Για να μη γίνει ο Τσίπρας «ναυαγός» και ψάχνει πολιτική επιβίωση μέσα σε ταραγμένα κύματα, πρέπει πρωτίστως να επιλέξει αυτή τη φορά τα κατάλληλα πρόσωπα που θα
τον συντροφέψουν στο ταξίδι
Θάλασσες που για να τις ταξιδέψει κανείς χρειάζεται όχι μόνο τόλμη, αλλά και πείρα, και γνώση. Οχι μόνο καλό καπετάνιο, αλλά και άξιο πλήρωμα, με γερά χέρια και κοφτερό μυαλό».
- Του Βασίλη Βεργή
Διάλεξα ένα -κατά την άποψή μου- ιδιαίτερα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας στην «ΕΦ.ΣΥΝ.». Οι “θάλασσες” που επικαλέστηκε ο πρώην πρωθυπουργός μετά την παραίτησή του από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία ουσιαστικά προανήγγειλε την ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα, αντιμετωπίζονται από άλλους με χλευασμό, από άλλους με προοπτική.
Για να μη γίνει ο Αλέξης Τσίπρας «ναυαγός» και ψάχνει πολιτική επιβίωση μέσα σε ταραγμένα κύματα, πρέπει πρωτίστως να επιλέξει αυτή τη φορά τα κατάλληλα πρόσωπα που θα τον συντροφέψουν στο ταξίδι. Οπως ορθά είπε ο ίδιος, δεν χρειάζεται μόνο καλός καπετάνιος, αλλά και άξιο πλήρωμα. Στην «πρώτη φορά Αριστερά» ο κ. Τσίπρας είχε μαζί του και Βαρουφάκη και Λαφαζάνη και Κατρούγκαλο και Καμμένο και αρκετούς ακόμη οι οποίοι αποδείχτηκαν «πήλινα πόδια» ή ακόμη και πόδια που του έβαλαν τεράστιες τρικλοποδιές. Οταν μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε στις εκλογές του 2019, κάποιοι (όχι μικρός αριθμός…) την έκαναν με… ελαφρά πηδηματάκια και έσπευσαν να χρεώσουν στον αρχηγό τους όλη την ευθύνη της ήττας.
Ο,τι ακολούθησε ήταν πραγματικό ξεγύμνωμα συμπεριφορών. Πολλοί εξ αυτών, που ως «πολιτικοί κολαούζοι» του Τσίπρα απόλαυσαν το νέκταρ της εξουσίας και ξεδίπλωσαν την ανικανότητά τους, έφυγαν όπως τα ποντίκια, αφήνοντας τον καπετάνιο να πνιγεί μόνος στο καράβι που βούλιαζε. Του χρέωσαν όχι μόνο την ήττα αλλά και όλα τα… δεινά του πλανήτη. Και στη συνέχεια αποδείχτηκε πόσο «μικροί» είναι, καθώς τεμάχισαν το κόμμα και το έφεραν στα όρια της πολιτικής ανυποληψίας.
Θυμίζω ότι οι διάφορες… συνιστώσες ήταν ένα μείγμα του 3%, μέχρι την ώρα που ο Τσίπρας κατάφερε να τους κάνει κόμμα, αρχικά αντιπολίτευσης και στη συνέχεια κυβέρνησης. Ούτε στο όνειρό τους δεν το είχαν φανταστεί. Και αρκετοί εξ αυτών αποδείχτηκαν στην πράξη «μικροί και λίγοι», έστω και σαν επιβάτες του μεγάλου καραβιού.
Το πολιτικό μέγεθος (κάθε) Τσίπρα, είτε αρέσει είτε όχι, κρίνεται από τον λαό, όχι από τους διάφορους «κομπλεξικούς» της Αριστεράς και της Δεξιάς. Οταν λοιπόν προαναγγέλλει την ίδρυση ενός νέου κόμματος και με το «καλημέρα» οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν «πάτωμα» 14% και προοπτική άνω του 20%, καθένας καταλαβαίνει ότι ο κόσμος όχι μόνο δεν τον έχει διαγράψει, αλλά τον θεωρεί πολιτικό κεφάλαιο που «έχει να δώσει» στη χώρα.
Προφανώς ο λαός δεν προσφέρει συγχωροχάρτι για όλα τα λάθη στον Αλέξη Τσίπρα. Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί, από εκείνους που τον πίστεψαν και τον στήριξαν, οι οποίοι δεν του συγχωρούν ότι «έφερε τον Μητσοτάκη στην εξουσία και οδήγησε την κοινωνία στον ανήφορο που ανεβαίνει εδώ και έξι χρόνια». Εχασαν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του και πρέπει να παλέψει πολύ για να τους κερδίσει ξανά. Αν τους κερδίσει ποτέ… Σημασία έχει όμως ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός αυτή τη φορά να κάνει σωστές επιλογές.
Σε χώρο και σε πρόσωπα. Είναι ηλίου φαεινότερο πως στη σημερινή αντιπολίτευση δεν υπάρχει ούτε ένας ο οποίος να εκφράζει τον κόσμο και να μπορεί να «χτυπήσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την πρωτιά. Ο Τσίπρας θα έρθει ως συνδετικός κρίκος για τους κεντρώους και τους αριστερούς. Το μεγάλο στοίχημα είναι οι επιλογές που θα κάνει στον νέο φορέα. Το «πλήρωμα» δίπλα στον «καπετάνιο».
Γνωρίζουμε ότι η χώρα δεν έχει απόθεμα πολιτικού προσωπικού. Πολλοί από τους υπάρχοντες έχουν «καεί» στα μάτια του κόσμου. Ας αναζητήσει ο κ. Τσίπρας φρέσκα πρόσωπα -επιστήμονες, αλλά και τεχνοκράτες-, άφθαρτα, που θα φέρουν νέο αέρα, προσδοκία και δεν θα κάνουν τον κόσμο να αναφωνήσει «πάλι αυτοί;» Τώρα ο «καπετάνιος» δεν (θα) έχει δικαιολογίες. Ούτε πολύ χαρτί να κάψει. Κάθε κίνησή του θα περάσει από κόσκινο. Οπότε ας φροντίσει το καράβι του σε τούτες τις θάλασσες να είναι γερό σκαρί. Αλλιώς…
