Οι κηδείες δημοσία δαπάνη αποφασίζονται από πλούσιους πολιτικούς για -συνήθως- πλούσιους, διάσημους τεθνεώτες, και τα βάρη πάνε στους άσημους πολλούς
Ας υποθέσουμε ότι οι αφελείς ψηφοφόροι αποφάσισαν να σε χρυσώσουν, ψηφίζοντάς σε για να κονομάς απρόσκοπτα επί σειρά ετών και να διαχειρίζεσαι τα χρήματά τους, σε βάρος τους! Εσύ, ως ανταπόδοση για τη μεγάλη χάρη, θα πράξεις τα αναμενόμενα: κάθε χρόνος περσινός, προπέρσινος, παραπροπέρσινος και βάλε θα φαντάζει καλύτερος ακριβώς επειδή σε εμπιστεύτηκαν.
- Παναγιώτης Λιάκος
Οσο διαρκεί η «εντολή» σου θα συνεχίσεις το έργο καταστροφής κράτους, χώρας, έθνους. Κι αν πάρεις χαμπάρι ότι πλησιάζουν οι εκλογές, θα προσπαθείς να κερδίζεις τον επικοινωνιακό πόλεμο των εντυπώσεων, προσποιούμενος τον καλό. Θα παίρνεις αποφάσεις, που θα δαχτυλοδείχνουν εσένα σαν ευαίσθητο και ψυχοπονιάρη. Να, μωρέ, μπορεί να πεθάνει κάνας σελεμπριτάς, αθλητής, διασκεδαστής, επιστήμων ή παγκοσμίου φήμης επαγγελματίας που έχει ελληνική υπηκοότητα, κι εσύ, βαθύτατα συγκεκινημένος, θα αποφασίσεις ότι θα κηδευτεί δημοσία δαπάνη. Ομως, αυτό το «δημοσία δαπάνη» είναι ύπουλη έκφραση. Σημαίνει ότι ο λογαριασμός δεν θα πληρωθεί από την τσέπη σου. Δεν θα θυσιάσεις ούτε σεντ από τον βασιλικό μισθό και τα παχυλότατα… εξτραδάκια. Θα στείλεις το μπιλιέτο στους πολλούς που έχεις ήδη ξεζουμίσει.
Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι οι οικογένειες των διάσημων πλούσιων τεθνεώτων δεν το συνηθίζουν να λένε «συγγνώμη, καλοδεχούμενη η τιμητική προσφορά, αλλά απορρίπτεται, διότι έχουμε λεφτά να θάψουμε τον αγαπημένο μας». Είναι λίγες οι φορές που υπάρχει πλεόνασμα αξιοπρέπειας στα σόγια των επιφανών, που θα επιλέξουν να πληρώσουν την κάσα, τα κόλλυβα, τον καφέ, το παξιμάδι και το κονιακάκι από την τσέπη τους.
Κι οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι ασθενείς, που δεν έχουν λεφτά για τα φάρμακά τους, συνεχίζουν να πληρώνουν τις κηδείες των πλουσίων. Ετι, δε, οι περισσότεροι εκ των οικονομικά δυσπραγούντων, πτωχοποιημένων και εξαθλιωμένων χτυπιούνται και μοιρολογούν στις εξοδίους ακολουθίες των διασήμων.
Ολα τα παραπάνω δεν είναι φαινόμενο τωρινό. Δεν είναι νέα μόδα. Από παλιά έχουν φάει τέτοιες πετριές οι κοινωνίες όλων των εθνών, όλων των ηπείρων.
Ομως, κάτι νέο, που μπορεί να γίνει και να πιάσει και τόπο, είναι να γίνει ένα Μνημείο Αγνωστου Πολεμιστή της Καθημερινότητας. Να τιμηθεί ο άσημος που πληρώνει τους λογαριασμούς των διασήμων. Να κηδευτεί δημοσία δαπάνη κάνας πολύτεκνος φουκαράς που χτίκιασε πληρώνοντας φόρους σ’ ένα κράτος που τον μισεί. Να τιμηθεί κάποιος ενάρετος μεροκαματιάρης, που δεν έχει παραβεί τον νόμο και ζει χωρίς να επιβαρύνει τους γύρω του. Να αναγνωριστεί η προσφορά των «ανωνύμων», που καλοταΐζουν τους «επωνύμους».
