Η 28η Οκτωβρίου 1940 και η 25η Μαρτίου 1821, ημέρα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, αποτελούν τα ανυπέρβλητα ιστορικά ορόσημα που είναι συνυφασμένα με την εθνική ταυτότητα
Φτάσαμε στην 85η επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ενα τεράστιο ιστορικό γεγονός που αποτέλεσε την εκκίνηση του Επους του 1940-1941 και είχε ως πρωταγωνιστές του τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και τον βασιλέα Γεώργιο Β’, ηγέτες εκείνης της εποχής που συνεργάστηκαν αρμονικά και ενέπνευσαν τον ακαταμάχητο Ελληνικό Στρατό, αλλά και τον ηρωικό ελληνικό λαό, με αποτέλεσμα να γραφτεί στις χιονισμένες βουνοκορφές της Πίνδου η απαράμιλλη νίκη της Ελλάδας έναντι του υπερφίαλου ιταλικού φασισμού του Μουσολίνι.
- Του Ανδρέα Μητσόπουλου*
Ενα Επος που απέκτησε σάρκα και οστά γιατί στο τιμόνι της πατρίδας ευρέθη ο θαρραλέος εθνικόφρων Ιωάννης Μεταξάς. Ο εμπνευστής του «ΟΧΙ». Ο επικεφαλής του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου του 1936, ο οποίος όμως δεν ανήλθε στην πρωθυπουργία την ημέρα της συνταγματικής εκτροπής, όπως εσκεμμένα παραπληροφορούν οι «προοδευτικοί» κύκλοι, αλλά υπήρξε ο νόμιμος κοινοβουλευτικός πρωθυπουργός της Ελλάδος κατόπιν βασιλικής αποφάσεως, μετά τον θάνατο του πρωθυπουργού Δεμερτζή, ήδη από την 13η Απριλίου 1936, όντας έως τότε αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβερνήσεως και αρχηγός του κόμματος των ελευθεροφρόνων.
Ασφαλώς, τα ένδοξα γεγονότα του 1940 δεν επετεύχθησαν τυχαία, αλλά χάρη στη στρατιωτική προπαρασκευή και την καλλιέργεια των εθνικών ιδεωδών, που προηγήθηκαν του ηρωικού έπους. Ιδεώδη που απουσιάζουν στις μίζερες εθνομηδενιστικές και δικαιωματιστικές εποχές, με αποτέλεσμα το εθνικό φρόνημα που επικρατούσε τότε σε κάθε ελληνική ψυχή να τέλει υπό εξαφάνιση.
Ενα φρόνημα που επί Μεταξά σφυρηλατήθηκε μεθοδικά, μέσω της διδασκαλίας του Γ’ Ελληνικού Πολιτισμού που συνέδεε το απαράμιλλο μεγαλείο του Α’ Ελληνικού Πολιτισμού (αρχαία Ελλάς) και του Β’ Ελληνικού Πολιτισμού (Βυζάντιο), με τον στόχο της αναγεννήσεως του Ελληνισμού για τρίτη φορά μέσα στη μακραίωνη ελληνική Ιστορία. Ενα φρόνημα που θριάμβευσε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941), διετηρήθη ακμαίο κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής (1941-1944) και της κομμουνιστικής ανταρσίας (1944-1949), χαρίζοντας στην Ελλάδα επικές νίκες κατά τριών ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Εθνικό φρόνημα
Τι σχέση δύναται να έχει αυτό το εθνικό φρόνημα με μια εξωτερική πολιτική που διακατέχεται από εθνομηδενιστικά σύνδρομα και ίσταται φοβικά απέναντι στις επεκτατικές διαθέσεις των εχθρών του έθνους; Ποια σύγκριση μπορεί να γίνει μεταξύ του φρονήματος που επικρατούσε την 28η Οκτωβρίου 1940, τότε που η ατμόσφαιρα δονείτο στο άκουσμα της αρχαία ρήσεως «ΙΤΕ ΠΑΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ» και της σημερινής ηττοπάθειας που προκαλεί η ορθοπολιτική προσφώνηση «συμπολίτες μου» του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ενός πρωθυπουργού που τάσσεται κατά του νατιβισμού, αλλά υπέρ μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, γεμάτη ισλαμιστές λαθρομετανάστες;
Πώς οι Ελληνες θα αγωνιστούν για τα εθνικά δίκαια, όταν οι φορομπηχτικές πολιτικές προκαλούν οικονομικά αδιέξοδα, απειλώντας την επιβίωσή τους; Τι σχέση μπορεί να έχει η σημερινή αντικοινωνική πολιτική, με την πολιτική της κοινωνικής αλληλεγγύης και των εργασιακών δικαιωμάτων που θέσπισε ο Ιωάννης Μεταξάς; Μια κοινωνική πολιτική που μαζί με τους πυρετώδεις εξοπλισμούς και την εμπέδωση του εθνικού φρονήματος οδήγησαν στο ανεπανάληπτο Επος της 28ης Οκτωβρίου;
Η 28η Οκτωβρίου 1940 και η 25η Μαρτίου 1821, ημέρα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, αποτελούν τα ανυπέρβλητα ιστορικά ορόσημα που είναι συνυφασμένα με την εθνική ταυτότητα. Ορόσημα ένδοξα αλλά και νοσταλγικά, ένεκα της σύγχρονης παρακμής. Μια παρακμή που εάν δεν εξοβελιστεί άμεσα, το έθνος θα καταστεί ανίκανο, αφενός μεν να γράψει νέες σελίδες δόξας, αφετέρου δε να επιβιώσει.
*Δικηγόρος, συγγραφέας
