Στις κάλπες δεν θα συγκρίνουμε μόνο πρόσωπα, αλλά αντιλήψεις και κοσμοθεωρίεςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Εκ πρώτης όψεως είναι εξοργιστικό. Αλλά, από την άλλη, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αποτελεί ευχής έργον. Αναφερόμαστε στη σύμπτωση των δύο αποκαλύψεων. Της αποκαλύψεως ότι η «υπερήφανη» και «πατριωτική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επέτρεψε την ένταξη 10.000 αρχαιολογικών χώρων και μουσείων στην ιδιοκτησία του Υπερταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Της αποκαλύψεως, επίσης, ότι ο πρώην υπουργός και καθηγητής Ποινικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Νίκος Παρασκευόπουλος παρέδωσε στον υπουργό Παιδείας πόρισμα με το οποίο προτείνει α) τη σύσταση επιτροπών διαπραγμάτευσης με καταληψίες στα πανεπιστήμια και β) την παραχώρηση ειδικών κοινωνικών χώρων μέσα στα ΑΕΙ για καταληψίες! Δεν πρόκειται να σχολιάσουμε τα παραπάνω γεγονότα, θεωρώ τους αναγνώστες μας πολύ πιο σοφούς και έμπειρους από την ίδια ώστε να επιχειρήσω να προκαταλάβω τα αισθήματα οργής τους. Είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ωστόσο, για εμάς αυτές οι ειδήσεις αποτελούν μάννα εξ ουρανού. Ευχής έργον η αποκάλυψή τους. Και τούτο για έναν απλό λόγο.
Για να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι. Για να καταστεί ευκρινές ότι στις προσεχείς κάλπες θα συγκρουστούν οι αντιλήψεις δύο παρατάξεων και όχι απλώς δύο υποψήφιων πρωθυπουργών. Δεν θα συγκρίνουμε μόνον πρόσωπα, λοιπόν, στις κάλπες, ωραία χαμόγελα, συμπαθείς ή αντιπαθείς φιγούρες. Θα συγκρίνουμε κοσμοθεωρίες. Και ναι, θα προκύψουν διαχωριστικές γραμμές, όχι όμως αυτές που φαντασιώνονται ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική ομάδα του. Διαχωριστική γραμμή είναι, ναι, ότι προστατεύεις τον πολιτισμικό πλούτο της χώρας σου. Δεν είναι δυνατόν να υποκρίνεσαι ότι προστατεύεις με τη Συμφωνία των Πρεσπών την κληρονομιά της αρχαίας Μακεδονίας και μετά να εκχωρείς την Ακρόπολη, τη Βεργίνα, το Δίον, την Κνωσό στο Υπερταμείο Αξιοποίησης. Δεν είναι δυνατόν να «γλιτώνουμε», υποτίθεται, τα μνημεία μας από τους Σκοπιανούς και να τα υποθηκεύουμε στους δανειστές! Η πολιτική της κυρίας Ζορμπά είναι σύνορο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και κεντροδεξιάς παράταξης. Δεν είναι, επίσης, δυνατόν να λες ότι αγαπάς τη Μακεδονία και να επιτρέπεις στον Ζάεφ να λέει ότι αναγνωρίστηκε «μακεδονικό έθνος». Αυτό και αν είναι σύνορο, όχι μόνο ιδεολογικό αλλά και πατριωτικό! Δεν είναι δυνατόν να διακηρύσσεις από τη Διεθνή Εκθεση ότι θέλεις να ανοίξεις την Ελλάδα στην κοινωνία της γνώσης και πρώην υπουργός σου, ο Παρασκευόπουλος, σε πόρισμά του να προτείνει την παράδοση της πρυτανείας των πανεπιστημίων στους μπαχαλάκηδες και τους καταληψίες μέσω επιτροπών διαπραγματεύσεων. Τι κύρος μπορεί να έχουν ένας πρύτανης και μία πρυτανική Αρχή όταν στο πλαίσιο μιας επιτροπής διαπραγμάτευσης έχει ισότιμο ρόλο με τους παράνομους καταληψίες;
Ο Νίκος Παρασκευόπουλος είναι ακόμη ένα σύνορο, λοιπόν, μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και κεντροδεξιάς παράταξης. Οπως είναι σύνορο και ο απαράδεκτος νόμος του που έχει επιτρέψει σε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου αλλά και σε καταδικασμένους τρομοκράτες, όπως ο Κουφοντίνας, να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να σπέρνουν τον τρόμο. Δεν είναι, επίσης, δυνατόν να καταδικάζεται η όποια ακροδεξιά δράση από την κυβέρνηση, αλλά να μένουν στο απυρόβλητο ο Ρουβίκωνας και οι επανειλημμένες εισβολές του σε πρεσβείες και δημόσια κτίρια. Να ακούμε από την κυρία Γεροβασίλη ότι ο Ρουβίκωνας δεν είναι απειλή για τη δημόσια ασφάλεια! Και ο Ρουβίκωνας αποτελεί σύνορο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Η αντίληψη της κυβέρνησης και του υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου αποτελεί, επίσης, ένα σύνορο αντιλήψεων για το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τη χώρα και το εκπαιδευτικό της σύστημα σε καιρούς παγκοσμιοποίησης. Η άποψη του υπουργού για τα Αρχαία, τα Λατινικά, τη βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ, τη διδασκαλία των Θρησκευτικών, την ώρα προσέλευσης των μαθητών στα σχολεία, την αριστεία, την αναφορά ή μη της διαγωγής στα απολυτήρια, την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί το σκότος απέναντι στο φως των ανοικτών κοινωνιών. Ναι, λοιπόν, και η πολιτική Γαβρόγλου είναι σύνορο. Οπως σύνορο πολιτικό, ιδεολογικό και αισθητικό είναι περισσότερο ο δημόσιος τρόπος έκφρασης του υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη και δευτερευόντως η πολιτική του στα νοσοκομεία – σε ορισμένα από αυτά γίνεται καλή δουλειά! Ας μην υπάρχει η αυταπάτη ότι τάχα επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στη φορολογική ατζέντα της Ν.Δ. σημαίνει ότι της ομοιάζει και διεκδικεί τον τίτλο του καλού διαχειριστή. Ας μην υπάρχει, επίσης, η εντύπωση ότι στις προσεχείς κάλπες θα συγκρουστούν μόνο οι προσωπικότητες των κυρίων Τσίπρα και Μητσοτάκη. Τουναντίον. Θα συγκρουστούν βασικά δύο ολόκληροι κόσμοι. Και όποιος κερδίσει. Το διακύβευμα δεν είναι απλώς το ευρώ, τα θέματα οικονομίας, η έξοδος στις αγορές. Το διακύβευμα θα είναι ποιου οι αξίες έχουν πλεονέκτημα να οδηγήσουν την Ελλάδα σε ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά. Ας ετοιμαζόμαστε.
