Ο ρόλος της Ορθοδοξίας και του ελληνικού πολιτισμού ως της κύριας δύναμης αντίστασης απέναντι στην επερχόμενη ισλαμική βαρβαρότητα
Η πρωτοκαθεδρία του ελληνορθόδοξου ανθρωποτύπου, δηλαδή ο ρόλος της Ορθοδοξίας και του ελληνικού πολιτισμού ως της κύριας δύναμης αντίστασης απέναντι στην επερχόμενη ισλαμική βαρβαρότητα και κάθε μορφή ανατολικής ολοκληρωτικής απειλής, πρέπει να αναδεικνύεται από ένα υπεύθυνο ελληνικό κράτος, εμπνευσμένο από την πολιτική σοφία του Καποδίστρια. Ενα τέτοιο κράτος, ικανό να εφαρμόζει πολιτισμική διπλωματία, θα συναντούσε ευρεία ανταπόκριση στην Ευρώπη.
- Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*
Για παράδειγμα, εν μέσω της τρέχουσας επικαιρότητας -παρά το γεγονός ότι τα κυρίαρχα ΜΜΕ είτε αποσιωπούν το ζήτημα είτε το παρουσιάζουν ως απότοκο φανταστικών ακροδεξιών παθών-, θα έβρισκε πρόσφορο έδαφος στους Ιρλανδούς πολίτες που ξεσηκώνονται. Πρόσφατες ταραχές ξέσπασαν έξω από ένα ξενοδοχείο φιλοξενίας μεταναστών στο Δουβλίνο, έχοντας προκληθεί από τον ισχυρισμό ότι ένα 10χρονο κορίτσι βιάστηκε βάναυσα από έναν άνδρα, του οποίου η αίτηση ασύλου είχε απορριφθεί, και βρισκόταν στο προαύλιο του ξενοδοχείου. Η επίθεση ήταν τόσο σκληρή, ώστε το παιδί χρειάστηκε άμεση νοσηλεία.
Το «Citywest Hotel» στο Saggart, μια μικρή πόλη στην κομητεία του Δουβλίνου, περίπου 12 μίλια από το κέντρο της πρωτεύουσας, είχε αγοραστεί μόλις τον προηγούμενο μήνα από το ιρλανδικό κράτος για 148 εκατομμύρια ευρώ, με αποκλειστικό σκοπό τη στέγαση μεταναστών. Οι Αρχές συνέλαβαν έναν άνδρα που είχε φτάσει στην Ιρλανδία πριν από έξι χρόνια, η αίτησή του για άσυλο είχε απορριφθεί και υπήρχε εντολή απέλασής του από τον Μάρτιο. Αυτό το περιστατικό στο Saggart αποτελεί μικρογραφία της ευρύτερης μεταναστευτικής κρίσης που πλήττει την Ιρλανδία και της επίμονης, φανατικής άρνησης των ελίτ να λάβουν υπόψη τις αγωνίες των εργατικών στρωμάτων.
Αν τελικά αποδειχθεί ότι ο εν λόγω άνδρας, ο οποίος όφειλε να έχει απελαθεί εδώ και καιρό, διέπραξε πράγματι αυτή την αποτρόπαια πράξη, τότε το αναποτελεσματικό και παθητικό ιρλανδικό κράτος θα φέρει μερίδιο ευθύνης σε αυτή την τραγωδία. Οι Ιρλανδοί, όχι άδικα, έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους με αυτή την κατάσταση. Ποτέ δεν κλήθηκαν να εκφράσουν τη γνώμη τους – δεν διενεργήθηκε ποτέ δημοψήφισμα για τη μαζική μετανάστευση, και αν γινόταν, τα αποτελέσματα θα ήταν πιθανότατα συντριπτικά εναντίον της.
Σύμφωνα με έρευνα του προηγούμενου έτους, το ήμισυ των Ιρλανδών ψηφοφόρων επιθυμεί αυστηρότερη πολιτική μετανάστευσης, ενώ μια άλλη δημοσκόπηση του 2023 έδειξε ότι το 75% θεωρεί πως η χώρα έχει υπερφορτωθεί με πρόσφυγες. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, η Ιρλανδία στερείται αποτελεσματικές πολιτικές εκπροσώπησης για την έκφραση αντιμεταναστευτικών απόψεων μέσω εκλογών. Δεν υπάρχουν ισχυρά δεξιά κόμματα με εκλογική απήχηση, και κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν έχει τοποθετήσει τη μετανάστευση ως κεντρική προτεραιότητα. Αυτό εγκλωβίζει τους πολίτες σε έναν κύκλο απογοήτευσης, χωρίς δημοκρατικές διεξόδους για να διοχετεύσουν την οργή τους.
*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
