Λειτουργία των θεσμών και υλοποίηση μεταρρυθμίσεων για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και αύξηση του ΑΕΠΑπό τον
Δημήτρη Γαρούφα
Αφορμή για το σημερινό κείμενο ήταν πρόσφατη συζήτηση με φίλους για την αναγκαιότητα ανάπτυξης της χώρας και φίλος από τα φοιτητικά χρόνια υποστήριξε ότι ανάπτυξη θα έχουμε όταν φτάσουμε στο σημείο οι νέοι να προτιμούν τον ιδιωτικό τομέα από το Δημόσιο, αναφέροντας ότι ο ίδιος ήταν πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας τη δεκαετία του 1970, αλλά δεν αποδέχθηκε τον διορισμό του ως εκπαιδευτικού γιατί βρήκε την ίδια εβδομάδα εργασία στα γραφεία πολυεθνικής εταιρίας δίπλα στη Θεσσαλονίκη με διπλάσιες αποδοχές από αυτές που θα λάμβανε ως εκπαιδευτικός, ενώ την ίδια εποχή στη Χωροφυλακή προσλαμβάνονταν συνήθως απόφοιτοι στοιχειώδους εκπαίδευσης, διότι όποιος είχε απολυτήριο λυκείου έβρισκε καλύτερα αμειβόμενη εργασία στον ιδιωτικό τομέα…
Οντως υπήρξε εποχή που όχι μόνο δεν έφευγαν οι νέοι για εργασία στο εξωτερικό, αλλά επέστρεφαν στην πατρίδα οι εργάτες από τη Γερμανία. Φαντάζουν μακρινά όλα αυτά, και στους σημερινούς νέους ακούγονται λίγο σαν παραμύθι, αλλά αληθινά έζησε και τέτοιες εποχές η πατρίδα μας…
Σήμερα απελπίζεται κάποιος αν επισκεφθεί τη βιομηχανική περιοχή Θεσσαλονίκης, όπου βλέπει «κουφάρια» εργοστασίων και αραιά και πού κάποιο να λειτουργεί… Δυστυχώς έχει επέλθει πλήρης αποβιομηχάνιση (ειδικά στη βόρεια Ελλάδα) και η ύφεση έχει παγιωθεί.
Υποτίθεται ότι κύριος στόχος της πολιτικής που ακολουθήθηκε μετά το 2010 με πίεση και έλεγχο των δανειστών ήταν να περιοριστούν τα ελλείμματα που δημιουργεί ο υπερτροφικός δημόσιος τομέας και να δημιουργηθούν κίνητρα για ανάπτυξη με προσέλκυση επενδύσεων. Ομως, στην πράξη το πολιτικό σύστημα, εξειδικεύοντας τα μέτρα, έθιξε κυρίως τον ιδιωτικό τομέα, όπου οι εργαζόμενοι ζουν καθημερινά με τον φόβο της ανεργίας, ενώ η εξοντωτική φορολογία δεν δημιουργεί φιλικό κλίμα για νέες επενδύσεις. Οι πολίτες παρακολουθούν απελπισμένοι τα τεκταινόμενα, ζώντας με την αγωνία τι θα φέρει η επόμενη μέρα, αισθανόμενοι κάθε μέρα περισσότερο ανασφαλείς γιατί βλέπουν το πολιτικό προσωπικό στην πλειονότητά του να αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων, ασχολούμενο μόνο με την επιβολή φόρων, χωρίς το θάρρος για υλοποίηση πραγματικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα, χωρίς εμφανή σχεδιασμό για δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης.
Η λύση του προβλήματος της χώρας προϋποθέτει ουσιαστική λειτουργία των θεσμών, υλοποίηση πραγματικών μεταρρυθμίσεων για ανάπτυξη με δημιουργία θέσεων εργασίας και αύξηση του ΑΕΠ. Για να γίνουν αυτά θα έπρεπε να γίνει περιστολή δαπανών στον δημόσιο τομέα (αλήθεια, γιατί χρειάζονται τόσες χιλιάδες μετακλητοί υπάλληλοι ως δήθεν σύμβουλοι των υπουργών;), αλλά και να εκπονηθεί και υλοποιηθεί σχέδιο ανάπτυξης με αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας, δηλαδή σχέδιο προβολής και αξιοποίησης της Ιστορίας, του πολιτισμού, των μνημείων και της φυσικής ομορφιάς της χώρας, κι έτσι να έχουμε π.χ. 40.000.000 τουρίστες υψηλού εισοδηματικού επιπέδου ετησίως. Να μελετηθεί πώς θα αυξηθούν τα έσοδα από την εμπορική ναυτιλία, πώς θα αξιοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας, πώς με αναδιάρθρωση αγροτικών καλλιεργειών θα έχουμε πραγματική παραγωγή και με εξαγωγικό χαρακτήρα, αλλά και πώς θα προσελκύσουμε καινοτόμες επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας με μείωση φορολογίας, αποτελεσματική λειτουργία του κρατικού μηχανισμού και δημιουργία φιλικού περιβάλλοντος για επενδύσεις.
Για να γίνουν όλα αυτά, όμως, απαιτείται πανεθνική προσπάθεια με ευρεία συναίνεση, αλλά και με την ηγεσία της χώρας (με ευρεία έννοια) να λειτουργεί ως «λυχνία επί όρους κειμένη», με την έννοια ότι πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Κι έτσι, όταν λένε ότι ο μικροεπιχειρηματίας ή ο περιπτεράς της γειτονιάς τους οφείλει να πληρώνει φόρο από το πρώτο ευρώ, είναι αδιανόητο να έχουν αφορολόγητες σε υψηλό ποσοστό τις συνολικές αποδοχές τους οι εκπρόσωποί μας στο Κοινοβούλιο και φυσικά δεν δικαιολογείται το Κοινοβούλιό μας να έχει περισσότερους υπαλλήλους από το αντίστοιχο γερμανικό…
Τέλος, επισημαίνω ότι οι πολιτικοί μας πρέπει να ξεφύγουν από τον λαϊκισμό της Μεταπολίτευσης και να λειτουργούν με πρότυπο τον μεγαλύτερο Ελληνα πολιτικό, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος, μιλώντας στις 20/7/1928 στη Θεσσαλονίκη προεκλογικά (η ομιλία του δημοσιεύθηκε την επόμενη μέρα στο «Ελεύθερον Βήμα»), είπε επί λέξει: «Πρώτιστη μέριμνα της κυβερνήσεώς μου, εάν τύχει της εμπιστοσύνης του Ελληνικού λαού, θα είναι η πραγματοποίησις όλων των δυνατών οικονομιών εις τας δαπάνας του προϋπολογισμού κυρίως με την μείωσιν της πληθώρας των δημοσίων υπαλλήλων». Ηταν μεγάλος πολιτικός ο Ελ. Βενιζέλος όχι μόνο γιατί διπλασίασε την Ελλάδα αλλά και γιατί είχε το θάρρος προεκλογικά όχι μόνο να μην υπόσχεται παροχές, αλλά και να υπόσχεται περικοπές κρατικών δαπανών… Τέτοιους πολιτικούς χρειαζόμαστε και σήμερα.
*Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
