Στην παραλία της Θεσσαλονίκης υπάρχει μια μαρμάρινη πλάκα που γράφει: «Μνήμη των μαχητών του ΕΛΑΣ που απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 30 Οκτωβρίου 1944».
- Χρήστος Μπολώσης
Συγκλονίστηκα. Δεν το ήξερα και βάλθηκα να ψάχνω να βρω ποια μάχη έγινε εκείνες τις ημέρες μεταξύ ΕΛΑΣ και ναζί, συνέπεια της οποίας ήταν η απελευθέρωση της νύμφης του Θερμαϊκού. Δεν βρήκα κάτι. Το μόνο που βρήκα είναι ότι τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής «εξεκκένωσαν», δηλαδή αποχώρησαν ήσυχα και ανεμπόδιστα, τη Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου.
Αρα ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την ήδη απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη. Ετσι είναι όταν την ιστορία γράφουν κομμουνιστές δήμαρχοι, τη συντηρούν κομμουνιστές δήμαρχοι και τους το επιτρέπουν συντηρητικοί (λέμε τώρα) κυβερνώντες και συντηρητικοί (ξαναλέμε τώρα) υπουργοί Εσωτερικών. Εγώ, όμως, να ρωτήσω κάτι και απάντηση δεν περιμένω.
Γιατί ο ΕΛΑΣ δεν απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη νωρίτερα και άφησε να περάσουν κοντά τέσσερα χρόνια και οι Θεσσαλονικείς, αλλά και η γύρω περιοχή, να υποφέρουν κάτω από την μπότα του κατακτητή; Δεν μπορεί, κάποιον λόγο θα είχαν. Ο σοβαρότερος πρέπει να ήταν, μάλλον, ότι περίμεναν πρώτα να φύγουν οι Γερμανοί και μετά να απελευθερώσουν τη συμπρωτεύουσα, οπότε αξίζουν μια μαρμάρινη πλάκα.
