Οι φανατικοί ισλαμιστές και τα ερωτήματα στην ΕυρώπηΑπό τη
Βάσω Κόλλια
Η ταν 11 Σεπτεμβρίου 2001 και ώρα 8.45 το πρωί. Η Νέα Υόρκη και όλος ο κόσμος παγώνουν. Σχεδόν 3.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από τα τρομοκρατικά χτυπήματα των 19 ισλαμιστών, μελών της Αλ Κάιντα, οι οποίοι κατέλαβαν επιβατικά αεροσκάφη και τα έριξαν στους Δίδυμους Πύργους, στο Πεντάγωνο και σε μια εξοχική περιοχή στην Πενσιλβανία.
Οι ΗΠΑ, και στη συνέχεια όλος ο δυτικός κόσμος, παραδίδονται στον εφιάλτη της τρομοκρατίας. Δεν είναι μόνο οι Αμερικανοί πολίτες που δυσκολεύονται να πιστέψουν αυτό που συνέβη, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα. Από εκείνη την ημέρα ο κόσμος άλλαξε. Εγινε πιο ανασφαλής και επικίνδυνος από ποτέ. Επειτα από 17 χρόνια ο απολογισμός των προεκτάσεων εκείνης της ημέρας θα απαιτούσε χιλιάδες σελίδες.
Δύο από τις βασικές συνέπειες των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν οι δύο πολεμικές επιθέσεις που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ ενάντια σε Αφγανιστάν το 2001 και Ιράκ το 2003, στο πλαίσιο του πόλεμου ενάντια στην τρομοκρατία.
Αλλά και μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους έχει καταγραφεί ένας μεγάλος αριθμός επιθέσεων από φανατικούς ισλαμιστές σχεδόν σε όλη την Ευρώπη.
Οι δυτικές κοινωνίες ζουν καθημερινά με τον τρόμο. Η «τυφλή» τρομοκρατία που χτυπά και σκοτώνει αθώους πολίτες έχει αλλάξει και έχει διαταράξει την καθημερινότητα. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους, για να αντιμετωπίσουν το μίσος και τις επιθέσεις που εκπορεύονται από το ISIS αλλά και άλλες ομάδες ακραίων φονταμενταλιστών. (Το ISIS αποτελεί την πλέον ακραία σαλαφιστική, φονταμενταλιστική εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και, κατά κάποιον τρόπο, μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα, είναι μακράν όμως πιο οργανωμένο, συγκροτημένο, μαζικό, δυναμικό και αξιόμαχο μόρφωμα απ’ όσα κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί.)
Είναι ανάγκη πλέον η διεθνής κοινότητα να αντιδράσει. Θα τολμούσα να πω, να αντιδράσει δυναμικά. Ο κίνδυνος αυτής της λαίλαπας δεν γνωρίζει σύνορα. Δεν γνωρίζει λαούς, κράτη, αξίες.
Είναι εξίσου αναγκαίο, όμως, να αντιδράσει και το μετριοπαθές Ισλάμ σε αυτόν τον πόλεμο. Σε αυτήν τη βαρβαρότητα. Να καταγγείλει,να απομονώσει και να καταδιώξει τους αιμοσταγείς μακελάρηδες του φανατικών φονταμενταλιστών, καταδεικνύοντας ότι η πεμπτουσία της θρησκείας αυτής είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με τις φρικαλέες
πρακτικές των τζιχαντιστών αλλά και με τις ακρότητες που τελικά χρησιμοποιούνται από ηγέτες και καθεστώτα για την προώθηση των στόχων τους με πρόσχημα τη θρησκευτική πίστη.
Και βέβαια, στο πλαίσιο του διαλόγου για το μέλλον της Ευρώπης θα πρέπει οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες να θέσουν και να απαντήσουν και τα παρακάτω ερωτήματα:
Πώς μπορεί η Ευρωπαϊκή Ενωση να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που δημιουργούν οι εξτρεμιστικές θρησκευτικές ομάδες;
Πώς μπορεί να αντιταχθεί στη βία ως μέσο εξάπλωσης του μίσους και της μισαλλοδοξίας μέσα στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτή;
