Η έννοια του έθνους έχει ποινικοποιηθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμηςΑπό τον
Χαράλαμπο Β. Κατσιβαρδά*
Oολετήρας της παγκοσμιοποιήσεως εναντιώνεται ευθέως στην έννοια του έθνους, συστηματικώς και κατ’ εξακολούθηση, αποσαθρώνοντας εννοιολογικώς το πραγματικό περιεχόμενο, ταυτίζοντας το έθνος με τον φασισμό.
Η σκόπιμη αυτή νοοτροπία καλλιεργείται ακριβώς για να αποδυναμωθεί η ταυτότητα των εθνών-κρατών, να μη συνδέονται ουδόλως με τα διαχρονικά και ζώντα δομικά τους χαρακτηριστικά, τα οποία έχουν σφυρηλατήσει ανά τους αιώνες οι άνθρωποι με συγκεκριμένη πολιτισμική ταυτότητα, οι οποίοι αναποδράστως καθίστανται φορείς μιας διαχρονικής παραδόσεως.
Το έθνος υποδηλώνει τον συνεκτικό αρμό του παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον διότι συνθέτει ποικιλόμορφα την ταυτότητα ενός λαού, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, γλώσσα, πολιτισμό, Ιστορία, συστατικά στοιχεία της προόδου και της εξέλιξης, αξίες και ιδεώδη τα οποία κληροδοτούνται από τις παλαιότερες στις νεότερες γενεές.
Σήμερα η έννοια του έθνους έχει ποινικοποιηθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης εντελώς ασυναίσθητα, εξαιτίας και συνεπεία της σφοδρής προπαγάνδας της ψευδώνυμης Αριστεράς, η οποία επενεργεί ως δούρειος ίππος του αντεθνισμού και εν γένει της κατακρήμνισης των πολιτισμών, διότι τούτο συνιστά εμπόδιο στις πολυεθνικές και εν γένει στα οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών της χώρας, παρά το γεγονός ότι υφίσταται η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος, ήτοι το άρθρο 120 το οποίο συνιστά την πεμπτουσία του συνταγματικού πατριωτισμού, καθώς και η παράγραφος 3 του άρθρου 1 του Συντάγματος, το οποίο αναφέρει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους, αναγορεύοντας τις έννοιες του έθνους και της πατρίδας ως θεμελιώδεις αξίες.
Ο πολίτης, δυστυχώς σήμερα, δεν πρέπει να έχει οξύ πνεύμα, να ακολουθεί υγιή πρότυπα, δέον όπως είναι πνευματικά ευνουχισμένος, αδιάτμητη μονάδα μιας υδαρής μάζας, υποκείμενης αδιαμαρτύρητα προς τις άνωθεν επιταγές, και να σύρεται δίχως να συμμετέχει ενεργώς εις τις αποφάσεις οι οποίες κρίνουν το μέλλον του.
Εν κατακλείδι, η οικονομική κρίση ήταν έκφανση του ολοκληρωμένου σχεδίου αφιονισμού των πολιτών οικονομικώς, ούτως ώστε να επέλθει, αργά ή γρήγορα, πλην όμως παντί τρόπω, ο διωγμός των Ελλήνων και η άρδην αντικατάστασή τους εγκαθιδρύοντας (τα υπερεθνικά διευθυντήρια) ανά την Ελλάδα πολυπολιτισμικούς θύλακες, διά την κατάληψη της πατρίδας μας, προκειμένου να καθίσταται εις το διηνεκές υπόδουλη στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, αναντιρρήτως.
*Δικηγόρος
