Να δοθεί ηχηρό μήνυμα στις Βρυξέλλες μέσω των ευρωεκλογώνΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο
Δεν υιοθετώ συνήθως τη «θεωρία της χαμένης ψήφου». Στα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα που λειτουργούν ομαλά δεν πιστεύω ότι είναι φυσιολογικό να ψηφίζονται «ντουγρού» μόνον ένα – δύο κόμματα. Ιδιαιτέρως στις κρίσιμες ημέρες μας, οπότε έχει αναδειχθεί πολύ η αξία συμμαχικών κυβερνήσεων, η θεωρία της χαμένης ψήφου παύει να έχει τόση σημασία…
Ομως, έρχονται κάποιες στιγμές ιστορικές. Oπότε η συγκέντρωση των ψηφοφόρων με χαρακτήρα πολωτικό γύρω από κάποιον πρωταθλητή του πολιτικού αγώνος δεν είναι μόνο κατανοητή, δυνατόν να είναι και επιβεβλημένη! Θεωρώ ότι από άποψη συστηματική η πιο σπουδαία από αυτές τις περιστάσεις είναι τα λεγόμενα δημοψηφίσματα. Σ’ αυτά οι ψήφοι συνήθως κυμαίνονται (και πολώνονται) ανάμεσα σε ένα «ναι» και σε ένα «όχι». Αλλωστε, και μόνο το γεγονός ότι οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019 συμπίπτουν με εκλογές και Τοπικής Αυτοδιοίκησης τούτο δίδει την πρακτική δυνατότητα στους ψηφοφόρους να επιλέξουν μεταξύ σωρείας πολιτικών σχηματισμών, χωρίς ιδιαίτερη σημασία θεωριών περί «χαμένης ψήφου». Είναι τόσες οι περιφέρειες, τόσοι οι δήμοι κ.λπ., ώστε οι ψηφοφόροι μπορούν να το… πανηγυρίσουν ψηφίζοντας μέχρι και τον καστανά της πλατείας τους! Ή, ας πούμε, οι δεκαεφτάχρονοι πρωτόπειροι μέχρι και τον… καψιμιτζή της γειτονιάς! Καμιά ψήφος «χαμένη»! Στην ευρωκάλπη όμως της 26ης Μαΐου πρέπει να εξοφληθεί, το πιστεύω βαθιά, ένα καθαρά δημοψηφισματικό χρέος: Το ιερατείο (ευρέως γερμανόφιλο…) των Βρυξελλών έχει διαπράξει την τελευταία πενταετία διά των εδώ εγκαθέτων του τόσες και τέτοιες εσωτερικές αθλιότητες, ώστε θα άξιζε τον κόπο να μεταβληθεί η ψηφοφορία σε αγώνα πρωταθλήματος… Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ…
α) Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ προκήρυξε ο ίδιος ευρω-δημοψήφισμα το 2015. Περιερχόταν τις πλατείες και κραύγαζε ως δραματικός ηθοποιός υπέρ τού «Οχι». Θα σάς πω ανοιχτά και τίμια ότι άκουσα τότε τον κύριο αυτόν, και ψήφισα «Οχι»! Ε, λοιπόν, στις πρώτες έκτοτε ευρωεκλογές που γίνονται σε λίγες ημέρες από σήμερα, το λέω ανοιχτά, θέλω να εκδικηθώ τον ψεύτη κύριο και τους πάτρωνές του. Λοιπόν, θα τον καταψηφίσω!
β) Στα μπάχαλα των πανεπιστημίων, στα μαυρεμπόρια του κέντρου των Αθηνών, στις καταστροφές της Ερμού, στον (κηρυγμένο και τακτικό!) πόλεμο των Εξαρχείων κατά αστυνομικών δυνάμεων μόνο και μόνο επειδή… φρουρούν καίρια πόστα (δεν πολεμούν δηλαδή κανέναν, απλώς φρουρούν!), στο προ εβδομάδος ρημαδιό των καταστημάτων στις οδούς Ακαδημίας, Βουκουρεστίου, Βαλαωρίτου κ.λπ., εντοπίζονται συνήθως και αναγνωρίζονται ως συνένοχοι στις καταστροφές και αρκετοί απεσταλμένοι εκ βορειοδυτικής Ευρώπης! Αλλά η κυβέρνηση, συνεργαζόμενη με τις βρυξελλο-γερμανικές υπηρεσίες, τους απελευθερώνει! Ε, λοιπόν, θα την καταψηφίσω και γι’ αυτό!
γ) Τέλος, το ευρω-ιερατείο δεν φαίνεται διατεθειμένο να τρίξει τα δόντια στο τουρκικό ισλαμο-σουλτανάτο. Αντιθέτως, ύστερα από τη -με ασφυκτική πίεση πάνω μας…- απόσπαση της Ιστορίας μας προς απονομή της στους… Σκοπιανούς (!) θα φτάσει πιθανότατα να μας επιβάλει και την αυτονόμηση της Θράκης ή τη ριζική αλλαγή πληθυσμιακής σύνθεσης στα νησιά του Αιγαίου διά της μεταναστεύσεως! Αν, ως λέγεται, δεν τα…. «αποστρατιωτικοποιήσουμε» (!) Ετσι, είμαι βέβαιος ότι οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου πρέπει να λάβουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος κατά των Βρυξελλών και των εδώ εγκαθέτων τους… Σε άλλη φάση, ξαναβλέπουμε…
