την ιδεολογική συνέπεια και την εναρμόνιση με τις ανησυχίες της βάσεώς τους. Οταν επιβιώνουν χωρίς τα ανωτέρω, μιλάμε απλά για κόμματα-ζόμπι. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή ακριβώς η άνευ ορίων και όρων ιδεολογική ελαστικοποίηση των μεγάλων κομμάτων είναι που τα οδήγησε στην απώλεια των αυτοδυναμιών και τη διάσπασή τους. Και αυτό δεν συνέβη μόνον στην Ελλάδα.
Υπάρχει, ωστόσο, και μία περαιτέρω παράμετρος που ενισχύει τη ρευστοποίηση των πάλαι ποτέ συμπαγών κομματικών μπλοκ του κατεστημένου και αυτή λέγεται αμερικανοποίηση της πολιτικής. Το μέχρι πρότινος δίπολο συντηρητικών – σοσιαλιστών με άκρα του τον εθνικοσοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, αντίστοιχα, αναδιατάσσεται και οδηγείται στη δημιουργία ενός νέου πεδίου αντιπαραθέσεως, αυτού μεταξύ συντηρητικών και φιλελευθέρων, όπως αυτό ισχύει στην Αμερική με Ρεπουμπλικάνους και Φιλελευθέρους.
Σαφέστατα, στη χώρα μας τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα, καθώς, όπως επίσης έχω εξηγήσει, όλα εξελίσσονται με διαφορά φάσεως. Στην Ελλάδα, άλλωστε, εξαιτίας της βαθιάς θεσμικής υπερίσχυσης της Αριστεράς, το δίπολο Δεξιάς – Αριστεράς αναπτύχθηκε μεταπολιτευτικά ανισομερώς, με τη Δεξιά ουσιαστικά να αυτομαστιγώνεται και να απαρνείται τον εαυτό της. Γι’ αυτό και είναι πολύ πιο δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς την ανωτέρω εξέλιξη στη χώρα μας.
Αυτό που ορισμένοι εύστοχα αποκαλούν το «ακραίο Κέντρο» είναι ουσιαστικά το σημείο συνάντησης μιας μεταλλαγμένης από τα διδάγματα της Σχολής της Φρανκφούρτης και τον Μάιο του ‘68 Αριστεράς και μίας φοβικής και ενοχικής Δεξιάς, που αρνείται επιμόνως να διεκδικήσει το συντηρητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, παραδιδόμενη στον μαρξιστικό οικονομικισμό. Αυτό το κομμάτι είναι που παραμένει στην Ελλάδα ορφανό και, κατά τη γνώμη μου, συνθέτει τον αυριανό νέο πόλο, που αυτήν τη στιγμή συναντάται κατακερματισμένος σε σωρεία πατριωτικών κομμάτων και στην αποχή.
*Eπιχειρηματίας, αντιπρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
