Αντί να ανταλλάξουμε αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών, να δώσουμε πολιτικούς και κάποιους «κολλητούς» και να επαναπατρίσουμε τους ομήρους των Τούρκων
Τώρα που κοντοζυγώνει το Μουντιάλ, η μοναδική παγκόσμια γιορτή που θυμίζει σχεδόν σε όλους τους άνδρες του κόσμου ότι υπήρξαν κάποτε παιδιά και το καταδιασκέδασαν, ο νους ταξιδεύει στα αυτοκόλλητα με τις φωτογραφίες των ποδοσφαιριστών. Ακόμα και στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης, με τα ιντερνέτ, τα φεϊσμπούκ, τα ίνσταγκραμ και τα τουίτερ, τα αυτοκόλλητα με τους ποδοσφαιριστές πουλάνε πολύ και οι πιτσιρικάδες τα ανταλλάσσουν. «Να σου δώσω Μπόατεγκ να μου δώσεις Μέσι;» προτείνει ο μεν στον δε, αναμένοντας τη θετική απάντηση.
Εμείς, που δεν συμμετέχουμε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου αλλά έχουμε πάρει μόνιμα την κούπα του Μουντιάλ Χρέους και του παγκοσμίου πρωταθλήματος πολιτικής ανικανότητας, μπορούμε να κάνουμε μερικές ανταλλαγές, που ίσως μας… βολέψουν. Να, για παράδειγμα, αντί να δώσουμε τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που ζητάει ο Ερντογάν ώστε να πάρουμε τους δύο δικούς μας ομήρους στρατιωτικούς -τον Αγγελο Μητρετώδη και τον Δημήτρη Κούκλατζη-, να επιλέξουμε κάποιους άλλους ανταλλάξιμους. Οι οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί δεν είναι διαθέσιμοι για ανταλλαγή. Ολοι έχουν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα και ο ένας ήδη το έχει λάβει (ο συγκυβερνήτης του ελικοπτέρου με το οποίο διέφυγαν στην Ελλάδα) – κάτι που καθιστά σχεδόν βέβαιη τη λήψη του και από τους άλλους. Πρέπει, λοιπόν, εμείς να μπούμε σ’ έναν μικρό αλλά ευχάριστο κόπο να ορίσουμε ποιους δικούς μας θα πασάρουμε -σαν αυτοκόλλητα με ποδοσφαιριστές του Μουντιάλ- στον Ερντογάν για να μας δώσει πίσω τους ομήρους. Μια καλή και γρήγορη λύση είναι να πασάρουμε στον Ρετζέπ Ταγίπ εκείνους που έχουν δηλώσει κατ’ επανάληψιν την πρόθεσή τους να θυσιάζονται χάριν του λαού. Να μαζέψουμε όλους τους λόγους, τους χαιρετισμούς και τις δημηγορίες πολιτικών και όποιος έχει πει περισσότερες φορές τις λέξεις «λαός», «θυσία», «χρέος», «αδύναμοι», «φτωχολογιά» να δηλωθεί ως ανταλλάξιμος. Αφού γίνουν οι απαραίτητες συνεννοήσεις με τους Τούρκους, να γίνει η τράμπα, και ώρα καλή στην πρύμνη τους κι αέρα στα πανιά τους…
Παναγιώτης Λιάκος
