Η Ελλάς υπήρξε στην Ιστορία της παραδοσιακά αμυνόμενη χώρα. Και πάντως όχι δύναμη αποικιοκρατική. Οι δε στρατιώτες της αμύνονταν συνήθως περί του πατρίου εδάφους. Αυτά στην εποχή της ευμάρειας έχουν ξεχαστεί, διαγραφεί, λησμονηθεί
O διάλογος για την εθνική μνήμη δεν γίνεται ποτέ επ’ ευκαιρία. Επ’ ευκαιρία μιας πορείας, επ’ ευκαιρία μιας απεργίας πείνας, επ’ ευκαιρία δακρυγόνων, επ’ ευκαιρία μιας νομικής αντιδικίας.
- Από τον Μανώλη Κοττάκη
Τα έθνη που πιστεύουν στην Ιστορία φροντίζουν να τη «μοχλεύουν» συχνά ιδία πρωτοβουλία και όχι επ’ ευκαιρία. Εική και ως έτυχε.
Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου «ανεγέρθη» με τη μορφή κενοταφίου στα επονομαζόμενα τότε Ανάκτορα το 1932 έπειτα από προηγούμενη απόφαση της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου το 1926. Από αριστερά όπως κοιτάμε το μνημείο είναι χαραγμένες οι μάχες στις οποίες έδωσαν το «παρών» οι Ελληνες στρατιώτες στον Α΄ και τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Από δεξιά όπως κοιτάμε είναι χαραγμένες οι μάχες στις οποίες έδωσαν το «παρών» Ελληνες στρατιώτες στον Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Κορέα, στον «Αττίλα», σύμφωνα με κάποιες αναφορές ακόμη και στις μάχες για την Οκτωβριανή Επανάσταση. Είμαι πολύ σκεπτικός για το αν την ώρα που συνέτασσε την ανάρτησή του ο πρωθυπουργός την περασμένη Κυριακή θυμόταν έστω ένα όνομα μάχης που είναι χαραγμένο στον Αγνωστο Στρατιώτη.
Αν θυμόταν ότι πίσω από τους Εύζωνες υπάρχουν, μεταξύ άλλων, τα τοπωνύμια:
Σαραντάπορον, Λαζαράδες, Γιαννιτσά, Θεσσαλονίκη, Κορυτσά, Αετοράχη, Μπελές, Μοναστήρι, Στρυμών, Δοϊράνη, Οδησσός, Σεβαστούπολις, Κιουτάχεια, Αφιόν Καρά Χισάρ, Πίνδος, Τρεμπεσίνα, Χειμάρρα, Κλεισούρα, Πρεμετή, Πόγραδετς, Ρούπελ, Ελ Αλαμέιν, Ρουβίκων, Κορέα, Κύπρος, Αιγαίο. Είμαι επίσης πολύ σκεπτικός αν ο πρωθυπουργός αλλά και εκατομμύρια Ελληνες γνωρίζουμε την Ιστορία μας με λεπτομέρειες.
Στο Ρίμινι
Τι έγινε στη Μάχη του Κιλκίς όπου σε έναν επιβλητικό λόφο υπάρχουν δεκάδες μνήματα Ελλήνων και ξένων στρατιωτών. Τι είναι το Οχυρό Ρούπελ, τι έγινε στο Ρούπελ και ποιος κατασκεύασε το Ρούπελ (ο Μεταξάς) που έχει αυτάρκεια να ζει αποκλεισμένο επί μήνες, προκειμένου να αποκρούσει τις δυνάμεις του Αξονα. Τι έκαναν οι στρατιώτες μας στο Ρίμινι – ευτυχώς άφησε ως παρακαταθήκη σε βιβλίο τη μαρτυρία του μεταξύ άλλων ο στρατιώτης Ζάχος Χατζηφωτίου.
Ολα αυτά δυστυχώς δεν διδάσκονται στα σχολεία στα οποία κυκλοφορούν βιβλία που ισχυρίζονται πως οι Ελληνες… έτρεξαν να κρυφτούν στα καταφύγια μόλις μας κήρυξαν τον πόλεμο οι Ιταλοί. Το δόγμα της εποχής είναι η υποχώρηση, όχι η άμυνα και η προέλαση. Πραγματικά είναι ειρωνεία της Ιστορίας: Επρεπε να κάνει απεργία πείνας δέκα μέτρα από τον Αγνωστο ένας Ελλην πολίτης αλβανικής καταγωγής, του οποίου ο Αλβανός υιός υπηρέτησε κανονικά τη θητεία του στον Ελληνικό Στρατό, για να ξυπνήσει το πολιτικό μας σύστημα για να προστατέψει την εθνική μνήμη;
Σε μία χώρα στους δρόμους της οποίας, στους Αμπελόκηπους, είναι γραμμένο το σύνθημα «Κανένας πόλεμος για καμία πατρίδα» και το 40% των πολιτών της δηλώνει στις μετρήσεις ότι θα ήθελε να αποφύγει την επιστράτευση σε καιρό πολέμου, έχουμε την πολυτέλεια να ξυπνάμε από τον λήθαργό μας «επ’ ευκαιρία»; Την ώρα μάλιστα που ο Αμερικανός πρόεδρος επευφημεί τον τουρκικό στρατό ως έναν από τους καλύτερους του κόσμου;
Ας αρχίσουμε από τα απλά. Αν δεν μπορεί η Πολιτεία, μπορούν η Προεδρία της Δημοκρατίας και η Βουλή των Ελλήνων. Η Προεδρία της Δημοκρατίας μπορεί να «επιβάλει» στην εν τη ευρεία εννοία σχολική ύλη την ιστορία της Προεδρικής Φρουράς και τι σημαίνει να υπηρετείς φορώντας τσαρούχι και ντουλαμά στην πλατεία Συντάγματος. Τι σημαίνει να κτυπάς τη λόγχη με δύναμη στο έδαφος και τα τσαρούχια με «πυγμή».
Τι μηνύματα στέλνεις ως γνωστός στρατιώτης στους αγνώστους. Ακόμα και με οργανωμένες επισκέψεις μαθητών στις εγκαταστάσεις της Προεδρικής Φρουράς μπορεί να γίνει αυτό. Και ένα 10% μαθητών να συγκινηθεί, αρκεί. Για την ώρα συγκινούνται και υπηρετούν σε αυτήν παιδιά από την άδολη ελληνική περιφέρεια και από τον απόδημο Ελληνισμό!
Τα στρατεύματα
Η Βουλή των Ελλήνων, που κάθε τόσο υποδέχεται ένα σχολείο στα θεωρεία για να παρακολουθήσει τις εργασίες της Ολομέλειας, μπορεί να εντάξει στις ξεναγήσεις των μαθητών και το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Ακόμα και με ιστορικά βίντεο που θα τους ενημερώνουν τι έγινε στο Ρούπελ, τι στη Χειμάρρα, τι στη Μικρά Ασία, τι στο Ρίμινι, τι στον «Αττίλα». Ριζώνει στη σκέψη των νέων κάθε νέα πληροφορία σε αυτές τις ηλικίες.
Κάθε φορά που ξεσκονίζουμε την εθνική μνήμη και την περνάμε στη νέα γενιά, χαράσσουμε νοητά και επιβεβαιώνουμε εκ νέου τα σύνορά μας. Μεγάλη υπόθεση. Η νεωτέρα Ελλάς δεν υπήρξε ποτέ επιθετική δύναμη. Ακόμα και στη Μικρά Ασία τα ελληνικά στρατεύματα πήγαν για να προστατέψουν τον ελληνικό πληθυσμό, ασχέτως της τροπής που πήρε ο πόλεμος. Η Ελλάς υπήρξε στην ιστορία της παραδοσιακά αμυνόμενη χώρα. Και πάντως όχι δύναμη αποικιοκρατική. Οι δε στρατιώτες της αμύνονταν συνήθως περί του πατρίου εδάφους. Αυτά στην εποχή της ευμάρειας έχουν ξεχαστεί, διαγραφεί, λησμονηθεί, υποκρινόμαστε πως δεν αφορούν κανέναν.
Λάθος! Ωρα να τα ανακαλέσουμε στη μνήμη μας. Η εργαλειοποίηση της εθνικής μνήμης για αλλότριους σκοπούς, να σβήσουμε σε κάποια βολική στιγμή τα 57 ονόματα νεκρών σε καιρό ειρήνης που έχουν γίνει εφιάλτης μας, δεν είναι δικαιολογία για την προστασία της εθνικής μνήμης. Βρείτε καλύτερη, αν αναζητάτε μία. Και σε κάθε περίπτωση, αφού άρχισε τέτοια συζήτηση παραμονές 28ης Οκτωβρίου, έστω και από σπόντα, ας τη θέσουμε στη σωστή βάση. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.
