Νιώθετε τυχεροί όταν προλαβαίνετε κάποιον από τους τελευταίους συρμούς του ΗΣΑΠ; Καλύτερα να αλλάξετε γνώμη…
Από τον
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟ
Την Παρασκευή βράδυ προς Σάββατο είδα τα εξής: Για την ακρίβεια, η ώρα ήταν 12.15 (περίπου). Δύο νεαροί στέκονταν όρθιοι στο βαγόνι όπου βρισκόμουν και ήταν σχεδόν γεμάτο με επιβάτες. Ο ένας εκ των δύο μιλούσε στο κινητό ιδιαιτέρως χαμηλόφωνα. Μόλις ο συρμός έφυγε από τον σταθμό Βικτώρια, ο νεαρός έκλεισε το τηλέφωνο, το έβαλε στην τσέπη του, άρχισε να κραυγάζει «Αλλάχου άκμπαρ» και λοιπά στα αραβικά και βάρεσε δυο γροθιές στα τζάμια της πόρτας του βαγονιού. Μία με το ένα χέρι και μία με το άλλο.
Ηταν τόσο δυνατές, που έκαστη έσπασε το αντίστοιχο τζάμι που στόχευε ο μαινόμενος Αραβας. Λόγω της πικρής εμπειρίας που έχει ο πλανήτης από τους ισλαμιστές, ήταν αναπόφευκτο να υποθέσω, μόλις άκουσα τους αλαλαγμούς του φουρκισμένου νεαρού, ότι απείχαμε ελάχιστο από τη μεγάλη λευκή λάμψη μιας έκρηξης. Φως, θέρμη, μπουμ και εξαΰλωση. Αδοξο και άχαρο φινάλε θα ήταν…
Εν εξάλλω
Περιέργως και… ευτυχώς, ο λυσσασμένος νέος δεν φορούσε γιλέκο με εκρηκτικά καλούδια πάνω του. Αρχισε να περιφέρεται στο βαγόνι με ματωμένα χέρια, που είχαν ανοίξει από τις γροθιές στα τζάμια της πόρτας. Με τις απότομες κινήσεις του πήρε παραμάζωμα τα ματογυάλια ενός κυρίου που τον κοιτούσε αποσβολωμένος. Ο εν εξάλλω ευρισκόμενος μουσουλμάνος πήγε να του επιτεθεί! Τον συγκράτησε ο συνοδός του και εξήλθαν του συρμού σχεδόν αμέσως. Ολο το περιστατικό διήρκεσε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Αν είσαι εκεί, παρών, το βλέπεις σαν σε αργή κίνηση.
Οι επιβάτες που έμειναν στο βαγόνι παρέμειναν για πολλή ώρα, ακόμα και μετά την κάθοδο των Αράβων από το τρένο, ακίνητοι, λες και πόζαραν για φωτογράφιση. Δύο κυρίες, που είχαν έρθει στην Αθήνα από πόλη της περιφέρειας, υποσχέθηκαν στους εαυτούς τους και στους παρευρισκομένους ότι δεν πρόκειται να επισκεφτούν ποτέ ξανά την Αθήνα. Η κρατική κυριαρχία δεν ασκείται πια στην Ελλάδα και άπαντες οι ενδιαφερόμενοι να την καταλύσουν το έχουν πάρει μυρωδιά.
