Η ψήφος των αποδήμων και η ανάγκη να ενώσουμε δυνάμειςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Ηταν πολύ ενδιαφέρουσα ημέρα για μένα η περασμένη Τετάρτη. Από νωρίς το πρωί «εγκαταστάθηκα» στην Προεδρική Φρουρά, στην οδό Ηρώδου Αττικού, και παρακολούθησα μαζί με ένα σχολείο από την Ανάβυσσο το τελετουργικό ντυσίματος των ευζώνων μας. Οση ώρα ο νεαρός εύζων ήταν πάνω στο βάθρο και φορούσε ένα ένα τα τμήματα της εθνικής ενδυμασίας -τη φουστανέλα με τις τετρακόσιες πιέτες, όσα τα χρόνια της σκλαβιάς, τη φέρμελη (αλεξίσφαιρο γιλέκο της εποχής), τα τσαρούχια με τη μεγάλη φούντα, το φέσι με τα κρόσσια από μετάξι Σουφλίου-, συνειδητοποιούσα ότι καθετί πάνω στην εθνική στολή παραπέμπει σε κάποια στροφή της ελληνικής Ιστορίας.
Γύρισα στην εφημερίδα ενθουσιασμένος. Πέντε ώρες μετά έπρεπε να είμαι στον Πολυχώρο του μετρό του Συντάγματος για να λάβω μέρος σε μια συζήτηση για τις κοινωνικές επιστήμες. Μου έκανε την τιμή να με προσκαλέσει ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του ΕΚΠΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος για να μετάσχω σε ένα πάνελ με τους συναδέλφους μου Αννέτα Καββαδία (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) και Δημήτρη Ψαρρά, τους πανεπιστημιακούς, κυρίους Κόκκινο και Χαραλάμπη, και τον Κωστή Παπαϊωάννου. Η αλλαγή περιβάλλοντός μου ήταν τελεία – από τις φουστανέλες και τα εθνόσημα, βρέθηκα να παρατηρώ βιβλία του Μαρξ για το «Κεφάλαιο» και του Καρλ Πόπερ για την «Ανοιχτή Κοινωνία». Επιχείρησα να εισηγηθώ στο κοινό μερικές σκέψεις μου για τον ρόλο του δημόσιου διανοουμένου. Οτι, σε καιρούς μετάβασης, ο λόγος του πρέπει να εξηγεί, με όρους τηλεοπτικού χρόνου, με απλά λόγια μεγάλες έννοιες. Ωστόσο, σύντομα η συζήτηση στράφηκε αλλού. Ο Κωστής Παπαϊωάννου ανέσυρε ένα πρόσφατο άρθρο μου («Θα ρυθμίζουν την αυτοδυναμία η Εμινέ και ο Αλή;») για να μου επισημάνει τις ευθύνες των δημοσιογράφων στον δημόσιο λόγο. Το αυτό έπραξε και ο αγαπητός συνάδελφος Δημήτρης Ψαρράς, ο οποίος θύμισε τι είχα γράψει στο βιβλίο μου για τον Καραμανλή για την ψήφο των αποδήμων.
Γρήγορα κατάλαβα ότι η κοινωνιολογία είχε γλιστρήσει ανεπαισθήτως σε εθνικά νερά. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον; Δεν αντιλαμβανόμαστε όλοι την Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο. Απάντησα στον Παπαϊωάννου ότι η επιφύλαξη για τις πολιτογραφήσεις μεταναστών βασίζεται στην ιστορική εμπειρία. Δεν πέρασε καιρός από τότε που ο Τσουκάτος αποκάλυψε ότι, με χρήματα της διαπλοκής, μεταφέρθηκαν και ψήφισαν στις εκλογές του 2000 χιλιάδες Ουκρανοί και Γεωργιανοί, οι οποίοι πολιτογραφήθηκαν Ελληνες σε μια βραδιά. Απάντησα ότι δεν είναι δυνατόν να ρυθμίζουν την αυτοδυναμία η Εμινέ και ο Αλή, αλλά όχι και ο Κώστας και η Ελένη, οι απόδημοι Ελληνες.
Σε αυτούς αρνείται να υπολογίζεται η ψήφος τους στο εθνικό αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ! Αυτό ήταν το νόημα του άρθρου -να μην υπάρχει ρατσισμός κατά των Ελλήνων-, αλλά, δυστυχώς, σε αυτή τη χώρα φθάσαμε στο σημείο να χρειαζόμαστε μετάφραση για να συνεννοηθούμε. Και, βεβαίως, απάντησα στον Ψαρρά ότι η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών είναι η τελευταία συνέπεια της ψήφου των αποδήμων. Το ζητούμενο είναι να συγκροτηθούμε ως έθνος. Αν φέρουμε κοντά μας πολιτικούς, επιχειρηματίες, καθηγητές, δημοσιογράφους από την ομογένεια, θα ενώσουμε τις δυνάμεις. Δεν νομίζω ότι με κατάλαβαν. Εχω την εντύπωση ότι για εκείνους τα ατομικά δικαιώματα των μεταναστών είναι υπέρτερη αποστολή από τη συγκρότηση του νέου εθνικού κορμού. Σέβομαι τις απόψεις τους, όμως διαφωνώ. Τη στιγμή που η Ελλάς υποχωρεί εντός της Δύσεως, δεν μας βγάζει πουθενά αυτό. Μετράμε τον εθνικό χρόνο διαφορετικά. Δυστυχώς.
