Δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος του Μητσοτάκη από την πρώην αξιωματική και νυν… αποδραμούσα αντιπολίτευση
- Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Ηταν κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας, στον οποίο χαρίστηκε η αρχηγία κομματιδίου της ροζ Αριστεράς. Μαζί του, κάτι απίθανες φάτσες, που έμοιαζαν λες και βγήκαν από βιντεοκωμωδία των δεκαετιών ’80 και ’90, όπως η θρυλική «The… Κόπανοι», που πρωτοπροβλήθηκε το ’87. Ο Τσίπρας, περιέργως, ήταν κάπως δημοφιλής, παρά το γεγονός ότι έκανε «μπαμ» από χιλιόμετρα πόσο «οξυδερκής» ήτο και είναι: γράφτηκε στην ΚΝΕ το 1988, όταν κατέρρεε ο χάρτινος πύργος του «σοσιαλισμού» στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη. Κοντολογίς, επένδυσε πολιτικές ελπίδες σε μια… αλυσίδα καταστημάτων πώλησης μαρξισμού-λενινισμού που βαρούσε φαλιμέντο.
Η δημοφιλία του εκτοξεύτηκε στους αιθέρες όταν υποσχέθηκε να κάνει θαύματα: π.χ. να βαράει το νταούλι και να χορεύουν οι αγορές, να καταργήσει τα Μνημόνια και τον ΕΝΦΙΑ μ’ έναν νόμο κι ένα άρθρο. Είπε και τα «γκόου μπακ» του στη Μέρκελ και στον Σόιμπλε με προφορά καμακίου Συντάγματος, και το μπιζάρισμα του απελπισμένου εκλογικού σώματος ακούστηκε μέχρι τις κάλπες.
Ηταν σίγουρος ο Τσίπρας για το αποτέλεσμα των «γκόου μπακ» και των καταργήσεων των Μνημονίων. Είχε καταστρώσει στρατηγική με τον Βαρουφάκη, του οποίου αρκεί να δεις το ντύσιμο και -πάνω απ’ όλα- το βλέμμα για να καταλάβεις περί ποίας περιπτωσάρας και περί τίνος πολιτικού μεγέθους πρόκειται.
Κάποια στιγμή, επειδή είχε αρχίσει να ακούγεται ο ήχος από την επιτάχυνση της ευρωφάπας, που κατευθυνόταν στον δικό μας σβέρκο και όχι των κονομημένων και καβατζωμένων Βαρουφάκηδων, η «ΠρώτηΦοράΑριστερά» είπε να κάνει κι ένα δημοψήφισμα, ούτως ώστε να συνεχιστεί λίγο ακόμα η αβολίδωτη μπλόφα και να υπάρξει λαϊκή συναίνεση στο πατασκρόμφ, τη βιβλική καταστροφή που ερχόταν καταπάνω μας. Το δημοψήφισμα έγινε και η -πάντοτε αξιόπιστη σαν παπατζής του Θησείου- Αριστερά εφήρμοσε το ακριβώς αντίθετο απ’ όσα είχαν ψηφίσει οι Ελληνες. Το κακό από το δημοψήφισμα ήταν ότι ακολουθήθηκε από κλείσιμο τραπεζών, διάλυση της οικονομίας και μια Μνημονιάρα επικών διαστάσεων.
Ομως, υπήρξε κι ένα καλό. Ο Αλέξης Τσίπρας εργάστηκε για πρώτη φορά στη ζωή του. Εχει να το θυμάται το «17ωρο» της «διαπραγμάτευσης» που έκανε με τους Ευρωπαίους. Για τις ώρες που διήρκεσε αυτό μη βάζετε στοίχημα. Μπορεί να κράτησε πολύ λιγότερο, αλλά του αδούλευτου Αλέξη να του φάνηκε αιώνας.
Συνεχίζεται…
