Η απάντηση στην απόπειρα απαξίωσης της πολιτικήςΑπό τη
Βάσω Κόλλια
Με την ψήφιση του Προϋπολογισμού στις αρχές της εβδομάδας έληξε και τυπικά η φετινή πολιτική χρονιά. Το 2019 είναι προεκλογική χρονιά και καθημερινά παρακολουθούμε την εμφάνιση διαφόρων γραφικών «σωτήρων»! Η απόδραση από τα αδιέξοδα του κράτους που δημιουργήσαμε, από τα αδιέξοδα που μας άφησαν τα Μνημόνια δεν πρόκειται να συντελεστεί αυθόρμητα ή αφ’ εαυτού της ούτε με σπασμωδικές αντιδράσεις. Αντίθετα, χρειάζονται σχέδιο και πρόγραμμα, και -κυρίως- χρειάζονται φορείς με συγκεκριμένη μεθοδολογία και άποψη.
Κάποιοι μιλούν για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων που υπακούν στην «κοινή λογική». Ομως, ας είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι σε έννοιες όπως η «λαϊκή σοφία», η «κοινή λογική» ή το «αυτονόητο», για να θυμηθούμε τον Μποντλέρ. Μπορεί να είναι χρησιμότατες ως ρητορικά βοηθήματα, όμως δεν μπορούν να αποτελέσουν μέτρο αλήθειας και αυταπόδεικτης ορθότητας όποιας εξυγιαντικής ή μεταρρυθμιστικής παρέμβασης. Διότι για ποια ακριβώς «κοινή λογική» μιλάμε; Ας μην ξεχνάμε ότι η «κοινή λογική» υπαγόρευε σε άλλες εποχές ότι η Γη ήταν επίπεδη και ότι ο Ηλιος γυρίζει γύρω της ή ακόμη ότι οι μητέρες είναι υπεύθυνες για το φύλο του παιδιού! Μπορεί η πολιτική να πληγώθηκε, μπορεί να την κακομεταχειριστήκαμε, κάποιοι λιγότερο – κάποιοι περισσότερο, όμως, ακόμη και όταν η πολιτική είναι κακή ή όταν εξαντλείται σε υποσχέσεις, ακόμη και όταν φλερτάρει με τον καιροσκοπισμό ή όταν η ιδεολογική βάση της δεν είναι επαρκώς ξεκάθαρη, ακόμη και τότε μας είναι χρήσιμη.
Γιατί μπορούμε να τη βελτιώσουμε, να της ασκήσουμε κριτική, να τη σπρώξουμε έξω από τον ναρκισσισμό της ομφαλοσκόπησης και της θεωρίας, να την υποχρεώσουμε να αντιμετωπίσει την κοινωνική πραγματικότητα και να δώσει λύσεις. Για όλους αυτούς τους λόγους πρέπει επειγόντως να διασώσουμε την πολιτική ως πλαίσιο κοινωνικής αλλαγής, ως αφετηρία για τη μεταρρύθμιση των θεσμών και τον εκσυγχρονισμό του κράτους.
Δεν υπάρχει χρόνος για αργοπορία. Εν μέσω κρίσης είναι πολλές οι φωνές που αμφισβητούν συλλήβδην το πλαίσιο της πολιτικής. Δεν πρόκειται μόνο για ακραίες φωνές, αλλά και για τους εκφραστές μιας απολιτικής «ψευδοπολιτικής», που ίσως τελικά είναι οι πιο επικίνδυνοι. Δεν διστάζουν να θέσουν σε εφαρμογή μια «επιχείρηση γοητείας» ευρύτερων κοινών, με «σημαία» την απατηλή απλότητα μιας εύκολης, ανιστόρητης «κοινής λογικής» της ήσσονος προσπάθειας.
Μόνος τρόπος να αντισταθούμε και να κρατήσουμε ζωντανή την πολιτική είναι να θέσουμε άμεσα τις ανάγκες του πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής μέριμνας και πρακτικής. Χρειάζεται να αποκαταστήσουμε επειγόντως το κύρος των θεσμών, που υφίστανται για να εξυπηρετούν την κοινωνία και να λειτουργούν ως εγγυητές της ισονομίας, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας.
Δεν πρόκειται για επιλογή, αλλά για προϋπόθεση επιβίωσης της δημοκρατίας μας, κάτι που μπορεί να εγγυηθούν μόνο η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
