Το θέμα του BBC περί δήθεν μακεδονικής μειονότητας και τα πραγματικά προβλήματα των Ελλήνων στα ΒαλκάνιαΑπό τον
Δημήτρη Γαρούφα*
Το ρεπορτάζ του BBC για τη δήθεν μακεδονική μειονότητα στη βόρεια Ελλάδα που τάχα καταπιέζεται προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην ελληνική κοινή γνώμη και αντίδραση (έστω και υποτονική) της Ελλάδας για την προσπάθεια να εμφανιστεί η χώρα ότι καταπιέζει τη «μακεδονική μειονότητα», η οποία, κατά το δημοσίευμα, με τη Συμφωνία των Πρεσπών αποκτά δικαιώματα. Καταρχάς, το κείμενο είναι μονομερές και κατά παράβαση κάθε δεοντολογίας ούτε καν επιδιώχθηκε να ακουστεί η άλλη πλευρά, τη στιγμή μάλιστα που στα συλλαλητήρια κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών συμμετείχαν και πρωτοστατούσαν, μάλιστα, φωνάζοντας ότι «Μακεδονία σημαίνει Ελλάδα» πολλές χιλιάδες από αυτούς που γνωρίζουν ή μιλούν το σλαβόφωνο ιδίωμα, δεδομένου ότι η ολότητα σχεδόν αυτών των «σλαβοφώνων» έχει καθαρά ελληνική συνείδηση.
Είναι αλήθεια ότι σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας υπάρχουν ακόμη κάποιοι (συνήθως μεγάλης ηλικίας) που γνωρίζουν ή μιλούν ένα σλαβόφωνο ιδίωμα, το οποίο διαφέρει αρκετά από αυτό που μιλούν στα Σκόπια, αλλά η ολότητα σχεδόν αυτών έχει ελληνική συνείδηση. Οι ελάχιστοι που ισχυρίζονται ότι αποτελούν «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα συμμετείχαν ελεύθερα σε εκλογές και η δύναμή τους που καταγράφηκε δεν ξεπερνά τις 3.000-4.000 ψήφους.
Δεν καταπιέζονται, εκφράζονται ελεύθερα, ενώ κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Βεβαίως, με την «ετεροβαρή» Συμφωνία των Πρεσπών, που δυστυχώς, κόντρα στην ιστορική αλήθεια, αναγνωρίζει «μακεδονική γλώσσα» και εθνότητα, είναι βέβαιο ότι θα υποκινηθεί η δημιουργία συλλόγων για «καλλιέργεια και προβολή της μητρικής γλώσσας». Ομως ελάχιστοι θα ανταποκριθούν.
Αυτό, όμως, που πρέπει να μας προβληματίσει είναι το γεγονός ότι κάποιοι αναζητούν ανύπαρκτες ουσιαστικά μειονότητες στην Ελλάδα με στόχο μάλλον να δημιουργήσουν μειονότητες… Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι (κυρίως παλαιότερα) διπλωμάτες από ΗΠΑ, αλλά και ΜΜΕ του εξωτερικού επισκέπτονται κατά καιρούς ακριτικές περιοχές και αναζητούν εκπροσώπους τέτοιων ομάδων για να καταγράψουν δήθεν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παραβιάσεις, όμως, δεν υπάρχουν και οι καταγγέλλοντες έχουν όλα τα δικαιώματα που έχουν οι Ελληνες πολίτες. Μάλιστα θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πριν από χρόνια, όταν κάποιος από αυτούς διαμαρτυρόταν πως δεν βρίσκει δικηγόρο για να αναλάβει υπόθεσή του, είχαμε απαντήσει ως Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης (ΔΣΘ) ότι μπορεί να διαλέξει όποιον θέλει από τα μέλη του Δ.Σ. του ΔΣΘ.
Το ερώτημα και η απορία μου είναι γιατί ποτέ κανένα ΜΜΕ, κανείς ξένος διπλωμάτης, καμιά οργάνωση προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από Ελλάδα και εξωτερικό δεν ασχολήθηκαν με όσα υπέστησαν ή υφίστανται ελληνικής καταγωγής πληθυσμοί σε γειτονικές χώρες. Δεν πήγε ποτέ το ΒΒC να δει πώς επιδιώχθηκε η βίαιη «μακεδονοποίηση» των Ελλήνων Σαρακατσάνων στα Σκόπια, των οποίων τον Απρίλιο του 1947 πήραν τα κοπάδια, τους άλλαξαν ονοματεπώνυμα για να μοιάζουν σλαβικά, τους εκτόπισαν βόρεια των ελληνικών συνόρων, αφού φυλάκισαν επτά από αυτούς, και τους υποχρέωσαν να μάθουν τη λεγόμενη «μακεδονική γλώσσα». Δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς να δει ότι υπήρχε νομοθεσία και στα Σκόπια και στη Βουλγαρία για υποχρεωτική αλλαγή επωνύμων ώστε να μοιάζουν σλαβικά και για λίστες απαγορευμένων ονομάτων που υπήρχαν στους δήμους. Και θυμάμαι ακόμη την κυρία Ασπασία από τη Βάρνα Βουλγαρίας, που με παράπονο μου έλεγε ότι είχε δυο εγγονές, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει καμιά το όνομά της, γιατί ως αρχαιοελληνικό ήταν απαγορευμένο… Κι αυτά τώρα άρχισαν δειλά δειλά να τα ομολογούν στις γειτονικές χώρες κι έτσι το περιφερειακό δικαστήριο της Νόβα Ζαγόρα στη Βουλγαρία -με αφορμή την αίτηση κάποιου Σαρακατσάνου να λάβει το ελληνικό επώνυμο που είχε παλαιότερα- με την υπ’ αριθμ. 30/2010 απόφασή του (περίληψή της δημοσιεύθηκε στη σελ. 50 του βιβλίου μου «Με το βλέμμα στο μέλλον», εκδ. Ιανός, 2014) δέχεται την ελληνική καταγωγή των Σαρακατσάνων από τα Αγραφα, από όπου εκδιωχθέντες μετοίκησαν και στη Βουλγαρία, ότι έχουν μητρική γλώσσα την ελληνική και πως ο παλιότερος νόμος για υποχρεωτική «βουλγαροποίηση» των επωνύμων είναι αντίθετος με ΕΣΔΑ κ.λπ. Αλλά καμιά οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ασχολήθηκε ποτέ με αυτά και ούτε με το γεγονός ότι η Αλβανία σε πόλεις, όπως η Κορυτσά και η Χειμάρρα, ακόμα δεν επιτρέπει να καταγραφούν ως Ελληνες οι ελληνικής καταγωγής πολίτες. Γιατί, άραγε, για αυτά δεν ασχολήθηκαν οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Κλείνοντας, επισημαίνω ότι η Ελλάδα είναι δημοκρατική χώρα, όλοι όσοι ζουν στην Ελλάδα απολαμβάνουν των ελευθεριών που προβλέπει το Σύνταγμα και δεν υπάρχουν διακρίσεις πολιτών. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, αλλά οφείλει να υπερασπίζεται την ιστορική αλήθεια, να λειτουργεί με τις αρχές του οικουμενικού Ελληνισμού και με προοπτική αιώνων, όπως κάνουν όλα τα έθνη που θέλουν να έχουν προοπτική.
*Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
